ความรักทรมาน

“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?” ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่อง กรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……” ฉางเล่อ ซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันที นางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้ว หลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก ริมฝีปากแดงยกยิ้มขึ้นดุจดั่งปีศาจในยามรัตติกาล “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับพระเก้าพันปีแทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น……”

ในวันเกิดของฉัน สามีของฉัน หัวหน้ามาเฟีย (ดอน) ดาเมียน มอบสร้อยไข่มุกของภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วให้เป็นของขวัญ ฉันสวมมันไปงานเลี้ยงอาหารค่ำ และลูกเลี้ยงของฉัน ลีโอ ผู้เดือดดาลด้วยความโกรธ ก็สาดไวน์แดงใส่ฉัน ในชั่วพริบตา ฉันก็กลายเป็นตัวตลกของงานเลี้ยงนั้น “นังแพศยา” เขากระซิบลอดไรฟัน “คิดว่าแค่ใส่เครื่องประดับของแม่ฉัน แล้วจะกลายเป็นเธอได้งั้นเหรอ” เขาจ้องฉัน ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ก่อนจะตะโกนลั่นออกมา “ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้!” ทั้งที่แม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเป็นทารก และคนที่เลี้ยงดูเขามาตลอด…คือฉัน มีใครบางคนกระซิบถ้อยคำอาบพิษใส่หูเขา พวกเขาบอกว่า ฉันคือคนที่ฆ่าแม่ของเขา ตอนนี้เขาเชื่อว่าฉันเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ เป็นยัยผู้หญิงสารเลวที่หลอกลวงพ่อของเขา แล้วพ่อของเขาล่ะ? สามีของฉัน? เขาไม่เคยมองเห็นฉันเลย สิ่งที่เขามองเห็น…มีเพียงเงาของคริสต้า หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตก แต่มันแหลกสลายเป็นเสี่ยง ๆ พวกเขาไม่เคยรักฉัน แม้แต่จะใส่ใจ…ก็ไม่เคย ดังนั้นฉันจึงเดินจากไป แล้วทำไม หลังจากที่ฉันจากไปจริง ๆ พวกเขาถึงกลับคลานกลับมา อ้อนวอน ขอให้ฉันกลับไป?

ฉันจ้องมองสัญญาแต่งงานตระกูลเวอร์เซตติที่พ่อผลักมาตรงหน้าบนโต๊ะ ไม่ต้องลังเล ฉันเขียนชื่อ 'เดมี่' น้องสาวต่างแม่ของฉันลงไป แล้วเลื่อนสัญญานั้นกลับไปให้เขา พ่อนิ่งชะงักไป ก่อนที่ดวงตาจะปรากฏความตื่นเต้นอย่างน่าตลกราวกับถูกรางวัลใหญ่ “แกยกโอกาสที่เพอร์เฟกต์ขนาดนี้ให้น้องสาวแกได้ยังไงกัน?" ในชีวิตแต่งงานที่แล้วของฉันมันเป็นแค่เรื่องตลกในสายตาของทุกคนรอบตัว ฉันคือยัยแม่มดน้อยผมแดงผู้ไม่ยอมเกรงกลัวใคร ที่บังอาจปีนป่ายเข้าไปในวงโคจรของ 'แคสเซียน เวอร์เซตติ' ทายาทและผู้นำตระกูลเวอร์เซตติผู้ดีเก่า ฉันไม่เคยสมบูรณ์แบบ และไม่เคยเป็นเด็กดีที่เชื่อฟัง เขาชอบผู้หญิงที่ใส่ชุดราตรียาวราวกับเทพธิดา แต่ฉันกลับนุ่งกระโปรงสั้นแล้วขึ้นไปเต้นสะบัดอยู่บนโต๊ะ" เขาต้องการความสัมพันธ์แบบปกติธรรมดา เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้ ส่วนฉันอยากขึ้นไปอยู่ข้างบน ควบคุมเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปอย่างเต็มที่ ที่งานกาล่า พวกเมียไฮโซต่างพากันหัวเราะเยาะทรงผม ชุดที่ฉันใส่ และ"ความเปรี้ยวซ่า"ของฉัน ฉันหลงคิดว่าอย่างน้อยเขาก็คงจะแสร้งทำเป็นปกป้องฉันบ้าง แต่เขาไม่ทำเลย "ขอโทษแทนเธอด้วยครับ พอดีเธอ...ยังไม่ได้รับการฝึกฝนมาดีพอ" ฝึกฝนงั้นเหรอ เหมือนกับหมา ฉันใช้ชีวิตที่ผ่านมาอย่างทุกข์ทรมานภายใต้กฎเหล็กของเขา ฝืนตัวเองจนไม่เหลือความเป็นตัวเองเพื่อให้เป็นไปตามสิ่งที่เขาต้องการ จนกระทั่งคืนที่บ้านของเราเกิดไฟไหม้ พอฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็ย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่เพิ่งรู้เรื่องการคลุมถุงชนนี้ ฉันมองไปที่ตัวสัญญาที่วางอยู่ตรงหน้า ครั้งนี้น่ะเหรอ? ฉันว่าพวกหนุ่มๆ ในไนท์คลับน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า แต่ทันทีที่แคสเซียนรู้ว่าเจ้าสาวไม่ใช่ฉัน เขาก็ทำลายกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดถือมาตลอด