ความรักสองทาง Novels & Stories

“25 กับ 27 จะห่างกันสักเท่าไหร่เชียว แค่ 2 ปีเอง อย่ามาพูดนะว่าพวงหอมหน้าแก่ นี่ถ้าพี่วอยไม่ให้ไปกับคุณฉันก็ไม่ไปหรอก ไว้ให้ฉันรู้เส้นทางก่อนเถอะ จะไม่ง้อคุณเลยไม่มีน้ำใจ” พวงหอมกระแทกตาหลิว ที่กำลังผัดกับข้าวเสียงดัง ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “ทำไมต้องกระแทกเสียงดัง”

สีหน้าภาคภูมิใจแสดงออกฉายชัดพร้อมๆกับประโยคที่เอื้อนเอ่ย หงเหม่ยหลงที่เพียงนั่งฟังเงียบๆจึงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล "เป็นเพราะข้า หยางเอ๋อร์จึงต้องเหน็ดเหนื่อย เพราะข้าเห็นแก่ตัว ซือหมิน...ความรักของเราเป็นดาบสองคม" หญิงสาวหยุดคำอยู่อึดใจก่อนเอ่ยต่อด้วย น้ำเสียงเคร่งเครียด

เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ด้วยความเขินอาย “ด้วยความยินดี” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอันเร่าร้อน แววตาที่มองลงมาที่เธอมันแฝงไปด้วยไฟราคะ ที่ไม่มอดดับไปง่ายๆ เพลิงรัก ไฟสวาท : เลขามาเฟีย

เธอรู้แล้ว ว่าทำไม ความรัก มันทำให้คน เปลี่ยนไป เธอรู้เพราะ เธอ ได้พบเค้า ผู้ชายที่เข้ามา สั่นคลอน โลกทั้งใบ เพียง แค่ สบตา ร่างกายบอบบาง กรี้ดร้องออกมา เมื่อเค้า พาเธอไปถึงจุดสุดยอด มือหนาอ่อนนุ่ม บีบเคล้นหน้าอก อวบอิ่ม เอวหนาโยกลงมา อย่างไม่ปรานี การเมคเลิฟ ที่เร่าร้อ นรุนแรง ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เป็นเชื้อพันธุ์ ที่ส่งเข้ามา ในร่างกายที่แสนบริสุทธิ์

“แต่ถ้ามันไม่ลอง...มันก็จะพร่ำเพ้อฝันบ้าฝันบออย่างนี้ตลอดไปนะโว้ย...นี่ก็พึ่งจะได้ไปเจอหนังสดตอนใหม่มาอีก มันคงไม่เอาไปฝันจนแก่ตายเลยหรือไง” “พวกแกไม่ต้องเถียงกันหรอก...ความคิดฉันตอนนี้นะมีอยู่สองทาง คือ หนึ่งฉันเดินหน้าสารภาพรักพี่วิชญ์ สองเลิกคิดเลิกฝันและหาผู้ชายคนใหม่ มาดามใจฉัน”

“ผู้หญิงมักจะติดหนึบกับรักแรก แต่ถ้าผ่านมันไปได้พวกเธอถึงจะรู้ว่ารักแรกไม่ใช่รักที่ยิ่งใหญ่ และส่วนใหญ่จะไม่ใช่รักแท้ มันเป็นแค่เพียงประสบการณ์ของความรักเท่านั้น” “อาจจะใช่” หญิงสาวตอบโดยใช้ตัวเองเป็นบรรทัดฐาน “ทฤษฎีของความรักในโลกนี้มีอยู่แค่สองทาง ค ุณรู้ไหมอะไรบ้าง” เห็นเธอส่ายหน้าไปมาทันทีโดยไม่คิดก็อมยิ้ม เธอเล่นไม่คิดก่อนตอบสักนิด “ทางแรกอกหักกับทางที่สองสมหวัง ดังนั้นเราต้องรู้จักเอาจุดด้อยจากรักครั้งเก่า มาแก้ไขในความรักครั้งใหม่ให้ดีกว่า ผมจะทำแบบนี้เสมอ”

@เพนท์เฮาท์ สองร่างหญิงเดินเข้าห้องด้วยท่าทีเหนื่อยล้า นัทเชลล์จ้องมองคนรักหมาด ๆ ด้วยใจที่สับสน ทั้งเธอโกรธเขา เรื่องที่เขาทำกับเธอ แต่ทำไมหัวใจถึงได้ย้อนแย้งรับรักเขาง่ายดายขนาดนี้ " หนูถามได้ไหมคะ ทำไมคุณถึงรักหนู" "ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ" "มีคนเคยบอกว่า มองไม่เห็น ทางเลยที่เราสองคนจะรักกันได้"

จันทร์สุดาคล้ายทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นความผิดที่ยากเกินแก้ไข แก้มทั้งสองข้างอาบไปด้วยน้ำตา เธอเหมือนอยู่กลางแยก ที่ไม่ใช่สองแยก แต่เป็นสามแยกวัดใจ เส้นทางที่จันทร์สุดาต้องเลือกเดิน ทางซ้ายคือวัชรีพร เพื่อนแสนดีละสนิทที่สุด ทางขวาคือเตมินทร์ ชายหนุ่มครองใจตน เส้นทางนี้คล ้ายเจ็บปวดที่สุด อีกทางคือแยกตรงหน้า เปรียบเสมือนเส้นทางแห่งความถูกต้อง จันทร์สุดายืนอยู่อย่างนั้น มองไปทั้งสามทางด้วยใจร้าวราน เจ็บปวด ทุกข์ใจ และตัดสินใจยากยิ่งว่า ตนจะเลือกเดินทางใด ไม่ว่าจะเลือกเดินไปแยกไหน จันทร์สุดาระบมใจทั้งสิ้น

“อะไรหรือ” “ข้ามีสองวิธีที่จะกลับไปยังที่ที่ข้าจากมา วิธีแรกคือตามหาสิ่งที่เรียกว่ากุญแจ” “วิธีที่สองเล่า” “...คือข้าตาย” เกาเฟิงเหยียนเบิกตาคล้ายไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าล้อเล่นใช่หรือไม่”

มารุตลูบแก้มใสที่อยู่ห่างไปเพียงโต๊ะทำงานที่กางกั้น ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนเมื่อเห็นแววฉงนแกมตกตะลึงจากดวงตาคู่หวานของคนตรงหน้า ขอบตาที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างง่ายดายเพราะถ้อยคำที่ไม่ทันคาดคิดว่าจะได้รับฟัง พลอยชมพูรีบกระพริบตาถี่ๆเพื่อขับไล่ไอร้อนและหยาดน้ำตาที่ก่อเกิดขึ้นใ ห้จางหายไป ก่อนจะเอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและเบาบางจนแทบจับถ้อยคำได้ไม่จบประโยค “...รัก เหรอคะ?”