คุณหนูร่านราคะ Novels & Stories

"ซี้ดดด~ รสชาติ ควยพวกกูเป็นไง ถูกใจไหม มึงชอบไหมไอ้วัวร่าน" คานาโอะ พี่ใหญ่เอ่ยถามพลางถูแก่นกายลำเขื่องที่ปริ่มไปด้วยน้ำเงี่ยนจ่อที่ริมฝีปากเล็ก "กลืนน้ำกูแล้วบอกว่าชอบรสชาติของวัวชนหรือวัวนมมากกว่ากัน

คุณหญิงรุจิรารู้สึกโมโห ที่เจ้าลูกใช้ตัวดีไม่เคยเล่าอะไรให้คนเป็นแม่อย่างเขาฟัง แต่กลับทำตัวเป็นสมภารกินไก่วัด แต่ไก่วัดตัวนี้กับเป็นไก่วัดที่ผ่านสังเวียนมาแล้วนับไม่ถ้วน ก็แค่ผู้หญิงกลางคืน ที่หาเกาะเศรษฐีหนุ่มกิน "ร่าน!" แม่ของภูผาพูดขึ้น ทำให้รมย์เงยหน้าข ึ้น พร้อมดวงตาแดงก่ำ จากนั้นใบหน้าของเธอก็หันเพราะแรงตบจากผู้เป็นมารดาของคนรัก เธอยกมือขึ้นประครองใบหน้าของตัวเองที่ตอนนี้มันเริ่มเจ็บช้ำและรู้สึกชา

ภายในห้องน้ำที่ไร้ผู้คน มีเพียงเสียงจ๊วบจ๊าบจากการจูบของพวกเราดังสะท้อนไปมา มันฟังดูน่ารุ่มร้อนและหยาบโลนถึงขีดสุด ไฟราคะเผาไหม้รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานนักผมก็ถูกความกำหนัดเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์ "ยัยร่าน... ช่วยเป็นฝ่ายรุกหน่อยได้ไหม..."

“หนูชื่อรักค่ะ ลักษณ์นารา” “ชื่อเพราะนะ หน้าตาก็สะสวย แต่แปลก...น้าไม่เคยเห็นหนูมาก่อนเลย ไม่รู้เลยว่าแม่รัญเขามีเพื่อนด้วย” ลักษณ์นาราชะงักไปสักครู่ ‘นั่นสินะ เราไม่มีเพื่อนเลยนี่’ เธอแอบคิดในใจ

อ่าห์. “คุณรัณ...คุณรัณ...คุณรัณคะ” เสียงป้านวลลออเรียก พร้อมกับเขย่านายสาว เพราะครางออกไปข้างนอกจนลั่นห้องไม่รู้ว่าละเมออะไร

เหอะ ไหนพูดนักพูดหนาว่ารักแม่คนเดียว จะไม่ยอมมีใครอีก สุดท้ายก็ไม่เห็นทำได้แบบที่พูด “สวัสดีค่ะ หนูชื่อเรย์ลา เป็นน้องเฮียพระรามค่ะ” เพื่อนสองคนหันมองหน้าผมขวับ ซึ่งผมก็ยังอึ้งอยู่เช่นกัน ไม่คิดว่าเด็กคนนั้นจะแนะนำตัวบอกทุกคนแบบนี้

เสียงเจเคเรียกคุณหนูของเขาอย่างหนักแน่น “คือหนูมีแฟนแล้วน่ะค่ะ ตอนนี้คงเป็นเจ้าสาวคนใหม่ให้พี่จูโน่ไม่ได้แล้วฮ่า ๆ” (ขำแห้ง)

“ทำโทษฉันเลยอาร์มันโด้... ได้โปรด ลงโทษฉันให้สาสมกับความเป็นผู้หญิงร่านราคะ เอาฉันแรงๆ แทงฉันลึกๆ” คุณหนูร้องขออย่างไม่อาย สายตาทอดมองผ่านหน้าต่างออกไปยังป่าละเมาะด้านหลัง “จัดให้… ”

เขาทำเช่นนี้อยู่นานจนเธอข้อร้องแทบคอแตก ให้ปลดปล่อยเธอ เธอเหมือนโดนคนโยนขึ้นที่สูงแล้วตกลงมาซ้ำไปซ้ำมา ช่องท้องเสียววูบวาบไปหมด “อารักหนูนะปราง” เขาบอกรักเสียงหวานก่อนจะส่องเธอขึ้นสู่สวรรค์ที่เขาเคี่ยวกรำมานาน เมื่อเธอกระตุกเฮือกกระดกสะโพกเข้าหาลำท่อนเขาแรง ๆ เขาจึงรีบชักลำท่อนเนื้อออกสาวมันรัวๆ เพื่อให้น้ำรักรินรดที่หน้าท้องไร้ไขมันของเด็กน้อยของเขา

โปรย ในวันที่บุตรสาวของอนุภรรยาและบุตรสาวของฮูหยินเอกลืมตาดูโลกในเวลาใกล้เคียงกัน ทั้งสองกลับถูกสลับตัวโดยตั้งใจ ตัวจริงถูกส่งไปเผชิญความลำบากในชนบท ส่วนตัวปลอมกลับได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างดีในห้องหอ ทว่าสิบปีต่อมา ความจริงถูกเปิดโปงด้วยจดหมายเพียงฉบับเดียว หยางซูซินจึงถูกส่งตัวกลับเมืองหลวง คืนสู่อ้อมอกมารดาที่แท้จริง นางหวังเพียงได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ราบรื่นเปี่ยมสุขและได้รับความรักจากทุกคนในครอบครัว ทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย เมื่อมารดาแท้ ๆ กอดลูกเลี้ยงไว้แนบอก แล้วบอกว่า… “นางเปราะบาง ส่วนเจ้าแข็งแกร่งกว่าจงเสียสละให้นางเถิด”