คุณหนูร่านราคะ Mga Nobela at Kwento

ปณิธานดึงตัวหญิงสาวขึ้นมาจากอ้อมอกของธันเมธ กานต์สินีปาดน้ำตาออกจากใบหน้า หันไปหาปณิธาน ชั่ววูบที่ปณิธานนิ่งอึ้งเมื่อเห็นใบหน้าหญิงสาวอย่างชัดเจน เธอเป็นเด็กสาวที่มีใบหน้าสวย มีเสน่ห์มาก เขามองเธออย่างอึ้งๆ มองจ้องจนธันเมธต้องกระแอมออกมาเสียงดัง “อะแฮ่ม !” “อะ... น้องชื่อเฟย์ใช่ไหม” “ค่ะ” “ไม่ต้องกังวล ธามไม่ได้เป็นอะไรมาก”

ลุงโดมม์แล่นลำตัวเข้าหา… คุณนายที่กำลังโดนราคะครอบงำไม่รอช้า รีบก้มลงกดริมฝีปากลงบนหัวเอ็นถอกบาน “อ่า… ซี้ดดดดด… ”

สาบานว่าเขาจำชื่อเธอไม่ได้จริง ๆ “หนูชื่อกะเพราค่ะ” “เวลาคุยกับผู้ใหญ่ให้เงยหน้าขึ้นมามองสบตาด้วย"

เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของผมด่วนจากไป ทิ้งสายเลือดเพียงคนเดียวของมันเอาไว้ท่ามกลางฝูงแร้งกาที่จ้องจะฮุบสมบัติ เด็กผู้หญิงวัยสิบขวบ ตัวผอมบาง สวมชุดกระโปรงสีดำยืนร้องไห้กอดรูปหน้าศพพ่อแน่น แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ก็แฝงความหยิ่งทะนงไม่ยอมแพ้ใคร

ซูไป๋หลานลืมสิ้นสถานะคุณหนูผู้สูงส่ง นางต้องการลำลึงค์บุรุษเพศมากกว่าสิ่งเหล่านั้น ขอเพียงเขามอบมันให้แก่นาง ต่อให้ถูกตราหน้าว่าไร้ยางอาย ร่านราคะยิ่งกว่านางโลมในหอคณิกา หรือถูกมองว่าเป็นสตรีชั้นต่ำนางก็ยินดี “ขอรับ…คุณหนู” คนเลี้ยงม้าพึงใจยิ่งนัก เขาให้รางวัล นางด้วยการตอกแท่งทวนเข้าไปในโพรงนุ่ม และกระชากจนมันหลุดออกมา จ่อปลายหัวหยักเข้าไปใหม่ อัดกระแทกในคราเดียว และกระชากกลับออกมาด้วยความเร็ว

แม่หนูเอ่ยถาม “ลุงชื่อริคคาโด้ เรียกว่าลุงริคกี้ก็ได้นะ หลานของลุงก็เรียกลุงแบบนี้”

หญิงสูงวัยเผลอระบายยิ้มเอ็นดูกับความนอบน้อมของคนตัวเล็ก “หนูเรนนี่ใช่ไหมคะ?” “คุณป้าทราบชื่อหนูด้วยเหรอคะ” เธอมีท่าทีตกใจเล็กน้อย

เจ้าของบ้านทั้งสองยิ้มออกมาเมื่อลูกชายเดินโอบเอวสาวน้อยเข้ามาในห้องนั่งเล่นในบ้าน ท่าทางประหม่าเขิยอายทำให้ผู้ใหญ่มองอย่างเอ็นดู แต่ขัดตาลูกชายที่มองแฟนสาวอย่างอวดๆกับพ่อแม่ว่า แฟนผมสวยน่ารักที่สุดในโลกแล้ว จนแม่แอบค้อนไม่ได้ สาวน้อยนั่งลงแล้วยกมือไห้วอย่างสุภาพ น่า รัก จนแม่อมยิ้ม ผู้เป้นพ่อยิ้มน้อยๆไม่พูดอะไร "หนูชื่อแองเจิ้ลค่ะ " เสียงสาวน้อยบอกออกมา "มาใก้ลสิลูก แม่แก่แล้วไม่ได้ใส่แว่น" เสียงผู้เป็นแม่เรียก แองเจิ้ลลุกขึ้นแล้วค่อยๆเดินเข้าไปใก้ล เมื่อใก้ลจะถึงตัวท่านก้ค่อยๆคลานเข่าเข้าไป

ลลิลยกมือไหว้ เตรียมจะตอบ แต่ยังไม่ทันเอ่ยคำใด เสียงแหลมหวานก็ดังแทรกขึ้นมาทันทีอย่างไม่มีมารยาท “คนนี้ชื่อ...ลลิลค่ะ คุณแม่” ชลนทีเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเสแสร้งแบบที่ลลิลสามารถมองเห็นได้จากดาวอังคาร เธอแอบเบ้ปากเล็กน้อย

คนตัวเล็กกระตุกเกร็งปลดปล่อยความใคร่ออกมาเมื่อถึงจุดสุดยอด "คราวนี้ก็ตาหนูแล้วนะ ลุกมาทำให้พี่หน่อยสิคะ" "อื้อ~ ไม่ไหวแล้วค่ะ ขอเลยได้มั้ย!" "ดื้อหนูขี้โกงอ่ะ ไหนว่าจะทำให้พี่ไงคะ" "นะคะ! พี่รามขา พี่รามของหนู ไม่รักหนูหรอคะ"