หนูน้อยจอมอิทธิฤทธิ์ Novels & Stories

คอลิดเงยหน้าขึ้นมองนายเหนือหัวเพื่อจับสังเกตเพราะรู้ดีว่าจอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาคนนี้ถูกใจหนูน้อยมูนามานานแล้ว แต่เขาไม่รู้ว่าจอมโจรเหยี่ยวดำแห่งบาลายูดาจะเปลี่ยนจากถูกใจมาเป็นรักหรือยัง เมื่อรู้ว่าหนูน้อยมูนาเติบโตเป็นสาวสะพรั่งและกำลังถูกส่งตัวเข้าวังหลวง เพ

เยว่เอ๋อร์ร่ายคาถาเวทย์เยือกแข็งพร้อมกับร่ายคาถาเวทย์ป้องกันซ้อนทับปรากฏเป็นปราการน้ำแข็งป้องกัน ไป๋เซ่อมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาตกตะลึง เด็กน้อยนั่นมีพลังปราณเพียงขั้นหกแน่นอนว่ามิใช่คู่ต่อสู้ของนาง หากแต่การที่เด็กน้อยผู้นี้มีความสามารถในการร่ายคาถาเวทย์ได้รวดเร็วและส ามารถรวมคาถาเวทย์ได้เช่นนี้นับว่าน่ากลัวยิ่งนัก

“ยังไม่เจอคนที่ใช่ว่ะ ถ้าสนุกได้เรื่อยๆ เหมือนไอ้จอมว่า กูก็อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ รึถ้าเจอแบบไอ้เข้มกูก็อาจเต็มใจหาห่วงมาล่ามคอเหมือนกัน” “กูไม่ชอบเด็ก” ฟ้าครามย้ำเสียงเรียบ “เฮ้ย เด็กก็สนุกนะมึง ทำอะไรไม่เป็น หน้าเหนียมๆ อายๆ แตะนิดแตะหน่อยสะดุ้ง ชวนให้กูนี่รู้สึก ว่าตัวเองเทพมากๆ ฮ่าๆ” จอมทัพ คนชอบเด็กทำเสียงเริงรื่น ทำหน้าทะเล้น

โต๊ะตัวใหญ่อย่างหลงใหล ใบหน้านวลสวยแดงก่ำผมเผ้ายุ่งน้อยๆ ริมฝีปากระเรื่อบวมเจ่อเพราะฤทธิ์จุมพิตเร่าร้อนของเขาก็น่าจูบซ้ำๆ เต้าอวบงามเปลือยเปล่าไหวกระเพื่อมตามแรงหอบหายใจก็ช่างเร้าอารมณ์หนุ่มให้เตลิดไปไกล เลือดหนุ่มร้อนระอุจนปวดร้าวไปทั้งแก่นกายแต่เขายังไม่อาจจะทำต ามใจทั้งหมดได้ในตอนนี้

นางพึมพำ วาจาประกาศิต ฝ่ามือขาวผ่องที่ทาบอยู่บนแผ่นหลังของม่อซางเริ่มเปล่งแสงสีขาวนวล พลังตบะระดับบรรพชนจิ้งจอกเก้าหางถูกถ่ายทอดออกมาอย่างมหาศาลราวกับเขื่อนแตก ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของสัตว์เลี้ยงโดยที่นางไม่รู้ตัว "จงตัวใหญ่ขึ้นเดี๋ยวนี้เจ้าก้อนขน! ข้าสั่งให้ เจ้าโต!" วูบ! พลังมหาศาลกระแทกเข้าใส่แก่นวิญญาณของจอมมารอย่างจัง!

วหันมาทำไร่แทน แม่หยดยานั้นลงในนมซึ่งจะเตรียมไว้ใส่ตู้เย็นสำหรับคุณหนูพลับพลึง เธอเองไม่รู้หรอกว่ายานั่นมีฤทธิ์เป็นยังไง จนแม่เล่าให้ฟังเมื่อตอนเย็นถึงได้รู้ว่ายาชนิดนั้นมีฤทธิ์กระตุ้นความกำหนัดอย่างอ่อนๆ “ไฮ้...คุณหนูจะต้องดื่มนมก่อนนอนทุกวันเอ็งไม่รู้เหร อนังแบ๋ม”

ราณ(ยุคสมัยสมมติ) เรื่องนี้ จอมใจจอมมาร เป็นเรื่องราวของชายหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่เจ้าแห่งยุทธภพ มีวรยุทธ์สูงส่งเหนือหมู่มวล เป็นบุคคลที่โหดเหี้ยมและเย็นชา ฆ่าคนไม่กะพริบตา ทั้งยังเลือดเย็นไม่ธรรมดา เขาเป็นผู้ครองสำนักอันยิ่งใหญ่เหนือใครในโลกันต์ มีสมุนเดนตายและดิบ เถื่อนในอาณัตินับหมื่นพันและอยู่เหนือสำนักใดๆ ในใต้หล้า หากแต่ยามเมื่อฝึกวิชาลับสุดยอดที่ชื่อว่า ฝ่ามือหมื่นโลกันต์ ซึ่งเป็นวิชาที่ผู้ฝึกจนสำเร็จเป็นเอกบุรุษไร้ผู้ใดเทียมทานได้นั้น จะต้องแลกมาด้วยความจำเลอะเลือน ไม่รู้จักกระทั่งตนเอง ว่าเป็นใคร ยิ่งใหญ่ปานใด

มู่ซู่เหลียนเองก็นิ่งงันเช่นกัน เพราะบุตรคนนี้รู้จักความตั้งแต่เด็ก แม้มารดาจะเสียชีวิตก็ยังไม่ร้องไห้โยเยเหมือนเด็กน้อยคนอื่น ไม่เคยแสดงความอ่อนแอหรือความรู้สึกอื่นใดมาก่อนนอกจากทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าเด็กทั่วไปจนใครๆต่างเข้าใจว่ามู่เหรินเป็นเด็กอัจฉริยะในรอบร้อย ปี “เหรินเอ๋อร์ เจ้าคิดมากไปไย เพียงแค่เจ้าเกิดมาเป็นบุตรข้าก็เป็นบุญของข้าแล้ว เจ้ามิได้ทำให้ข้าลำบากใจอันใด ยังมีผู้คนมากมายที่เลวร้ายจนไม่นับว่าเป็นคน ข่มเหงสตรีและเด็กอวดอ้างบารมีบิดามารดาย่ำยีผู้ต่ำต้อย แต่เจ้ามองดูตัวเจ้าเองสิ มีสิ่งใดที่เจ้าทำให้ข้าผิดหวังไม่”

คราวนี้รถกระตุกแรงๆ พร้อมๆ กับดวงตาสีเทาคมกริบที่ตวัดมองจ้องมา “เกมนี้ฉันคนเดียวเท่านั้นเป็นคนออกกฎ เธอมันก็แค่เหยื่อที่ฉันจะต้องขยี้ให้แหลกคามือ ดังนั้นอย่าบังอาจมาบ่งการชีวิตของฉันเด็ดขาด ฉันจะนอนกับใคร จะจูบกับใคร เธอไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายทั้งนั้น หน้าที่ของเธอคือทำใ ห้ฉันสนุกสุดเหวี่ยงบนเตียงนอนยามที่ฉันต้องการปลดปล่อยก็พอ...”

ท่านสันติตอบรับอย่างไม่คิดถือสาหาความอะไร เพราะว่าสายตาของท่านในตอนนี้นั้น มันกำลังพุ่งตรงไปยังเจ้าตัวเล็ก ที่กำลังนอนหลับสบายในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่เสียมากกว่า ยิ่งได้เห็นหน้าใกล้ๆ ก็ยิ่งหลงรัก “หน้าตาเหมือนพ่อมันตอนเด็กๆ ไม่มีผิด แล้วนี่ตั้งชื่อรึยัง” ถามออกไปแล้วก็อดล ุ้นไม่ได้ เพราะท่านเตรียมชื่อดีๆ มาด้วย และหากคนตรงหน้าอนุญาต ก็อยากเป็นคนตั้งชื่อให้กับเหลนคนแรก แต่เรื่องนั้นจะทำได้ก็ต้องได้รับอนุญาตจากแม่เด็กเสียก่อน