ตำนานปรัมปรา Novels & Stories

ั้นถือว่ามีค่า เนื่องจากพวกมันสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งและศักยภาพของบุคคลหลังจากได้รับมันไปได้ ไม่ต้องพูดถึงเลือดของสัตว์ในตำนาน เลือดของสัตว์ในตำนานไม่เพียงมีพลังงานที่แท้จริงจำนวนมากเท่านั้น แต่มันยังรวมไปถึงพรสวรรค์และทักษะของสัตว์อสูรดังกล่าวด้วย สัตว์ในตำนานทุกต ัวต่างมีพรสวรรค์และทักษะเฉพาะตัว เขาจำได้ว่าพรสวรรค์และทักษะของมังกรจันทรคราสโบราณนั่นคือการควบคุมกฎแห่งสุญญะ

"ตามตำนานเล่าขานว่ามีชายหนุ่มรูปร่างสูงโป่งแต่บึกบึนผิวสีดำเข็มสักยันต์เต็มตัวเขาได้ร่ำเรียนวิชาของเขมรจากอาจารย์ฝั่งโขงท่านหนึ่งเขามีชื่อเล่นว่า พราย" "เขาเป็นศิษย์เอกที่อาจารย์รักมากจึงถ่ายทอดวิชาให้ทั้งหมดจนพรายเก่งกาจกว่าคนที่ร่ำเรียนวิชาหรือมีวิชาติดตัว มาพร้อมๆกัน"

เสียงตอบของสาวเจ้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิดก่อนจะได้ยินแม่เพื่อนสาวตอบกลับมา “นั่นก็เพราะความสามารถของแกนั่นแหละวาวา อ่อ... อีกอย่างตัวละครเรื่องนี้ก็มีชื่อเหมือนกับแกเลยนะ แตกต่างกันแค่แซ่เท่านั้น ตัวละครเรื่องนี้ชื่อ เยว่วาวา ว่ากันว่าซีรีส์เรื่องนี้อ้างอิงมาจากตำนานโบราณ เมื่อสามพันห้าร้อยปีก่อนโน้นเลย” เสียงแม่เพื่อนสาวลากยาวผ่านศตวรรษได้สมจริงอย่างยิ่งยวด “หา!” หญิงสาวอุทานออกมาทันที เมื่อได้ยินชื่อดังกล่าว

@บ้านอัศว รถสปอร์ตสีดำจอดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง…ป้ายหน้าบ้านเขียนว่า ‘ตระกูลเมธาอัครโยธิน’ ชายหนุ่มก้าวลงจากรถแล้วเดินไปกดออดหน้าบ้าน ไม่นานนักก็มีคนงานออกมา “มาหาใคร ?” คนงานวัยกลางคนถาม “อัศว” “นัดไว้หรือเปล่า ?” “ไม่ได้นัด บอกไปว่า กูชื่อพยัคฆ์ เป็นผัวของเจ้าขา” เขาจับปื นที่อยู่ตรงกางเกงขึ้นมาประหนึ่งว่ากูมีปืน ถ้าไม่รีบไปแจ้งนายมึง กระสุนจะได้เจาะที่หัวกะโหลกมึงแน่ คนงานพยักหน้ารับด้วยใบหน้าเลิ่กลั่ก แล้ววิ่งเข้าบ้านไปบอกเจ้านายทันที

ซึ่งเป็นขณะเดียวกันกับที่วารีรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา “คุณปราณ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจอาการงัวเงียหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อปรือตาขึ้นมาเจอกับใบหน้าหล่อเหลา ดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความเร็วทำท่าจะเปล่งเสียงถาม แต่ก็ต้องชะงักอัตโนมัติเมื่อเห็นนัยน์ตาแดงก่ำสีหน้าหม่นห มองของเขา ชวนให้รู้สึกสงสารจับใจ ประภาวินท์เองก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมามองสบดวงตากลมโตนิ่ง ๆ นานนับนาทีแล้วจึงพูดขึ้น “ผมทำคุณตื่นเหรอ”

เซตนี้มีสองเรื่องคือ รสสวาทควาญช้าง และ ไพรสะท้านลุงพรานฝังมุก นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น ผู้​เขียน กาสะลอง

แสงคำเบิกตาโต “อย่าบอกนะว่าเรากำลังรับมือกับตัวร้ายตำนานตัวป้อตัวแม่ ที่เป๋นตัวต้นตระกูลสิ่งชั่วร้ายของทั้งหมด ขั้นสูงสุด อะหยังสักอย่างน่ะ!” มังคละถอนหายใจหนัก ๆ “ข้าว่าตั้งแต่เจ้าก้าวเท้าเข้ามาในเวียงแสนพรหม… ชีวิตเจ้าก็เป็นตำนานไปแล้วล่ะ” “ว่าแต่มันที่เจ้าเสียงนั้นอู้ถ� �ง… เป๋นไผกันแน่?”

ปราณปรียายิ้มจาง ๆ เอมอรตาเป็นประกาย เธอหยิบครัวซองต์ขึ้นมาดูราวกับของล้ำค่า ก่อนจะหันไปพูดกับปราณปรียาด้วยความสนิทสนม “จำได้ไหมสมัยเรียนมหาลัย เราเรียนทำขนมด้วยกัน ตอนนั้นครัวซองต์นี่ล่ะคือของที่ปริมทำได้อร่อยที่สุด!”

มาวินเริ่มเล่าเรื่องราวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเศร้า บทที่ 2: จุดเริ่มต้นของความมืดมิด (การเล่าย้อนหลัง) "ข้าขอเริ่มจากจุดเริ่มต้น... ปราสาทแห่งนี้ไม่ได้เป็นสถานที่ร้างที่ถูกสาปเสมอไป แต่เป็นอาณาจักรที่เต็มไปด้วยความสงบสุข เราถูกปกครองด้วยกฎของ พันธะแห่งอ าคม ที่บรรพบุรุษของข้าได้สร้างไว้"

ในขณะที่ทหารผู้นั้นได้แต่ส่ายหน้าไปมาติดต่อกันเป็นสัญญาณปฏิเสธ “พระองค์หลงกลลวงแล้ว เหตุการณ์ที่กระหม่อมรายงานให้ทรงทราบเกิดขึ้นและผ่านไปแล้วเมื่อห้าวันก่อน ผู้ที่มารายงานให้ทรงทราบเป็นกลุ่มโจรเยี่ยคัง พวกมันกำลังจะบุกยึด..ยึด..มะ..เมือง..เมือง..ละ...หลวง!!!”กล่าวได้เพียงแ ค่นั้นลมหายใจขาดห้วงไปโดยพลัน ก่อนจะล้มลงขาดใจตายตรงพระพักตร์ไปทันที ท่ามกลางสุรเสียงพึมพำของรัชทายาทโฉด