Novel & Cerita จากเกลียดกลายเป็นรัก

เขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่เธอจะขอสัญญากับตัวเองว่าจะขอเกลียดเขาไปจนชั่วชีวิต เพราะความใสซื่อทำให้เธอกระโดดเข้ามาในขุมนรกที่เขาต้ังใจมอบให้เธอ เธอเกลียดเขาที่คอยคิดแย่งชิงผู้หญิงของพี่ชายเธอ เธอเกลียดเขาที่เขาคอยเอาแต่ดูถูกและคุกคามเธอด้วยคำพูดและการกระทำตลอดเ วลา เธอเกลียดเขา!!!.....เพราะเขาทำให้เธอ รักเขาจนยอมที่จะเจ็บเอง~~~~ "คุณคิดจะเหยียบย่ำหัวใจของหนูไปจนถึงเมื่อไหร่ หนูเองก็รักเป็น และหนูเองก็เจ็บเป็นเหมือนกัน...ถ้าคุณแค่อยากเอาชนะ งั้นวันนี้หนูให้คุณชนะแล้วค่ะ

“ฉันเกลียดเขา เกลียดมาก แต่รู้อะไรไหม ฉันก็เกลียดตัวเองด้วย ตลอด 7 ปีที่คบกับเขามา ฉันรู้ว่าฉันต้องเกลียดเพื่อที่จะแก้แค้นเขาทีหลัง แต่กลับกลายเป็นว่าฉัน...รักเขาจนทำร้ายไม่ลง” ความรักมันก็โหดร้ายแบบนี้แหละ สุดท้ายแ‍ล้‍วไม่ใช่ความเกลียดที่ทำร้ายเรา แต่เป็นความรักต่างหาก พอ คิดถึงตรงนี้หัวใจของฉันมันก็ปวดหนึบ รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ว่าอย่างเหลืออดเพราะเกลียดจริงเกลียดแรง แต่ก็รักแรงไม่ต่างกัน “ฉันเกลียดที่คุณเอาแต่ใจ เอาตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลก ฉับเบื่อขี้หน้าคุณที่สุด” “คุณรักใครก็รักแรงเกลียดแรง จนฉันกลัวไปหมดแล้ว”

ขาเปลี่ยนไปฉันเกลียดแกมากเลยรู้ป่ะปิ่น เกลียดที่แกมาแย่งความรักของพี่แดนไป" "แกเกลียดฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอดิว" "ใช่" "ถ้าอย่างงั้นเราก็ไม่ต้องเป็นเพื่อนกันอีกในเมื่อแกเกลียดฉันขนาดนี้ ขอบคุณสำหรับมิตรภาพที่ดีระหว่างเราขอบคุณที่แกเคยเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน ขอบคุณนะดิว ต่อไปนี ้เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้วนะ" พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกมาพร้อมกับปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ทำไมฉันต้องเจอเรื่องราวแบบนี้ ทำไมคนที่ฉันรักและไว้ใจที่สุดทำกับฉันแบบนี้

ภาคินหัวเราะในลำคออย่างไม่เชื่อ เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “เธอ...เธอรักผมนะ พ่อก็เห็นนี่ เธอตามผมแทบทุกที่ ยอมโดนว่า ยอมเจ็บ ยอมร้องไห้เพื่อผมขนาดนั้น จะให้ผมเชื่อว่าเธอยอมตายแต่ไม่ยอมกลับมาเนี่ยนะ?” “ความรักมันไม่อยู่กับที่หรอกไอ้ลูกชาย โดยเฉพาะความรักที่ถูกเหยียบซ้ำ ๆ มันจะกลายเป็นเกลียด และเกลียดที่ลึกที่สุดนั่นแหละ มันคือสิ่งที่แกกำลังเจออยู่ตอนนี้” ภูวเดชพูดช้า ๆ

พิมพิศาปลอบโยนอย่างเข้าใจ แค่คุณพ่อลงมือทำร้ายคุณแม่เธอยังรู้สึกเกลียดจนเข้ากระดูกดำ แล้วเขาที่รู้ว่าพ่อเป็นต้นเหตุทำให้แม่เสียชีวิตล่ะจะเกลียดขนาดไหน จากความเกลียดกลายเป็นความกลัว และลงเอยด้วยการปิดกั้นตัวเองจากสิ่งเหล่านั้น

“นั่นไง ไม่ลองสารภาพว่าชอบเขาดูล่ะ ไม่แน่นะ อาจจะเปลี่ยนจากพี่มาเป็นแฟนเลยก็ได้” “ใครจะกล้า ก็บอกอยู่ว่าเขาเกลียดเรา เกลียดเหมือนเราเป็นตัวเชื้อโรคเลย”

ยอมรับเลยว่าตอนนี้หลายสิ่งหลายอย่างมันเปลี่ยนไปมันไม่ค่อยมีอะไรเหมือนเดิม จากที่ตอนแรกเขาบอกว่าเกลียดขยะแขยงไม่ชอบขี้หน้ากลับกลายเป็นว่ารู้สึกเห็นใจ จากที่บอกไม่อยากเข้าไกล้ตอนนี้ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไรหรือบางทีอาจเป็นเพราะว่าเรื่องท

า เขาเกลียดเธอ เพราะความเอาแต่ใจอยากจะตามเขาและขวัญใจไปทุกที่เลยทำให้เขาพาลเกลียดหน้าเธอมาจนถึงทุกวัน แต่ใครจะรู้ล่ะว่าความเกลียด ความน่ารำคาญในวันนั้นจะทำให้เขาหลงรักเธอไปแบบไม่รู้ตัว พอรู้ตัวอีกทีขาทั้งสองข้างก็พากันก้าวตกหลุมรักที่หล่อนขุดไว้เสียแล้ว “พี่รักจ อมนะครับ” จบบริบูรณ์

คนตัวโตยอมรับออกมาจากใจจริง ต่อให้จะเลิกกันมาเป็นปีก็ตาม แต่ไม่มีใครสามารถทำให้เขาตกหลุมรักได้เหมือนเจ้าเอยแน่นอน พื้นที่ในหัวใจของเขายังยกให้เธอเสมอ ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง และไม่มีวันเปลี่ยนไป พูดแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เขาเกลียดนักเกลียดหนาในเมื่อก่อน จะทำให้เขารักจ นหมดหัวใจ รักจนไม่สามารถรักใครได้ขนาดนี้ เธอเก่งจริง ๆ …