บ้านเช่าหรรษา Novels & Stories

เมย์ย่นคิ้วเล็กน้อยในหัวของเธอกำลังนึกถึงไร่ปลายดาวที่อยู่ใกล้กับรีสอร์ตของเธอ ไร่แห่งนี้เป็นที่กล่าวขานว่าเป็นแหล่งรวมคนเถื่อน และยังมีข่าวลือว่าเจ้าของรีสอร์ตถูกฆ่ายกครัว ดังนั้น พ่อกับแม่ของเธอจึงมักจะคอยเตือนหล่อนเสมอว่า ห้ามเข้าไปใกล้ไร่ปลายดาวเป็นอันขาด ห รือห้ามแม้กระทั่งพูดคุยกับคนในไร่นั้น “อืม ก็ดีเหมือนกันนะ” เมย์พยักหน้าน้อย ๆ “ไปกัน รถมอเตอร์ไซค์เราจอดอยู่ในโรงรถ” ภาณุยิ้มฉีกยิ้มจนแทบจะถึงใบหู พลั๊วะ ! กรีีดดดดดดดด

เช่าเป็นรายวัน เพราะเขาไม่อยากผูกมัด แถมได้เงินเร็ว เพราะมีคนผลัดเปลี่ยนมาติดต่อเข้าใช้ตลอด ปลายฝันคิดว่าถ้าหากญาติของแม่เลี้ยงต้องการเข้าพักจะได้ให้ห้องได้ตลอด จึงไม่ให้เช่าเป็นรายเดือน ส่วนโรงแรมที่คุณพิภพยกให้นั้น ปลายฝันไม่ได้โลภขนาดนั้น และเอาเข้าจริงๆปลายฝัน

บ้านสวยริมชายหาดแบบนี้ จะเป็นบ้านพักของเซลล์อย่างหล่อนเหรอ แม้จะเป็นผู้จัดการแต่งบประมาณเช่าบ้านระยะเวลา 1 เดือนแค่ 5 พันบาท เพียงพอสำหรับเช่าบ้านหลังนี้เหรอ “พี่คะ ผิดหลังหรือเปล่าคะ” “ไม่นะครับ สองทับยี่สิบสอง ก็ถูกแล้วนะครับ ดูสิครับ ตรงตามที่คุณผู้หญิงให้ที่อยู่มาเลย”

“ริสอยากอยู่บ้านรีสอร์ทนี่มากกว่าค่ะ มันห่างจากเรือนของพี่อัศณ์นิดเดียวเองนี่คะ ริสยังไม่เคยพักบ้านหลังเล็กเหมือนบ้านตุ๊กตาแบบนี้มาก่อนเลย” ไอริสเอ่ยกับอัศณวิน เมื่อเขาจอดรถที่หน้ากระท่อมหลังเล็กหลังคาสีแดง ตัวกระท่อมสร้างด้วยอิฐหน้าต่างเป็นกระจกบานยาวแบบฝรั่งเศสจรดพื้น มีผ้าม่านสีเทาเข้มกันแสงได้เป็นอย่างดี แต่เวลานี้มันถูกรูดเปิดเหลือเพียงผ้าโปร่งสีขาวกั้นอยู่ บ้านรีสอร์ทที่ไอริสเห็นในรูปภาพและใฝ่ฝันอยากมานอนนานแล้ว

น้ำ หนึ่งห้องครัว และหนึ่งห้องโถง มันเป็นหนึ่งในบ้านเช่าของคุณลี่หวานที่พอรู้ว่ากัวเหม่ยอิงหาบ้านก็ตื้อให้มาพักในบ้านเช่าของเขา โดยให้เหตุผลว่าไหน ๆ เธอก็จะกลับไปอยู่ที่อำเภอ แล้วเข้ามาพักในมณฑลเป็นบางครั้ง ก็เช่าบ้านเช่าเขาก็ได้ โดยที่เช่าเดือนละ 100 หยวน ซึ่งม ันถูกมากหากเทียบกับคนอื่นที่เช่า เพราะบ้านเช่าแบบนี้เดือนหนึ่งไม่ต่ำกว่า 200 หยวน

พฤกษ์ออกความเห็น “ลองหาห้องเช่าหรือพักใกล้ๆ บ้านอากรก่อน ไม่เว้นคอนโดหรืออะพาทเม้นต์เล็กๆ ด้วย เพราะทางเจ้าของจะยอมให้เช่ารายเดือนได้เพราะไม่ได้เป็นอสังหาขนาดใหญ่ที่จะมีคนอยู่ถาวรกันเยอะ” เตโซย้ำพฤกษ์เพื่อจำกัดวงให้แคบลงแม้จะไม่ได้แคบลงเลยก็ตาม

เมีย(ลับ)วิศวะร้าย บทที่ 10 "เรามาพักห้องนี้กัน" หรรษาเรียกนับดาวให้เข้ามาในห้องที่เลือกไว้

เสียงทุ้มเรียบเรื่อยเอ่ยถาม แต่สติรอฟังว่าเธอจะตอบอย่างไร บ้านนี้เป็นบ้านมือสองที่ดาราท่านหนึ่งปล่อยขายพร้อมเฟอร์นิเจอร์ แต่เขาก็สั่งให้คนรื้อและซื้อทั้งหมดใหม่ บางส่วนที่จะบิ้วอินก็เว้นเอาไว้เผื่อให้วริษาจัดการเอง หากไม่ชอบเขาจะเปลี่ยนหลังทันที หรือเธอมีอะไรอยากได ้เพิ่มเติมก็จะรีบหาให้ “อยู่ได้ค่ะ” วริษาตอบ สีหน้าเธอดูไม่ได้ยินดียินร้าย “ทำไม ไม่ชอบเหรอ?” อะไรคือ ‘อยู่ได้’ ของเธอ

เดินตามมาถึงด้านหลังก็เห็นว่าบ้านเช่าเป็นหลังเล็กๆ คล้ายๆ รีสอร์ทหลายหลังเลย "แล้วเราจะมีเงินจ่ายเหรอ ฉันว่ามันต้องเป็นรีสอร์ทแน่เลย ที่แบบนี้เขาให้เช่ารายวันไม่ใช่เหรอ" "ค่าเช่ายังไงคะ" "หลังละสามพันบาทต่อเดือน หลังหนึ่งก็อยู่ได้สามคน"

และแล้ววันนี้ก็มาถึง เป็นวันแรกที่ร่างบางได้เข้าพักที่ บ้านเช่าหรรษา "สวัสดีค่ะ ฉันแก้วตา มาตามใบสมัครที่ส่งไปที่หอค่ะ" "สักครู่นะคะ ดิฉันขอโทรหาฝ่ายนิติบุคคลก่อน ลูกค้าเชิญนั่งรอที่เคาน์เตอร์สักครู่นะคะ"