ดั่งต้องมนตร์อสูร Novels & Stories

ดพวยพุ่งขึ้นทั่วทั้งบริเวณ แสงสีน้ำตาลเข้มพิศดารลึกล้ำผนึกขึ้นเป็นคลื่นวายุที่ถูกปล่อยออกมาโดยรอบสี่ทิศแปดทางเต็มเปี่ยมไปด้วยอาณุภาพทำลายล้าง สิ่งนี้ได้ส่งผลโดยตรงกับสัตว์อสูรระดับต่ำให้เกิดอาการแตกตื่นพร้อมกับถูกชักนำมายังจุดนี้ด้วยอำนาจสะกดใจของอสูรจักจ ั่นเก้าสุวรรณมรณะ

เมิ่งฉางอู่ยังคงบรรยายต่อไปเรื่อย ๆ “อสูรลมปราณที่สมบูรณ์ที่สุดคืออสูรลมปราณที่สามารถจับต้องและพูดคุยโต้ตอบได้ แม้ว่าพวกเจ้าบางคนอาจมีปราณยุทธเป็นสัตว์ แต่นั่นคือเจ้า ไม่ใช่คู่ หากเจ้ามีอสูรปราณก็จะยิ่งแข็งแกร่งยิ่งขึ้น หนึ่งบวกหนึ่งจะไม่เท่ากับสองเสมอไป...”

อิจิเรียกชื่อเธอ “เธอจำคำทำนายบนผ้ายันต์ผืนแรกได้ไหม?” ฮารุครุ่นคิดเล็กน้อย “‘เมื่อดวงจันทร์สีเลือดปรากฏ… พันธนาการจะคลายลง… อสูรแห่งหายนะจะตื่นขึ้น… ผู้ถือครองพลังแห่งชีวิต จะเป็นกุญแจ… และผู้กล้าหาญจะถูกทดสอบ…’” เธอท่องจำ “มีอะไรเหรอ?”

อสูรหินคำรามด้วยความโมโห มันใช้พละกำลังมหาศาลดึงโซ่จนขาดกระจุย และเริ่มเดินเข้าหาดาอิอย่างช้า ๆ ใบหน้าของอสูรเต็มไปด้วยความกระหายที่จะทำลาย "ไม่ทันการแล้ว! พลังมันมากเกินไป!" ดาอิพึมพำ เธอถอยหลังจนชนเข้ากับก้อนหินด้านหลัง ตอนนี้เธอ จนมุม แล้ว ศรเพลิงจากความมืด

ฮวาเฟยฟาพนมมือจรดหน้าอกลูกแก้วสีน้ำเงินเปล่งแสงรอยออกมาจากหน้าผาก “มนต์แห่งมังกร จงฟังข้า คลื่นน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลใต้” สิ้นเสียงฝนฟ้าก็ตั้งเค้า และตกลงบริเวณที่มอดไหม้ชุบชีวิตให้กับสิ่งที่ดำเป็นตอตะโกให้ฟื้นคืนในระดับหนึ่ง มนต์นี้สามารถคืนความงดงามให ้ร่างที่ตายได้ แต่ไม่สามารถคืนวิญญาณให้สิ่งนั้นได้ มีต้นไม้พฤกษาใหญ่น้อยล้มตายมากมายจากการสู้รบเมื่อสักครู่

เมื่อได้รู้ดังนั้นเพียงฟ้าก็เลือดขึ้นหน้าเดินดุ่มๆไปประชิดตัวทั้งสองพร้อมชี้หน้าต่อว่าเสียงดังด้วยสีที่เคียดแค้น “ปากจัดซะด้วย..อีกเดี๋ยวจะปากจัดแบบรี้หรือเปล่านะ” มนัสกระชากแขนเพียงฟ้าจนหญิงสาวนั้นเซถลาเข้าไปชนกับแผงอกของเขา

แสงคำประกาศก้อง เธอกำตราศิลากัลป์แน่น และยกมันขึ้นสูง “ตราศิลากัลป์! จงสยบพลังอาถรรพ์นี้เสียเดี๋ยวนี้!” แสงสีแดงเจิดจ้าพวยพุ่งออกจากตราศิลากัลป์ พุ่งตรงเข้าหาอสุราแห่งคำสาป

โมโม่ร้องลั่น “มันกำลังร่ายเวทอัญเชิญขั้นสุดท้าย... ถ้าไม่ยิงตอนนี้ พวกเราจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต” ทว่า... แม้ตัวควบคุมจะตาย แต่ประตูนรกได้แง้มออกแล้ว ตู้ม!!!! พื้นจัตุรัสกลางเมืองแตกละเอียด อสูรเกราะเหล็ก สูงเท่าตึกสามชั้นโผล่พ้นดินขึ้นมาคำรามจนกระจกอาคารแต กกระจาย พร้อมกับอสูรน้ำที่พุ่งขึ้นจากแม่น้ำเข้าจู่โจมแนวหลัง

เธอตวาดเสียงดังจนชูใจตกใจ “แม่ โฮ...” ร้องไห้ ไม่เข้าใจว่าแม่โกรธใคร “แป้งฟังพี่ก่อน” “ไม่ ไม่ฟังทั้งนั้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ คุณมันปิศาจ มันเป็นอสูร ไม่มีสิทธิ์จะเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก ออกไป”

ระหว่างที่ฉันกำลังเดินอยู่นั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับผู้ชายรูปหล่อ ( ออร่าความหล่อมาแต่ไกล ) นายคนนั้นกำลังยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่ พอฉันลองเพ่งสายตามองดูดี ๆ ลายสักตามแขนถึงลำคอแบบนี้ หรือว่า! อาชา ใช่แน่ ๆ เขาคือ เจ้าพ่ออสูร แต่ฉันจำเป็นต้องเดินผ่านทางที่เขายืนอยู่น ี่นา แค่เดินผ่านเฉย ๆ เองคงไม่รบกวนอะไรเขาขนาดนั้นหรอกมั้ง