ดาวโรงเรียน Novels & Stories

“ซ้อมที่โรงเรียนเอาน่ะครับ!” โรงเรียนที่เขาเข้าศึกษาเป็นโรงเรียนประจำจังหวัดซึ่งตั้งอยู่ใกล้บ้านเดินไม่กี่ก้าวก็ถึง ทั้งบริเวณด้านข้างยังเป็นบ้านพักครูซึ่งส่วนใหญ่ก็รู้จักเขาที่เป็นเด็กดนตรีทั้งนั้น

“กูทำอะไรไม่เป็น” “แม่กูบอกว่าโรงเรียนมัธยมที่จะส่งน้องวันเข้าเรียนมีคาเฟ่ที่แม่ซื้อไว้ด้วยล่ะ” “แล้วไงวะ?” “ตรงข้ามกับหน้าโรงเรียนเลยเห็นนักเรียนเดินเข้าเดินออกตลอด”

ฉันให้พ่อกับแม่ช่วยทำเรื่องย้ายโรงเรียนให้ จากนั้นฉันก็เข้าไปเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกับเขา แผนการที่ฉันวางไว้อย่างแยบยล เขาจึงตกหลุมรักฉันเข้าอย่างจัง เขาชื่อเฉินเคอ เป็นขาโจ๋ประจำโรงเรียนที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ หลังจากที่เขารู้ว่าฉันสมัครเข้ามหาวิทยาลัยไหน เขาก็สมัครตามฉัน ไปเรียนที่เมืองเดียวกัน

คุณหัวหน้าห้องทำหน้าอยากตาย “อย่างน้อยๆ ก็ขอให้เป็นเรื่องของชีวิตในโรงเรียน...” “นี่คือโรงเรียนมัธยมปลายอิชิยามะ แหล่งรวมตัวของเด็กเกจากทั่วทั้งประเทศ เหล่าเด็กหนุ่มผู้ต้องการเป็นที่หนึ่งได้มารวมตัวกัน” “...”

แต่ป้ายหินที่หน้าประตูโรงเรียนนั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา มันสลักคำว่า ‘โรงเรียนมัธยม หมิงหลาง’ นี่คือโรงเรียนมัธยมต้นของเธอและเป็นที่ที่เธอได้พบกับเย่หนานโจวเป็นครั้งแรก เธอจำได้เสมอว่าเป็นวันที่ 13 สิงหาคม วันที่เธอเกือบตาย

โรงเรียนวัด เจ้าหนูน้อยที่บิดากำลังเป็นกังวลห่วงว่าลูกชายตัวเล็กจะร้องไห้เพียงเพราะผู้เป็นพ่อมารับช้ากว่าเวลาเลิกเรียนไปมากโข ทว่าความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม เพราะเจ้าปืนไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ กลับกันดันแอบมาหาเพื่อนสนิท ข้ามรั้วจากโรงเรียนเตรียมอนุบาลมายังโรงเรียนวัดซึ่งต ั้งอยู่ติดกันเพียงแค่เอื้อมเท่านั้น เจ้าปืนถือวิสาสะเอื้อมไปจับมือของเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนจะออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตามไปยังร้านขายขนมซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก

เพียงไม่นานจึงเห็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่กลางเขา โรงเรียนที่เจ้าขาได้เห็นนั้นช่างแตกต่างจากโรงเรียนที่อยู่ในเมืองมากนัก บ่งบอกให้ได้รู้ว่างบประมาณด้านการศึกษายังเข้ามาไม่ถึง ทันทีที่ณดลจอดรถที่บริเวณโรงเรียน เด็กๆ ที่เคยเจอณดลก็จำได้ และมายืนออกันอยู่ไม่ไกลจากรถมาก วันนี้ คุณครูต้นอ้อบอกว่าพี่ณดลกับครอบครัวจะพากันมาเลี้ยงอาหารกลางวันพวกเขา

นาโอมิเป็นครูสอนอยู่ที่โรงเรียนแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า โรงเรียนมัธยมเมย์เบอร์รี่ เฟิร์ส และเธอก็มีบ้านที่อยู่ใกล้กับโรงเรียนอีกด้วย

คันแปะสติกเกอร์สัญลักษณ์ของชมรมช่างยนต์และช่างกล กลุ่มนักศึกษาชายในชุดหมีและเสื้อช็อปเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ เสียงหัวเราะลั่น เสียงตะโกนแซวกันอย่างคึกคะนอง รวมกับเสียงเครื่องมือช่างที่ดังมาจากอาคารปฏิบัติการ... ทุกอย่างรอบตัวมันช่างแตกต่างจากโรงเรียนมัธยมปลายในฝันของ เธอโดยสิ้นเชิง

เด็กน้อยพยักหน้าหงึกหงัก พลางตอบเสียงเบาลง “ฉันมีโรงเรียนที่ไทยนะ ชื่อโรงเรียนนานาชาติอะโฟรไดท์ เผื่อเธอสนใจอยากไปเรียนที่นั่น ฉันจะให้เรียนฟรี”