ดาวโรงเรียน Novels & Stories

โรงเรียนวัด เจ้าหนูน้อยที่บิดากำลังเป็นกังวลห่วงว่าลูกชายตัวเล็กจะร้องไห้เพียงเพราะผู้เป็นพ่อมารับช้ากว่าเวลาเลิกเรียนไปมากโข ทว่าความเป็นจริงกลับตรงกันข้าม เพราะเจ้าปืนไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำ กลับกันดันแอบมาหาเพื่อนสนิท ข้ามรั้วจากโรงเรียนเตรียมอนุบาลมายังโรงเรียนวัดซึ่งต ั้งอยู่ติดกันเพียงแค่เอื้อมเท่านั้น เจ้าปืนถือวิสาสะเอื้อมไปจับมือของเด็กหญิงตัวน้อย ก่อนจะออกแรงดึงให้อีกฝ่ายเดินตามไปยังร้านขายขนมซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนัก

ที่ฉันเคยเจอ Starlight Crown School วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันที่สามของฉันโรงเรียนที่เเสนหน้าเบื่อมีกฏประหลาดๆอะไรเยอะเยะเต็มไปหมด ฉันลงจากรถที่อี่ตาสายฟ้าขับมาส่งก็เหมือนเดิมฉันกับอี่ตานั้นเรายังคงกัดกันไม่เลิกก็เพราะความกวนของเขานั้นเเหละ ฉันเองก็ไม่ใช่ฝ่ายเริ่มก่อนด้วย(มั้ง)

ก้าวแรกสู่ประตูโรงเรียน ชิงเหอปั่นจักรยานพาลูกทั้งสองมุ่งหน้าสู่โรงงานประถมตำบลสกุลหลิน บรรยากาศของโรงเรียนในยุค 80 เป็นเพียงอาคารไม้สองชั้นที่ผนังเริ่มซีดจาง แต่สำหรับชิงเหอ มันคือประตูแห่งโอกาส ขณะที่เธอกำลังจอดจักรยานเพื่อเข้าไปติดต่อครูใหญ่ เสียงหัวเราะเยาะเย ้ยที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากกลุ่มผู้ปกครองที่มายืนส่งลูกหลาน

อาจารย์หลี่ถามว่า "นายอยากได้โควตาเรียนต่อเหรอ? โอ๊ย อันนี้คงยากหน่อยนะ ถึงโรงเรียนจะช่วยได้บ้างนิดหน่อย แต่คะแนนของนายมีวิชาที่ไม่ผ่านมากกว่าหนึ่งวิชาแล้ว คงแทบไม่มีหวังหรอก" ผมยิ้มแล้วตอบว่า "ก็แค่ฝันกลางวันเล่น ๆ ให้ตัวเองชื่นใจบ้างน่ะครับ ยังไงถ้าได้เรียนต่อก็ค งดีกว่าอยู่แล้ว"

กะทิทำหน้าบูด โรงเรียนของพวกเธอเป็นโรงเรียนใหญ่ชื่อดังมีทั้งสายวิทย์-คณิต ศิลป์-ภาษาต่างประเทศ กีฬา ดนตรี

กาลเวลาผันผ่านหลังจากวันนั้น... สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิก็ได้พัดมาอีกครา สายลมอันเป็นสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นใหม่ได้พัดผ่านรั้วกำแพงอิฐสีแดงของโรงเรียนมัธยมซีอัน ซึ่งเป็นโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งประจำมณฑล สถานศึกษาที่ขึ้นชื่อว่าเข้มงวดและเป็นแหล่งรวมหัวกะท ิที่เก่งที่สุด

สถานที่ที่เธอมองเห็นไม่ใช่โรงเรียนของตัวเอง แต่เป็นโรงเรียนมัธยม47 สนามบาสเกตบอลเต็มไปด้วยเสียงผู้คนอึกทึกครึกโครม พวกเขากำลังแข่งบาสเกตบอลกันอยู่

ชาวบ้านหลายคนสงสัย “โรงเรียนภาคค่ำคืออะไร?” หวังหยวนอธิบายว่า “มันเกือบจะเหมือนกับโรงเรียนเอกชน! แต่มีความแตกต่างคือ โรงเรียนคือที่ที่เด็กไปเรียน ส่วนโรงเรียนภาคค่ำคือที่ที่ผู้ใหญ่เรียน ใครก็ตามที่ยินดีเรียนสามารถมาเรียนได้เลย กลุ่มประมงจะจ่ายเอง!”

ทิชาเงยหน้าขึ้น แล้วพูดเบาๆ ว่า “ตื่นเต้นครับคุณลุง โรงเรียนใหญ่กว่าที่ทิชาเคยเรียนเยอะเลยครับ และก็สวยมากด้วย โรงเรียนประถมที่ทิชาเคยเรียนเป็นอาคารไม้สองชั้น แต่โรงเรียนใหม่นี้ มีตึกสูงตั้งหลายตึกแหนะครับ” “ชิ.. อย่าทำตัวบ้านนอกหน่อยเลย”

เจ้าภูตน้อยก็เอียงศีรษะกระดูกของตนด้วยความสงสัยเพราะในโลกของเจ้าตัวไม่เคยมีคำว่าโรงเรียนมาก่อน “โรงเรียนก็คือที่ให้ผู้คนได้ศึกษาเล่าเรียนและสอนวิชาความรู้ต่าง ๆ ให้ยังไงล่ะ” ซานซานก็ตอบภูตช่างสงสัยในขณะที่ตนเองก็พาน้อง ๆ มาถึงห้องน้ำแล้วและก็ช่วยน้องตัวเ ล็ก ๆ ล้างหน้า