Romans & histoires ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ

ในจดหมายที่เยว่ถิงถิงส่งมาคือแม่สามีตกบันได ต้องได้รับการผ่าตัด ตอนนี้เซี่ยเฉินที่เป็นแพทย์ดูแลอย่างใกล้ชิด หากสามีของเธอกลับมาให้แจ้งข่าวนี้แก่เขา เพราะคนเจ็บเอาแต่พร่ำขอโทษลูกชายคนโต “ว่ายังไงบ้างทางนั้น ด่าว่าอะไรเธอไหม” พี่สะใภ้รีบถาม “ไม่ค่ะ ทางนั้น… แม่สามี บาดเจ็บค่ะ เห็นว่าตกบันได” เธอไม่ได้รู้สึกเป็นห่วงหรือตื่นเต้นอะไร กับทางนั้นมันเป็นเส้นขนานไปนานแล้ว

แต่ดูสภาพเขาตอนนี้สิ แม้หมอที่ค่ายจะไม่ได้วินิจฉัยว่าเขาจะพิการเสียทีเดียว แต่ก็ไม่แน่ว่าจะกลับมาเดินได้เหมือนเดิม จางซิ่วอิงคงเสียใจมากที่สุดท้ายแล้วสามีอย่างเขาก็ไม่อาจทำให้ชีวิตของเธอนั้นสุขสบายได้ตลอด แถมยังเจ็บหนักเข้าขั้นพิการกลับมาให้เธอดูแลต่อ สามีเช่นเขานี่มันไ ร้ประโยชน์เสียจริง เสียงเอะอะโวยวายและถ้อยคำด่าทอรุนแรงของย่าสามีนั้นเรียกสติในตัวเธอให้กลับมาได้ทันเวลา มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มออก พลางตวัดตามองย่าของสามีด้วยความไม่พอใจ

สามีของนางมิได้พิการนี่นาแค่อัปลักษณ์ไปหน่อยเท่านั้นเอง หึหึ! หญิงสาวหัวเราะในใจ ก่อนจะย่อกายก้มมองชายผู้เป็นสามี เห็นเขาเหลือบสายตามองมาอย่างเย็นชาก็หาได้นำพาไม่ เพียงนั่งลงช้าๆ ที่ข้างกายเขา

โจวลี่อินเล่าให้สามีฟังถึงความลำเอียงของเยว่ซื่อ ใช่ว่าเธอจะใส่ร้ายแม่สามี แต่อีกฝ่ายเป็นเช่นนั้นจริงๆ "ผมมีความคิดว่าจะแยกบ้าน ตอนนี้แม่กับคนที่บ้านไม่อยากต้อนรับคนพิการอย่างผมแล้ว แล้วคุณล่ะจะยังอยากอยู่กับคนพิการแบบผมไหม" ชายหนุ่มพูดถึงความคิดของตนเองให้หญิงสา วฟังก่อนจะเอ่ยถาม ตอนนี้เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนพิการแถมยังไม่มีงานทำ ไม่รู้ว่าอนาคตจะหางานได้ไหมก็ยังไม่รู้

ผู้ชายคนนี้คือสามีของเธอ คิดถึงคำว่า ‘สามี’ แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เธอมองไปยังกระเป๋าเอกสารของเขา เขาป่วยแบบนี้ยังจะเอางานกลับมาทำที่บ้านอีก ไม่รู้ว่าจะขยันไปถึงไหน แต่ก็คงเพราะหน้าที่การงานของเขาที่เลือกทำงานกับบริษัทต่างชาติ เงินเดือนจึงสูงกว่างานอื่นหลายเท่า

) ทุกคนร้องเสียงหลงตกใจ เมื่อสายตามองเห็นขนมปังผู้แสบซนก้นกระแทกพื้นนั่งนิ่ง “ไอ้ถุงเท้าบ้า! อาไฟปังลุกไม่ไหว เจ็บตูด” ขนมปังที่ทำหน้าตาเหมือนเจ็บปวด เรียกผู้เป็นอาที่กำลังเดินมายังเธอด้วยความร้อนรนห่วงใยหลานสาวคนเล็กที่ได้รับอุบัติเหตุ “เจทไปพยุงน้องหน่อยเร็ว” ไอติม หันไปบอกผู้เป็นสามีของเธอ

นับจากวันที่ปลิวผู้เป็นสามีต้องจากไปเป็นทหาร “อูย... ”

ชายหนุ่มเอ่ยขอบคุณตำรวจหนุ่มตรงหน้า แต่ก็ไม่วายที่จะพูดเน้นคำว่าตัวเองเป็นสามีของหญิงสาว ตำรวจหนุ่มที่ได้รู้ว่าชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้เป็นใครตอนแรกก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าสามีของหญิงสาวจะหายจากโรคที่เป็นอยู่ได้ไวขนาดนี้ ไหนใครๆ ก็ต่างบอกว่าชายหนุ่มพิการจนอาจจะกลับมาเ ดินไม่ได้อีกอย่างไรเล่า?! แต่ทว่าเขาก็ยังคงมีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าอยู่เสมอ

"สามีหน้าโง่ของเจ้ามาขอร้องข้าน่ะ ข้าจึงช่วยเจ้า" "เอ" "แลกกับการที่ข้าต้องกลายเป็นห่านไปจนหมดอายุขัย กลับไปสวรรค์ไม่ได้อีกยาวนาน เวียนว่ายตายเกิดในโลกมนุษย์ไม่จบไม่สิ้นเพราะไม่รักษากฎ เหอะ บัดซบจริง แต่ช่างเถิด ถือว่าตอบแทนเจ้าก็แล้วกัน ภรรยาข้าก็สนับสนุน ข้าทนเห็นนางร้องไห้ เพราะเวทนาพวกเจ้าไม่ได้!!!"

“สามีของเจ้าฆ่าผู้คนมากมายเพื่อเจ้า… ส่วนข้าสังหารสามีของเจ้าเพื่อช่วยผู้คนมากมาย” น้ำเสียงของบุรุษเย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความปรานี ดวงตาที่เคยสงบนิ่งบัดนี้เต็มไปด้วยประกายแห่งมัจจุราชที่พร้อมปลิดชีพ!