Novel & Cerita ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ

เธอยังมีฝีมือในการทำงาน อีกด้วยยิ่งไปกว่านั้น เธอยังมีลูกชายที่น่ารักให้เขาอีกด้วย หากขาของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ โจวเฉินตงรู้สึกว่าพวกเขาคงมีอนาคตที่สดใส ตอนนี้เขาพิการและภรรยาก็จากบ้านไปมากกว่าหนึ่งปีแล้ว อันที่จริง โจวเฉินตงไม่ได้ตำหนิภรรยา เลย เขาเป็นคนพิการอยู่ แล้วและไม่สามารถให้อนาคตกับภรรยาได้ หากภรรยาหาคนที่ดีกว่าได้ก็เป็นเรื่องดี

เฝิงลี่หมิงกุมมือคนรัก "ข้ารู้ขอรับ เพียงแต่ข้านั้นมีมิติวิเศษติดตัวข้าคิดว่าในมิติอาจจะมีของวิเศษที่ช่วยแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้" เซียวเฟินหนิงเอ่ยกับสามี

หลังจากที่ทุกคนกลับไปหมดแล้วซานซานก็ปิดประตูและพาสามีเข้าในมิติ และปลอบใจสามีในแบบของเธอจนเซียวหานเย่อิ่มเอมในหัวใจที่มีเมียดีคอยห่วงใยความรู้สึกและให้ความสัมคัญกับเขาทุกอย่าง

สายตาสมิงยังมองมายังทั้งสองในใจปั่นป่วนจนไม่สามารถทำให้นิ่งได้ เหตุใดผู้ชายคนนั้นถึงมาถือวิสาสะจับมือภรรยาของเขา “อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามกับข้าอีก ถึงแม้วันนี้สามีข้าจะเดินไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าวันข้างหน้าเขาจะเดินไม่ได้เลย อีกอย่างถึงสามีข้าจะพิการแต่ในใจของข้าก็ไม่เคย

เย่จั๋วกลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์ หากมิใช่เรื่องจำเป็นย่อมไม่ออกจากจวน เมื่อสามีไม่เข้าร่วมงานสังสรรค์ ฝ่ายหญิงย่อมต้องเก็บเนื้อเก็บตัวตามไปด้วย

เฟยเฟิ่งหันไปถามผู้เป็นอาหญิง เพราะเรื่องนี้เจ้าของร่างไม่เคยรับรู้จึงทำให้เธอค่อนข้างตกใจ “มีสามีกี่คนก็มีชู้ มียางอายบ้างไหม!” “พูดบ้าๆ ฉันกับคนสวนเนี่ยนะ! ฉันไม่ใช่เธอนะไปที่จะมีอะไรกับพวกชาวบ้านชั้นต่ำได้ไม่รังเกียจ” จิ่งเหมยชี้นิ้วไปหาเฟยเฟิ่งที่มีสามีเป็นชาว นา

น้ำเสียงของนางดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจนทุกคนชะงักงัน แม้แต่ลมหายใจก็เหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางเพิ่งเป็นลมไปแท้ๆ ถึงแม้ว่าเจ้าของร่างนี้ตายไปแล้วด้วยซ้ำแต่สามีกลับไม่เหลียวแล ซ้ำยังมีความสุขอยู่กับสตรีอื่นและลูกที่ไม่ใช่สายเลือดตนเองเช่นนี้หรือ ? “หึ…แพศยา!” หนิงอี้หัวเราะเย็นชา

นภัสไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นมาได้ จนกระทั่งเอกรัตน์สามีของเธอป่วยเนื่องจากประสบอุบัติเหตุ ทำให้เขาพิการตั้งแต่ช่วงหน้าอกลงไปเขาไม่มีความรู้สึก หลังจากเสร็จกิจกามกับชายสูงวัย อรภัสก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีต วันที่พ่อสามีล่วงเกินเธอครั้งแรก ย้อนไปเม ื่อหนึ่งปีที่แล้ว

นางเช็ดหน้าจนสะอาด จึงวางผ้าลงบนโต๊ะ ขายข้าให้สามีพิการ. หยวนหย่งเล่อยังคงติดอยู่กับคำพูดนี้ของนาง มีสามีตั้งแต่อายุสิบสามก็ว่าน่าตกใจแล้ว นี่ยังจะมีสามีพิการอีก เขาหลับตาลงแน่น ๆ หันไปมองพ่อบ้านเกาอย่างคนจนใจแล้วจริง ๆ

ทะลุเข้ามาในนิยายทั้งที จะมีสามีคนเดียวได้อย่างไรกัน! “ขอบพระทัยที่ทรงเมตตาเพคะ” “เร็วเกินไปที่จะขอบคุณเลดี้อามิตี้ เพราะหากว่าเจ้าไม่สามารถหาสามีในระยะเวลาที่กำหนดได้ เจ้าจะต้องแต่งเข้ามาเป็นพระสนมคนที่สามร้อยหนึ่งของข้า..”