ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 소설 & 이야기

ระหว่างทาง หลินซินเยว่ได้แต่คิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ อยู่ในใจ ‘ฉันคงพยายามทำใจสินะว่าเวลานี้ฉันทะลุมิติมาอยู่ในยุค 80 จริง ๆ แถมจากความทรงจำ ร่างนี้ก็ร้ายไม่ใช่เล่นเลย ขนาดสามีตัวเองเธอยังใช้งานเขาเยี่ยงทาส สมแล้วที่บ้านสามีจะไม่ชอบร่างนี้ จนขอให้ทั้งสองคนแยกบ้าน

เสียงใสหวานเอื้อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มแต่ทำเยี่ยนฟางมึนงงไม่น้อย นางกลายไปเป็นอาจารย์ของใครตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ในนิยายที่อ่านยังไม่ทันจบเรื่องนั้นก็เกี่ยวกับสำนักเซียนมีลูกศิษย์อาจารย์เหมือนกัน ให้ตายสิ! หรือว่านางจะทะลุมิติเข้ามาในนิยายจริง ๆ และตอนนี้ก็อยู่ในร่างของอ าจารย์สักคนภายในสำนักเซียนเสียด้วย

ให้กลายเป็นปัจจุบันที่สมบูรณ์แบบที่สุด ตำนานของยอดคุณแม่ยุค 80 บัดนี้ไม่ใช่เรื่องของการทะลุมิติเพียงอย่างเดียว แต่มันคือตำนานของความภักดีที่อยู่เหนือเหตุผลของวิทยาศาสตร์และกาลเวลา เป็นบทสรุปที่ว่า... เมื่อวิญญาณสองดวงจูนคลื่นตรงกันแล้ว มิติที่ห่างไกลก็เป็นเพียงระยะทางที่ไม่ม ีความหมายเลยแม้แต่น้อย มูลนิธิหลินชิงเหอ

บทที่ 4 ไม่ใช่ฝันสินะ จิ๊บ ๆ เสียงนกร้องขับขานกันไปมาแสงแดดเริ่มสาดส่องเล็ดลอดแผ่นไม้เข้ามากระทบใบหน้าของร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงทำให้เธอแสบตาสะลึมสะลือลืมเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองเห็นเพดานห้องเป็นแผ่นไม้เธอสะดุ้งตกใจเล็กน้อยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอไม่ใช่หลินช ิงเสียงแต่เป็นหลี่จื่อเหยาที่อยู่ในยุคทศวรรษ1980

เชิญขวัญเมินหลบแววตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุไปถึงหัวใจเธอได้ “ตอนนั้นเธอเป็นนักศึกษาแพทย์ฝึกงานนี่นะใช่มั้ย” “ถ้ารู้ดีขนาดนั้น จะมาคาดคั้นฉันทำไม ทำไมไม่ไปถามคุณเตโชล่ะ”

เรื่องของผมกับฟ้าใส ผมเองก็ไม่รู้ว่าเราเป็นเเบบนี้กันตอนไหน เเต่รู้ตัวอีกที ผมก็ยอมให้เธอเข้ามาในชีวิตของผมจนได้ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะไม่เปิดรับใคร ผมคงไม่เหมาะกับการมีแฟนในตอนเรียน เพราะผมรู้ตัวว่านักศึกษาแพทย์อย่างผมคงไม่มีเวลาให้ใคร

ร่างอวบอิ่มในชุดที่ค่อนข้างแก่เกินวัยแต่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เดินเนือยๆ ลงมาจากตึกแพทย์ในเวลาเกือบสองทุ่มครึ่ง เธอเพิ่งสอนนักศึกษาแพทย์เสร็จ สุดสัปดาห์เช่นนี้หลายคนคงไปแฮงเอาท์กับเพื่อนฝูง บ้างท่องราตรี หรือไม่ก็อยู่กับครอบครัว คงมีแต่เธอเท่านั้นที่เอา แต่ทำงานเป็นบ้าเป็นหลัง ทำจนเหมือนร่างกายจะกลายสภาพเป็นหุ่นยนต์เข้าไปทุกที

ผ่านไปอีกแปดปีจากเด็กสาวแว่นตาโต ฉู่ฉวนฉวนก็ได้เป็นแพทย์นิติเวชสมดังที่เธอประกาศในวันที่ตนเองกับเพื่อนและอาจารย์ไปทัศนศึกษาคราวนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดจากคนที่กลัวผีขึ้นสมองสุดท้ายถึงเลือกจะเรียนนิติเวชชันสูตรนอกจากตัวของเธอเองเท่านั้น วันนั้นที่เธอมัว แต่ยืนนิ่งจ้องไปที่ศพในโลงแก้วทั้งสอง ใครจะคิดว่าฉู่ฉวนฉวนเห็นนิมิต

ก่อนหน้านี้เธอใช้ชีวิตเรื่อย ๆ ถึงแม้จะรู้ว่าต้องจาก แต่ไม่เคยกลัว คิดว่ามันคงไม่เกิดขึ้นในเร็ววัน หรือถ้ามันเกิดเธอก็จะไม่รู้สึกอะไร ไม่คิดเลยว่า พอถึงเวลานั้นจริง มันจะรู้สึกใจหายขนาดนี้ เพลิง : ผีเข้าหรือผีออก หมวยเล็กหัวเราะกับข้อความของอีกฝ่าย ตอนนี้คงเป็นเว ลาพักของเขา ถึงแม้จะเป็นเพียงนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ห้าแต่เขาก็แทบไม่มีเวลาราวกับเป็นคุณหมอเต็มตัวแล้ว

ตอนพิเศษ 1 ย่างเข้าสู่ปีที่สี่ของการเป็นนักเรียนแพทย์ การเจอกันกับเฮดเตอร์ก็น้อยลงตามตารางเรียนที่มากขึ้น และเป็นปีสี่ของนาเนียร์ที่ต้องขึ้นชั้นคลินิกและได้ราวน์คนไข้จริงๆ กับอาจารย์หมอ