Romans & histoires ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80

หยางชิงโม่กล่าวขึ้นมา เธอคือแพทย์อัฉจริยะที่มาจากศตวรรษที่ 21 เธอมีวิชาความรู้ล้ำสมัยที่เหนือกว่าแพทย์ในยุคนี้อย่างมาก เธอทรมานใจที่เห็นผู้คนล้มป่วยตายลงด้วยโรคที่เธอสามารถรักษาได้เพราะเธออุปกรณ์และเทคโนโลยีที่ครบครัน แต่เธอทำได้เพียงช่วยเหลือญาติพี่น้องห รือคนรู้จักที่เจ็บป่วยเท่านั้น เพราะเธอไม่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ในยุคนี้

แววตาเขาเหม่อมองไปด้านนอกหน้าต่าง นึกถึงเรื่องในอดีต “หลังผมสอบติดนักเรียนทหาร เป็นช่วงที่เริ่มปฏิวัตพอดี น้องชายที่กำลังจะเป็นนักศึกษา เบนเข็มไปที่การแพทย์ แม่กับพ่อต้องขายบ้านเดิมของทั่งฝั่งตาและฝั่งปู่ เพื่อพยุงฐานะที่ตอนนั้นไร้สิทธิ์ไร้เสียง พ่อเป็นเพียงผู้พ ันปลายแถว” เขาไม่ลืมรสชาติของความยากลำบาก

เหอเสี่ยวหงถาม “มันคืออะไร” เสียงเรียบนิ่งของโจวเหวินหลงพูดขึ้นหลังจากที่เขายื่นนิ่งอยู่ “ฉันเรียกมันว่ามิติค่ะ” เหอเสี่ยวหงตอบ

ทันทีที่เธอเห็นใบหน้าในกระจกดวงตาของเธอเบิกโพลงทันทีไม่ใช่แค่เด็กสองคนนี้เป็นแฝดและชื่อเหมือนในซีรี่ย์เท่านั้น แต่ตอนนี้เธอทะลุมิติเข้ามาในซีรี่ย์ยุค 80 จริง ๆ และเธอดันเข้ามาเป็นนางเอกของเรื่องอีกด้วย ‘ไม่จริง ..ไม่น่าจะเป็นไปได้ฉันแค่บ่น ๆ เท่านั้นเองทำไมสวรรค์ถ

นักศึกษาแพทย์หลักสูตรแปดปีทั้งห้าสิบชีวิตในรุ่นของเกาซูอวี้ได้มารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง บรรยากาศในวันนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล...พวกเขาไม่ใช่แค่นักศึกษาที่เรียนแต่ในตำราอีกต่อไปแล้ว...แต่วันนี้...คือวันที่พวกเขาจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิที่แท้จริง

ขั้นสาม: ทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของแม่กลับมาให้หมดรวมถึงสำนักพิมพ์ของตระกูลไป๋ด้วย เธอรู้ดีว่าในยุค 80 นี้ กระแสการอ่านหนังสือเล่มและหนังสือพิมพ์กำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด หากเธอสามารถสร้างนิตยสารหรือวารสารที่มีเนื้อหาแปลกใหม่ได้ ความสำเร็จก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

นทีเป็นคนที่มีรูปร่างกำยำคนหนึ่ง แล้วแขนที่เล็กและมือที่บอบบางราวกับเด็กนี่คืออะไร เมื่อมองดูดีๆเขาพบว่าตนเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย สำรวจตัวเองก็พบว่าเขาอยู่ในชุดคล้ายกับยุคจีนโบราณเหมือนที่เคยดูในซีรี่ย์จอมยุทธอย่างไรอย่างนั้น ฉับพลันเขาก็รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแร งก่อนที่ภาพต่างๆจะไหลเข้ามาในหัวอย่างมากมาย "นะ นี่มันเรื่องจริงเหรอ" อดีตศาสตราจารย์ทางการแพทย์แทบไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อรู้ว่าเขาได้ทะลุมิติมาในโลกที่เหมือนจะเป็นโลกคู่ขนาน

"อืม ๆ" ลัคกี้ หนึ่งในกลุ่มคนที่มางาน เธอนักศึกษาแพทย์ปีสี่ เหลือบมาเห็นความผิดปกติของอะตอมจึงยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ "ทานยาหน่อยนะคะ"

ก็มักจะสายไปเสมอ หลังจากบูรพา หมดความอดทนที่จะอยู่ต่อไปในบ้านของตัวเองไหว เมื่อจบมัธยมศึกษาปีที่หก เธอออกไปอยู่หอของมหาลัยทันที ..ซึ่งนั่นแหละ คือจุดเปลี่ยนของชีวิตเธอ มันเกิดขึ้นในช่วงนั้น นักศึกษาแพทย์ปีหนึ่ง อนาคตกำลังสดใส ด้วยความเรียนเก่ง เกียรติน

เขามีท่าทีอึกอักไม่อยากตอบ แต่พอเจอสายตาคาดคั้นของฉันเขาก็ต้องยอมพูดออกมาอย่างไม่เต็มใจนัก “เมื่อก่อน สมัยที่พี่ยังเป็นนักศึกษาแพทย์...” “จำไม่เห็นได้เลยค่ะ” “ก็ถ้าพี่เป็นเด็กเร่ขายนมเจอคนกี่คนๆ ก็ไม่รู้ พี่ก็จำไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ ไอ้พี่ตอนนั้นก็ดันหน้าตาดีสุดในรุ่ นด้วยไง”