ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 の小説・ストーリー

แต่ใครจะคิดว่าความผิดพลาดเมื่อคืนจะทำให้ช่องว่างทางร่างกายของเราในตอนนี้แทบจะไม่มี เรื่องราววุ่น ๆ คงกำลังจะตามมาหลังจากนี้ ชีวิตนักศึกษาแพทย์ปีสามอย่างฉันจากที่เรียนว่าหนักแล้ว อาจจะต้องมารับมือกับคนบนร่างในตอนนี้

กลับมาทางด้านกุ้ยหนิงอัน ในขณะที่จัดการงานอยู่ในมิติ เธอรู้สึกว่าท้องเริ่มแข็ง เมื่อลองตั้งสติดูคล้ายกับอีกไม่นานเธอคิดว่านี่คือสัญญาณเตือน จึงรีบออกมาจากมิติทันที ออกมาได้ไม่นาน อาการเจ็บท้องที่มีเริ่มหนักขึ้นเธอจึงตัดสินใจจะเดินไปที่ร้าน ทว่าน้องชายจากบ้านสามมาที่บ้านพร้อมจ ดหมายฉบับหนึ่ง นั่นคือเอกสารการตอบรับของมหาวิทยาลัยของปักกิ่งนั่นเอง “พี่อันอัน มีจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยกลับมาแล้วครับ”

ไป๋จ้าวเหม่ยที่นอนเจ็บอยู่ก็คือเธอในตอนนี้ จะว่าไปแล้วทั้งเธอและเจ้าของร่างอ้วน ๆ นี่ก็มีชื่อเดียวกันเลย หรือว่าจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้ทั้งคู่ตายในช่วงเวลาเดียวกัน แต่ต่างห้วงมิติทำให้ต้องมาแทนที่กันอย่างนี้ ชีวิตที่แล้วเธอเป็นครูประถมที่โรงเรียนซีหู่ ของมณฑลส่านซี ในขณะที่เธอกำลังนั่งตรวจการบ้านเด็กในห้อง อยู่ ๆ หัวใจเธอก็เจ็บจี๊ดพร้อมกับสติที่ดับวูบลง ไม่คิดว่าหลับไปเพียงหนึ่งตื่น เธอจะฟื้นมาอยู่ในยุค 70 ตอนปลาย 80 ตอนต้นเช่นนี้ ยุคที่ประเทศจีนกำลังพัฒนา การค้าเสรีมากขึ้น แต่กระนั้นก็ยังด้อยกว่ายุคที่เธอจากมาอีกมาก

จ้าวซีซีคิดว่าเธออาจจะอยู่ในฝัน แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน เนื่องจากร่างกายของเธอหนักหน่วง และรู้สึกได้ถึงความจริงของทุกอย่างรอบตัว ทันใดนั้นเธอก็เริ่มเข้าใจ สิ่งที่เธอเผชิญอยู่นี้ไม่ใช่ความฝันแต่เป็นมิติที่ตนเองหลุดเข้าไป เธอหลุดออกจากโลกในยุค 80 ม าอยู่ในมิตินี้ ซึ่งดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับโกดังสินค้าของตนเอง

เธอขอร้องศาสตราจารย์โจวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและอ้อนวอน อยากกลับไปเมื่อสี่วันที่แล้วเพื่อที่จะไปแก้ไขบางอย่างที่เธอทำพลาด “เธอรู้ใช่ไหมว่า ดร.จางบอกว่าการย้อนเวลาไม่สามารถแก้ไขอดีตได้ แต่เหมือนว่าเข้าไปอยู่ในมิติคู่ขนานเท่านั้น หากเธอต้องการแก้ไขอดีตก็ไม่มีผลกับปัจจุบันในมิต ิของเรา” เขารู้ว่าเธอต้องการจะทำอะไร ลู่เหยาเพื่อนของเธอก็เป็นลูกศิษย์ของเขาด้วย

เธอยังจำวันนั้นได้ดี วันที่น้องเข้ามารับการรักษา ภาพความทรงจำในอดีตไหลผ่านเข้ามาในความทรงจำของใบบุญญา นักศึกษาแพทย์ร่างบอบบาง ใบหน้าขาวจนเกือบซีด กรอบแว่นสายตาค่อนข้างใหญ่เกือบครึ่งหน้า กับผมหางม้ามัดไว้ด้วยยางรัดผมสีดำ รอยยิ้มปนเศร้าของเธอในวันนั้น

จนกระทั่ง เขาเรียนจบปี 6 แล้วต้องออกไปเป็นแพทย์ใช้ทุนที่ต่างจังหวัด เธอจึงไม่มีโอกาสสานต่อความสัมพันธ์ แต่เธอก็ยังติดตามข้อมูลของเขามาเรื่อย ๆ จากคนรอบข้าง จนทราบว่าเขาเข้ามาเป็นอาจารย์แพทย์ด้านศัลยศาสตร์ เธอจึงไม่รอช้าที่จะเลือกเรียนเฉพาะทางสาขานี้ “พีรดา” เสียงทุ ้มเอ่ยเบาแต่หนัก อาจารย์หนุ่มจ้องมาที่นักศึกษาสาวที่เอาแต่ยืนเหม่อ แต่ดูเหมือนว่าหล่อนจะยังไม่รู้สึกตัว จนเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ต้องยกข้อศอกสะกิดเธอ

ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงขายาวสีเทา เดินเข้ามา ท่ามกลางเสียงเงียบกริบภายในห้องสัมมนา ที่จะมีผู้มีความรู้ในด้านต่างๆ มาพูดคุยแลกเปลี่ยน และ ให้ความคิดเห็น แก่นักศึกษาที่กำลังจะเรียนจบ ในอีกไม่นาน วันนี้เป็นนักเรียนทุนแพทย์ ที่ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศหลายป ี เพิ่งกลับมา มาให้ความเห็นในการไปเรียนเช่นกัน " ขอเชิญ อาจารย์ นายแพทย์ จีรัฐ โภคากรวงศ์ อาจารย์ประจำคณะแพทย์ ค่ะ "

วันเวลาในรั้วมหาวิทยาลัยและโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเป่ยจิงไหลผ่านไปราวสายน้ำ จากนักศึกษาแพทย์ปี 4 ผู้ถูกขนานนามว่า “ปีศาจฝึกหัด” เสิ่นอวี๋เซิงใช้เวลาหลายปีถัดมาเคี่ยวกรำตนเองจนกลายเป็นเพชรเม็ดงามที่สุดของรุ่น

่นใจว่าจะต้องมีแค่เพียงไม่กี่คนแน่ๆ ต่อให้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกแห่งนิยายที่ซูอิ๋งเคยอ่านให้เธอฟัง แต่ผลสุดท้ายเธอก็ต้องมาลงเอยอยู่บนเตียงคนไข้ของโรงพยาบาลที่นี่อยู่ดี หลินเยี่ยนฟางนอนกะพริบตาด้วยความจนใจแล้วจ้องมองเซี่ยหยางชุนที่ในยามนี้สายตาที่เขาใช้จ้องมอง เธอเริ่มมีความอ่อนโยนและเห็นใจขึ้นมาบ้างแล้ว