روايات وقصص ضمن นางมารหวนคืน...

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ร้าวราน “ท่านจำความเจ็บปวดในวันที่เราตื่นขึ้นมาและพบเพียงห้องที่ว่างเปล่าได้หรือไม่ เราเฝ้าภาวนาทุกวัน ขอเพียงแค่ให้ได้รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่... ขอเพียงแค่นั้นก็พอ” นางชี้มือที่สั่นเทาไปยังร่างของอวี้ฮวา “และในวันนี้... เขากลับมาแล้ว... เขายืนอยู่ตรงหน้าท่านใน ตอนนี้... แล้วท่านก็จะผลักไสเขาให้จากไปอีกครั้งอย่างนั้นรึ ท่านจะปล่อยให้ข้าต้องกลายเป็นแม่ที่สูญเสียลูกไปถึงสองครั้งสองคราเลยหรือเจ้าคะ!”

“ลูกยังเด็กนางจะไปรู้เรื่องอะไร อีกอย่างนางก็เข้านอนไปแล้ว” “แล้วจะทำอย่างไร! สินเดิมก็ถูกริบกลับคืนไปหมดแล้ว ข้ายังต้องใช้ประโยชน์จากสินเดิมของหยู่ถิงอยู่”

เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของนาง ไป๋เยว่หันมองตามเสียง ในหัวใจของนางตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก "แม่นมหวัง" ประตูไม้เปิดออก แม่นมหวังที่เคยจากไปตั้งแต่ปีที่นางอายุสิบเจ็ดปรากฏตัวขึ้นจริง ๆ ร่างอวบเล็ก ใบหน้ายิ้มแย้มแม้มีริ้วรอยประปราย เสื้อผ้าเรียบสะอาดตามแ บบสตรีรับใช้ประจำตัวคนโปรด

ในใจของนางยังคงพยายามหลอกตัวเองซ้ำๆ ว่า เรื่องราวที่เจอเมื่อกลางวันนั้น เป็นเพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่งเท่านั้น แต่รอยแผลกรีดลึกจากเศษหยกขาวที่ฝ่ามือ…ซึ่งยังคงมีเลือดซึมออกมาบางเบา กลับเป็นสิ่งตอกย้ำชั้นดีว่า ความจริงก็คือความจริง เซียวมู่เฉินกลับมาแล้ว...กลับมาใน� �านะแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร พร้อมสตรีโฉมงามผูเหนึ่งและบุตรชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจ