روايات وقصص ضمن นางมารหวนคืน...

หลังจากผ่านไปสองวัน เหิงเจาที่ได้รับมอบหมายให้ไปสืบเรื่องของคุณหนูรองหลี่หรือเย่ฮูหยิน ฮูหยินของติ้งอันโหวก็กลับมา "ว่าอย่างไร"ถามออกไปทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่กับงานตรงหน้า "ตามที่ข้าได้ไปสืบมา ที่คุณหนูรองหลี่นางกลับมาที่เสียนหยางเพราะนางกำลังจะหย่ากับติ้งอันโหวขอรับ"

ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้นางได้หวนกลับคืนมา “...” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจวาจาของผู้เป็นนายแต่ว่านเถาก็ยังคงยืนรอฟังคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างเงียบ ๆ

(阮雨) ชายหนุ่มผิวขาวสูง175 ผิวราวกับน้ำนมเมื่อต้องแสงสีวอร์มไลท์ในห้องนอน คิ้วโก้งสวยรับกับหน้า ที่ตอนนี้ขมวดคิ้วเข้าหากันราวกับว่ามีเรื่องพันล้านอย่างคิด คนอื่นหารู้ไม่ เจ้าตัวขาวนี่เพียงแค่คิดว่าตนกลับมาในจุด ๆ เดิมได้อย่างไร หากจะย้อนกลับมาทำไมไม่ย้อนกลับมาในนิยายเรื่องอื่น หรือไม่ก็ ทะลุมิติไปยังชาติก่อนสิ ทำไมต้องย้อนกลับมาเมื่อสองปีที่แล้ว! ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้น ทำไมหร่วนอวี่หันหลังกลับไปมองยังเสียงที่มา ถ้าหากย้อนเวลากลับมาล่ะก็ ตอนต่อไปคงเป็นสามีหมาด ๆ มาเคาะประตูสินะ และก็คงเข้ามาอาละวาดก่นด่า

“เรากลับมาคืนดีกันได้มั้ย..” ———————————————- ให้อภัยสักครั้งนึง เธอคงไม่ใจร้ายยยย☺️

เหตุการณ์ทั้งหมดเหมือนความฝันที่ในที่สุดทั้งสองคนก็ตื่นขึ้นจากความเจ็บปวด เหมือนความรักของ ‘หัวใจดวงเดิม’ ของอีกคน ‘หวนคืน’ กลับเข้ามาใน ‘หัวใจดวงเดิม’ ของอีกคนให้อีกคนได้กลับมาดูแล ‘อีกครั้ง’ จบบริบูรณ์

บทส่งท้าย ความรักที่ถูกเติมเต็ม (จบ) หลังจากนั่งคุยกับสหายจนพอใจแล้วเธอก็ขอตัวกลับ วันนี้เฉินเม่ยเม่ยเดินทางกลับบ้านเลย โดยไม่เข้าไปที่สำนักงานของสามีแล้ว เมื่อกลับมาถึงบ้านเมิ่งแล้วเดินไปที่ห้องรับแขก ก็พบพ่อกับแม่สามีนั่งรออยู่ โดยมีสามีของเธอที่กลับบ้านเร็วนั่งอยู่ด้ วย

พวกนางเอ่ยออกมาพร้อมกันแต่ซูหลีหลี่กลับส่ายหน้าพลางส่งสัญญาณให้พวกนางลุกขึ้น “ชีวิตคนเรานั้นสั้นนัก หากคลาดกันแล้วก็ยากที่จะได้ย้อนกลับมาอยู่ร่วมกันใหม่ ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าคิดเสียดายที่ไม่รีบคว้าช่วงเวลาในวัยสาวเอาไว้ หากพวกเจ้าได้พบคนที่ดีก็อย่าได้ปล่อยผ่านไป แต่หากเ ลือกไปแล้วไม่ได้อย่างที่หวังก็จงอย่าได้เสียใจ ข้าผู้นี้ยังยินดีต้อนรับพวกเจ้ากลับคืนมา” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้คนของนางทั้งสี่ต่างก็หลั่งน้ำตาออกมา

"ข้าหมดเวรหมดกรรมแล้วถงอี เปรียบดังได้ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยังหายใจอยู่เมื่อได้ตัดขาดวาสนารักกับเขาเหตุใดข้ายังต้องหวนคืนกลับไปตกนรกอีก คนเราหากมีโอกาสให้ได้เลือกแล้วยังโง่เขลาเลือกหวนคืนกลับไปกลืนน้ำลายตนเองอีกครั้งก็อย่าได้เรียกข้าว่าหลินหลีฮัวอีกเลย" ถงอีนั้นเมื่อถูกต ำหนิจากสหายรุ่นพี่และผู้เป็นนายย่อมหน้าถอดสีแต่ทั้งหลินหลีฮัวและปิงจีล้วนไม่เห็นใจ คนไม่ดีเหตุใดจึงต้องคิดหวนไปคืนดี และสำหรับหลินหลีฮัวแล้ว ระหว่างนางกับคนเช่นจ้าวหลิวเย่หาได้มีเรื่องใดผิดใจหรือทะเลาะแง่งอนเช่นสามีภรรยาคู่อื่นมาแต่ต้นอยู่

กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง “หวังต้าฉินน้อมรับคำสั่ง”เสียงสั่นเครือ “อีกอย่างเจ้ารับนางมารน้อยเจวียนจิ่วหยาเป็นศิษย์น้องให้จงได้ ดึงจิตใจคุณธรรมของนางคืนมา อย่าให้นางกลับขึ้นเขาหนึ่งแสนคนชั่วได้อีกเป็นอันขาด ถือว่าอาจารย์ขอร้อง”

วลาให้นางกลับมาก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะเกิดขึ้น เยี่ยนเอ๋อกลับมาครั้งนี้มีเพียงความแค้น ครั้งนี้นางจะไม่ยอมให้หนิงหลงสตรีเลวทรามต่ำช้ามาแย่งทุกอย่างของนางไปได้อีก และนางจะแก้แค้นให้หนิงหลงได้รับความเจ็บปวดอย่างที่นางเคยก่อไว้ บทที่ 1 ย้อนเวลากลับมา แฮ่ก ๆ ๆ !!เสียงเห