พยาบาล Novels & Stories

หลังงานเลี้ยงจบ พลอยมุกกับกระเจี๊ยบรีบเดินไปหาหัวหน้าพยาบาลเพื่อสอบถามรายละเอียด หัวหน้าพยาบาลอธิบายเงื่อนไขคร่าว ๆ ว่าเป็นงานดูแลผู้ป่วยพักฟื้นหลังออกจากโรงพยาบาล ต้องช่วยดูแลเรื่องยา อาหาร การเคลื่อนไหว และประสานกับนักกายภาพบำบัด รายได้สูงกว่างานเฝ้าไข้ทั่วไป แต่ต้องมีความรับผิดชอบมาก และต้องพร้อมอยู่ประจำที่บ้านคนไข้เลย “สนใจไหม”

ยิ้มรับ "ว่าแต่เมื่อก่อนหนูทำงานอะไรเหรอ" "หนูเป็นพยาบาลค่ะ " "จริงเหรอ ไม่บอกป้าก็ไม่รู้นะเนี่ย แล้วคิดจะกลับไปทำอีกไหม" "ตอนนี้ยังค่ะ แต่ถ้าลูกคลอดแล้วค่อยคิดดูอีกที"

แทนคุณเอ่ยถามพยาบาลคนดังกล่าว “อ๋อ!! เตียงนั้นเธอรับจ้างเฝ้าไข้ให้กับผู้ป่วยของทางโรงพยาบาลค่ะ กรณีที่ญาติไม่ว่าง” แทนคุณมองหญิงสาวต่อให้เห็นแค่ข้างหลังเขาก็รู้ว่าเป็นมุกสลิล ใบหน้าสวยหวานแบบนี้และแววตาแบบนี้ เขาจำได้ติดตาไม่เคยลืม “คุณคะ คุณ!!! เข้าไปไม่ได้นะคะ” พย าบาลคนดังกล่าวรีบร้องห้าม

พยาบาลมองหน้ากันแล้วหันมาตอบคำถามของเธอ “วันที่ 3 มิถุนายน ค่ะ” พยาบาลบอกแค่นั้น เพราะคิดว่าเธอน่าจะรู้ว่าปีอะไร

เธอเอ่ย มืออ่อนนุ่มบีบหลังมือแข็งแหบกร้านเบา ๆ “คนไข้พร้อมรึยังคะ รถของทางโรงพยาบาลพร้อมแล้วค่ะ” พยาบาลวัยย่าง 30 เอ่ย ขนมผิงจึงพยักหน้าตอบ แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพลางปล่อยมืออนุพงศ์ “พร้อมค่ะ”

พยาบาลลังเลใจเล็กน้อย "เดี๋ยวดิฉันเช็ดตัวให้ดีไหมคะ" พยาบาลเตรียมอุปกรณ์จะเช็ดตัว แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดตอบอะไรไป… หมับ!

พยาบาลรู้สึกเอ็นดูหนูน้อยขี้ละเมอ "นอนจ้ะ ไม่รู้จะมาดูแลคนไข้หรือคนไข้ต้องดูแลกันแน่" "เฮฮาดีออกค่ะจะได้ไม่เบื่อ งั้นหนูขอตัวนะคะ" พยาบาลสาวยิ้มหวานเดินสวนออกกับย่าต่ายที่เพิ่งกลับเข้ามาพร้อมกับแป้งจี่และน้ำเงี้ยว ในมือของเธอถือถุงกับข้าวจำนวนหนึ่ง แล้ววางลงบนโต๊ะกินข ้าวที่หัวมุมของห้องนั่งเล่น

พยาบาลสาวตอบอย่างมืออาชีพ "คุณยังไม่ได้ตอบคำถามผมเลย" ปริญเซ้าซี้ "พยาบาล แม่บ้าน หรือคุณหมอทุกคนสามารถเข้าไปในห้องผู้ป่วยได้อยู่แล้วค่ะ ถ้าทราบเวลาที่แน่นอนว่าคนไข้ได้รับ การรักษาที่ไม่ถูกต้อง หรือของหาย เราสามารถหาตัวคนทำผิดมาสอบสวนได้นะคะ"

"ย่า ย่าจำใครได้อีกไหม แบบว่าคับคล้ายคับคลาว่ามีใครอีก นอกจากปรางคนนี้" "ฉันว่า คุณย่าของคุณคงจำใครไม่ได้เลยนะคะ ขนาดหลานอย่างคุณ ยังจำไม่ได้เลย" พยาบาลพิเศษที่มาคอยช่วยดูแลพูดขึ้นมา เพราะถ้าให้พูดในทางของการแพทย์ ถามแบบนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

พยาบาลระบายความทุกข์ใจของเธอให้ไทม์ฟัง "ยังไงคุณไทม์ลองไปหาจ้างพยาบาลดูแลที่เก่งกว่าดิฉันดูก่อนไหมคะ?" พยาบาลสาวรู้สึกผิดที่เธอรับเงินค่าจ้างจำนวนมากมา แต่กลับไม่สามารถช่วยรักษาเยียวยานับหนึ่งได้เลย และนับวันอาการของเธอก็มีแต่จะแย่ลง ๆ "มันไม่ใช่เพราะคุณไม่มีความ สามารถหรอกนะ"