พระแม่ลักษมี “พี่ชายคนนี้” หนูจองค่ะ Novelas e Histórias

พี่ชายผมขำเบาๆ ก่อนจะอุ้มลูกไปนั่งเล่นกับสองคนที่เหลือ “เท็น ให้แม่หาให้ไหม แม่เจอแล้วคนนึง เป็นลูกสาวเพื่อนแม่ เรียบร้อยน่ารัก แม่บ้านแม่เรือน” “ไม่ครับ..” ผมตอบเรียบๆ จนพี่ชายผมเหลือบขึ้นมามองแวบนึง

“บ้านฝั่งนั้นเป็นบ้านป้าแพรค่ะพี่ปอนด์” มัสลินในฐานะเจ้าถิ่นบอกพี่ชายคนใหม่ “ลูกสาวของคุณยายน่ะหรือ”

ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "เอ่อ....แต่แม่ของเธอ ฝากเธอไว้กับฉันนะ ไม่ใช่กับแก" "คิกๆ คิดงั้นหรอครับ?" "ใช่ ฉันได้คุยกับแม่ของเธอแล้ว"เอ่ยเสียงหนักแน่น "แต่แม่ของพี่สาว ก็สั่งให้ผมอยู่กับเธอเหมือนกันนะครับ"

เป็นหนานอ๋องที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ เอ่ยเรียกผู้เป็นพี่ชายที่เวลานี้ แม้ไม่มีน้ำตาหากแต่แววตาฉากถึงความโศกาให้ได้เห็นชัดเจน “แม่นางแซ่ซุนผู้นี้ คือแม่นางซุนที่เสด็จพี่ไม่เคยลืมเช่นผู้นั้นใช่หรือไม่”

“เช่นนั้นท่านบอกว่าเหมือนผู้ใดเจ้าคะ” “พี่ใหญ่ของข้าต่างหาก “หลางเจิ้งหลิง" รองแม่ทัพบูรพาที่สง่างาม" “คุณชายน่ะหรือเจ้าคะ”

เพ็ญศรีเอ่ยด้วยรอยยิ้ม สรรพนามที่เรียกว่า ‘แม่เฌอ’ ฟังดูไม่คุ้นหู แต่ไหนเลยจะเท่าคำแทนตัวเองว่า ‘แม่’ ของเพ็ญศรีที่เธอได้ยินเต็มหู ไหนจะคำว่า…หลานชาย นั่นอีก แล้วลูกชายก็ทำให้เธอจังงังเมื่อเขาเงยหน้ามองเพ็ญศรีแล้วพูดว่า

ประธานใหญ่คือแม่ของเขานั้นเอง “พักนี้ไม่กลับบ้านนะเรา เดือนแล้วนะ ไปกกผู้หญิงที่ไหนอีกรอบนี้” “ไม่มีใครรู้จักผมดีเท่าแม่อีกแล้ว” “ใช่สิ ฉันคลอดแกมานะตาคิม แล้วคนนี้จริงจังหรือแค่สนุก” “ไม่รู้สิครับ แต่เธอเป็นคนดี”

“ครับ” นี่ละครับผมมีพี่ที่ค่อนข้างที่จะ…เอ่อก็อย่างที่เห็นๆ นี่แหละครับว่าเป็นยังไง มีพี่ชายแบบนี้ก็เหมือนกับว่าผมมีพ่อแม่อีกคน

"ครับผมจำไม่ได้" "อืมมึงเป็นแบบนี้ก็ดีดูสุภาพเรียบร้อยดีว่าแต่ถามจริงนะมึงไม่คุ้นหน้าหรือคลับคล้ายคลับคลาน้องพรีมเมียมึงเลยเหรอไอ้กัวร์" ผมมองหน้าคนที่บอกว่าเป็นพี่ชายของผมที่พูดถึงผู้หญิงคนนึงที่ทุกคนบอกว่าคือคนรักคือเมียของผมแต่ทำไมผมถึงไม่รู้สึกคุ้นอะไรกับเธอเลย " ว่าไงที่กูถามมึงจำเมียตัวไม่ได้สักนิดเลยเหรอวะ"

ไป๋อวี้เฉินขยับเข้ามาใกล้ มองภาพสตรีวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มใจดี และชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่ยืนขนาบข้างเมิ่งซีในชุดแปลกตา “คนผู้นี้คือท่านแม่ของข้า... ส่วนคนนี้คือพี่ชายของข้าเจ้าค่ะ” เมิ่งซีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย นิ้วของนางลูบไล้ไปบนหน้าจอตรงใบหน้าของมารดา