พระแม่ลักษมี “พี่ชายคนนี้” หนูจองค่ะ Novelas e Histórias

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองเปรมด้วยแววตาเปลี่ยนไปทันที “ท่านคือ…คุณพี่เปรม?! ใช่หรือไม่?” เปรมพยักหน้า ยิ้มอ่อน “จำข้าได้ด้วยรึ?” แม่บุหลันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือไหว้อย่างนอบน้อม “รูปงามเช่นนี้ ต่อให้แต่งตัวเหมือนชาวบ้านทั่วไป ข้าก็ยังจำได้ว่าเป็นท่านเจ้าค่ะ พี่ชายของแม่ปิ่ นแก้วเหตุใดจะลืมละเจ้าคะ

ยู่ เจ้าคงคิดว่าเป็นไปไม่ได้สิ ใช่หรือไม่ ไม่รู้ว่าเจ้าชอบผู้ใด แต่ว่า พี่ชายเจ้า เจ้าแน่ใจเจ้ามั่นใจหรือ ว่าจะแต่งงานกับเขา แล้วอีกอย่าง ที่เจ้ามานี่ ก็จะพูดกับข้าเรื่องนี้ใช่หรือไม่ แม่จะเล่าให้เจ้าฟัง เธอฟังนะ หยงอี้น่ะเป็นลุงของเจ้า เป็นพี่ชายของแม่ เป็นลุงของเจ้า พระมเหสี ก็เป

เธอยื่นมือไปเกี่ยวก้อยกับคนเป็นน้องสาวเเละลูบหัวทุยเล็กด้วยความเอ็นดูที่ช่วยเเม่เลี้ยงมาตั้งเเต่เเบเบาะ “ เเล้วพี่คนนั้นคือใครคะ ” “ ลืมเเนะนำเลย คนนี้คือพี่ณคุณเป็นรุ่นพี่ของพี่เองเขาจะมาพักกลับพวกเรานะ ” เธอรีบเเนะนำให้น้องสาวรู้จัก

"หึ เมื่อใดท่านแม่จะตั้งครรภ์น้องชายของข้าเสียทีเล่า" "หึ อีกไม่นานหรอก ช่วงนี้แม่ไปไหว้พระมา พบแม่ชีผู้หนึ่งทำนายว่าแม่จะตั้งครรภ์ในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน ครรภ์นี้จะต้องเป็นบุตรชายอย่างแน่นอน"

"นี่หรือตาภูโตขึ้นหล่อเป็นกองเลย" "สวัสดีครับ" "ถ้ามีนาเห็นจะจำพี่ได้ไหมเนี่ยขนาดป้ายังจำไม่ได้" "มีนา?" "ลูกจำคุณป้าสมรแม่ของน้องมีนาได้ไหมล่ะลูก"

กว่าจะถึงตอนนั้นพี่ชายคนนี้ก็คงลืมน้องสาวแบบฉันไปแล้วละ แต่จะว่าไปฉันก็รู้สึกผูกพันกับคนบ้านนี้อยู่แปลก ๆ นะ นายไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของฉันเป็นใคร ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ ถ้ารู้ผมคงส่งคุณให้ไปอยู่กับพวกเขาแล้ว เป๋าเอ๋อร์ตอบตามตรง

“รองแม่ทัพหวัง พี่ชายของข้าเป็นอย่างไรบ้าง” สายตาและน้ำเสียงของนางดูร้อนรน

เห็ดหอมยังเงียบเหมือนเดิม แต่ในหัวมีแต่ภาพผู้หญิงที่ชื่อดาวประกายผุดขึ้นมาเต็มไปหมด กำลังอ้อนพ่อเธอบ้าง พูดจาเสียงหวานคะขากับพ่อเธอบ้าง ใช่แล้วล่ะ ผู้หญิงคนนั้นคือเมียใหม่ของพ่อที่กำลังจะกลายมาเป็นแม่เลี้ยงของเธอ

“นั่นน่ะสิคะเสียงรถแบบนี้มีอยู่คนเดียว” เสียงป๊ากับแม่ใหญ่คุยกันถึงผู้มาใหม่คนที่ท่านเรียกว่าลูกชาย เขาคือ พี่เสือ ลูกชายคนเดียวของแม่ใหญ่กับป๊า “ถ้างั้นจินขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ”

ก่อนจะบุ้ยใบ้ให้ไพรภูมิหันไปมองคีรยา “แม่จองคนนั้นนะเป็นแม่ของหลาน แม่จะขอให้หนูคีรยาทำกิฟต์ให้แก” “แม่” เขาทำเสียงสูง แต่เรียกแม่ออกมาเพียงให้ได้ยินกันสองคน