หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู Novelas e Histórias

เธอเป็นหนี้บุญคุณของซ่งซือเยว่ยี่สิบกว่าปี ยังไม่ทันจะชดใช้หมด ตอนนี้ยังติดหนี้จี้ซือหานอีกหนึ่งล้านห้าพันล้านบาท ก้อนความกดดันที่หนักอึ้งนี้ กดทับลงมาจนเธอแทบจะหายใจไม่ออก เธอทรุดนั่งลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกดูดพลังไปจนหมดสิ้น

เมื่อครั้งที่ข้ายังดื้อดึงอยู่ เคยถูกพี่สะใภ้ตำหนิว่าข้ายังติดหนี้เจ้าสิบเอ็ดฝางอยู่ แต่ในใจข้ากลับไม่ยอมรับนัก ยังรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เมื่อคิดย้อนกลับไป ข้าน้อยใจไปเพื่ออะไรเล่า? ใครเป็นคนที่ติดหนี้ข้ากัน? ฟ้าดินเมตตาข้าไม่มากพอแล้วหรือ? ทุกสิ่งล้วนเป็นผลจากการกระทำ ของข้าเองทั้งสิ้น

นาตาเซียทำท่านั่งนับนิ้วของตัวเอง จำว่าได้เธอติดเวลาที่ต้องอยู่ใช้หนี้เขาอยู่ยี่สิบเก้าปีกับสามร้อยหกสิบห้าวัน แต่ข้าวที่เธอกินเข้าไปใช้หนี้เวลาพวกนี้จนหมดไปแล้ว “รู้แล้วว่าอยากกลับบ้านมาก ไม่ต้องพูดประชด” “ไม่ได้ประชด ตกลงฉันเหลือเวลาใช้หนี้นายอีกกี่ปี” “เท่าเดิม” ลูคัสเอ่ ยทิ้งหางเสียง แต่นาตาเซียกลับย่นจมูกให้ เพราะมันไม่จริงสักหน่อย

“หนี้บ้าหนี้บออะไรวะ ใช้มาจะสิบปีอยู่แล้ว ทำไมมันไม่หมดสักที ดอกทบต้น ต้นทบดอกอยู่นั่น มันกะจะให้แกตายคากองดอกเบี้ยตามพ่อแม่แกไปเลยหรือไง” กันตายกมืออุดปากพล่อย ๆ ของตัวเองด้วยความตกใจ ที่ดันเผลอหลุดปากพูดสะกิดแผลเป็นของเพื่อนรักเข้าให้เสียแล้ว “น้ำมนต์ ฉันขอโท� � ฉันมันปากไวไปหน่อย นี่แน่ะ นังตัวดี”

“คุณนะเหรอ...ถ้าจะโทษคุณก็คงต้องโทษความไร้เหตุผลของพี่ชายคุณนั่นแหละ” “เอาเถอะ...ถ้าคุณคิดว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกต้องเหมาะสมแล้วก็เชิญคุณทำทุกอย่างตามอำเภอใจต่อไปได้เลย ฉันมันก็เป็นแค่ลูกหนี้ไม่มีสิทธิ์เอ่ยปากโต้แย้งอยู่แล้วนี่” เธอเอ่ยประชดประชัน “ทั้งหนี้ชีวิตท ี่ติดค้างคุณแพไหม หนี้บุญคุณที่ยังไม่เคยทดแทนให้คุณแล้วไหนยังจะต้องรับผิดชอบหนี้แค้นที่พี่กายก่อไว้กับคุณช่าอีกล่ะ หนี้สินของฉันมันกองท่วมหัวขนาดนี้จะโต้เถียงอะไรไปมันก็คงฟังไม่ขึ้นสินะ”

เขาเสียงหนักแน่น “หนี้เก่าสามแสน รวมก้อนนี้อีกก็ปาจะไปหนึ่งล้านแล้ว ชาติทั้งชาติเธอจะมีปัญญาใช้ฉันหมดไหม วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่า มันคุ้มที่ต้องจ่ายหนี้แทนเธอ” เตมินทร์พูดอีกถูกอีก เงินเกือบหนึ่งล้านไม่ใช่น้อยๆ กี่ปีถึงใช้หมด จันทร์สุดาไม่กล้าคำนว ณเลย ยิ่งตอนนี้หน้าสิ่วหน้าขวานด้วย

เสือกระซิบชิดหน้าผากมนพร้อมกับประทับจุมพิตลงไปเบา ๆ “หนี้ที่พ่อมึงสร้างไว้ มึงได้ชดใช้มันจนหมดสิ้นแล้วตั้งแต่วินาทีนี้ ต่อจากนี้ไป มึงคือผู้หญิงของกู คือนายหญิงแห่งหุบเขาเสือ ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง หรือทำให้มึงร้องไห้อีกแม้แต่พ่อของมึงเองก็ตาม” น้ำหยดใ สไหลรินออกจากหางตาของน้ำหวานอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ มันคือน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ หนี้เลือดที่ถูกสลักไว้ด้วยความแค้น บัดนี้ได้ถูกชำระล้างและแปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันที่ยากจะตัดขาดเสียแล้ว

คำว่าดอกเบี้ยทำให้หยางเสวี่ยอิงรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง “หนี้แค้นที่ติดค้างท่านแม่จากการตายอย่างไม่เป็นธรรมของท่าน หนี้แห่งน้ำตาและความอดอยากของท่านพี่ หนี้แห่งการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของข้า...” จิ้งอวี่ไล่เรียงบัญชีหนี้แค้นของนางด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

น่าเศร้าและขมขื่น ------------------------------------------ อัญชนาเริ่มเข้าใจธาตุแท้ของสามีที่ค่อยเผยออกมาเรื่อยๆ เขาขออนุญาตอัญชนาไปทำธุระที่คอนโดนั้น ธุรกิจภาพนู้ดออนไลน์เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมที่เขากำลังใช้เวลาหมกมุ่นอยู่อย่างซีเรียส เพราะมันสามารถสร้างเม็ดเงินให้เขาเป็นกอบเป็นกำ จนกระทั่งสาม ารถชดใช้หนี้สินของคุณพ่อตลอดสามปีที่ผ่านมา อัญชนานึกสังหรณ์ใจ เพราะผู้หญิงคนนั้นมีเบอร์โทรศัพท์ของสุราช ไม่น่าปกติแล้วหากทั้งคู่จะกลับไปเริงสวาทที่เคยเร่าร้อนกันมาก่อนนั้นอีก เธอคาดว่าอดีตคนรักของสุราชต้องเคยมีโปรไฟล์อยู่กับธุรกิจนี้

“สามล้านแรกก็เอามารวมเหรอคะ ดาวนอนกับคุณมาตั้งสี่ปี น่าจะชดใช้ไปได้บ้าง” “นั่นมันแค่ดอกเบี้ยเล็กน้อยที่ฉันควรได้รับ แถมฉันก็ส่งเธอเรียนหนังสือ ให้ที่กิน ที่อยู่ หักลบกลบหนี้ก็เหมือนฉันเลี้ยงเด็กไว้คนหนึ่งนั่นแหละ” ขึ้นหลังเสือแล้วก็ต้องไปให้สุด ติณวางมาดเป็นเจ้าหนี้เ ขี้ยวลากดิน