พ่ายรักยัยลูกเป็ดขี้เหร่ Novels & Stories

“หนูชอบเพลง You Are My Sunshine ค่ะ” หญิงสาวถือวิสาสะหอมขมับเล็กเบา ๆ ไล่ก้อนแข็ง ๆ ที่จุกอยู่ตรงลำคอ การกอดเด็กน้อยทำให้เธอนึกถึงลูกน้อยที่ไม่มีโอกาสเลี้ยงดู หากความอ่อนโยนใจดีของน้ำเพชรทำให้เธออบอุ่นเป็นพิเศษ

พี่พนักงานที่กำลังคุยโทรศัพท์ฟังแล้วเผลอหลุดขำ ต้องกลั้นหัวเราะเกือบจะช้ำใน ทำเอาคุณป้าที่รักโกรธจัด ยกมือขึ้นชี้หน้าด่าทอ “อ... ไอ้เด็กไร้มายาท! ไอ้ขี้ครอก กำพืดต่ำ จนแล้วยังไม่เจียม ไอ้ลูกพ่อแม่ไม่สั่งสอน พวกตายหนีหนี้ต้องตกนรกร้อยชาติไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ตระกูลกิ ตติธาราต้องอับอายขายขี้หน้าเพราะแก”

เพลงขลุ่ยปรามน้องสาว “อืม ขอโทษ ฉันไม่ชอบขี้หน้าหมอนั่นนี่ แพ้แล้วพาล นี่คงกะมาทำแกเป็นข่าว กดดันให้คนรู้ว่าตัวเองโดนแย่งแฟนล่ะมั้ง เผื่อสังคมจะกดดันยัยลูกจันจนถอนหมั้นคุณปัณณ์ ตัวเองจะได้ง้อขอคืนดีง่ายหน่อย”

เดี๋ยวฉันไปรับ ยัยเด็กแสบ : หนูขอหยุดรับงานก่อนนะคะ เพทาย : หยุดทำไม? เพทาย : หรือว่าอยากอัพราคา? ยัยเด็กแสบ : เปล่าค่ะ ช่วงนี้หนูต้องเตรียมเรื่องผ่าตัดให้ยาย

นี่แหละผู้หญิงที่พ่อเขาพูดถึงก่อนหน้านั้น เธอชื่อว่า 'ฝันดี' ฝันดีเป็นพนักงานในบริษัทที่เพื่อนเขาเป็นเจ้าของ และเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขารู้จักคำว่า ‘รัก’ เขาพยายามตามจีบเธอมาหลายปีแล้ว ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีท่าทีว่าจะใจอ่อนยอมเปิดใจให้เข้าไปอยู่ตรงนั้นของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก “เป็นคนขี้ตกใจไปซะแล้ว” “ก็ดูพี่ทำสิ” “อะไร ก็แค่แทนตัวเองว่าพี่เอง”

จะมีสักกี่คนในโลกที่ตกหลุมรักใครสักคนอย่างไม่มีเหตุผล ภวัตดันตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งโครมใหญ่ เธอคนนั้นไม่ใช่ผู้หญิงสวยจัด ไม่ใช่ผู้หญิงพราวเสน่ห์น่าหลงใหล แต่เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักวัยยี่สิบคนหนึ่ง “สวัสดีค่ะอาวัต ชื่อลูกเป็ดนะคะ เป็นเพื่อนสนิทของดาด้าค่ะ ”

เหยียดยิ้มมุมปาก หยิบลูกบอลมาส่งให้ลูกรักโยนเล่นหลายต่อหลายลูก “ผู้หญิงที่มีแต่ตัวแบบยัยคนนั้นจะมีดีอะไรมาทำให้กูรักได้ รอให้ลูกโตขึ้นอีกหน่อยกูจะเป็นเฉดหัวหล่อนออกจากบ้านเป็นคนแรกเลย แค่ทนมองหน้าได้มาจนถึงวันนี้ก็มหัศจรรย์มากแล้ว” “ไอ้ภพ พูดเสียงดัง ถ้าเกิดมีใครผ่านมาได้ยินเอาไปเล่าต่อทำยังไง”

รสาวตามออกมาได้นอกเช่นนี้ สายลมวันนี้พัดโชยเอื่อย เสียงนกตัวน้อยร้องขับขานแสนไพเราะ ดอกสาลี่ถูกสายลมพัดพาจนร่วงหล่นลงมาบนพื้นนั้นเป็นภาพที่งดงามไม่น้อย งดงามจนเขาอยากให้บุตรชายและบุตรสาวนั้นเติบโตจนทั้งสองรู้ความกว่านี้เหลือเกินจริงๆ เพราะคงจะดีไม่น้อยที่เด็กน้อยจะ วิ่งเล่นอยู่บนลานกว้างที่เงียบเหงามานานแห่งนี้

"หื่อ ยักมะได้ ค้าวมะให้ยัก ย่าบอกเป่าเปายูกจู้ ม่ายมีป้อจ๋า ยูกจู้คือไยหย๋อแม่จ๋า" (รักไม่ได้ เค้าไม่ให้รัก ย่าบอกเป่าเปาลูกชู้ ไม่มีพ่อ ลูกชู้คืออะไรเหรอแม่จ๋า)

พัฒน์พงษ์ เค้นหัวเราะออกมา พร้อมกับพูดขึ้นทันที เมื่อเห็นลูกชายคนเล็กแบกหญิงสาวขึ้นหลังลงมาจากบันได “ยัยหริ่ง...ใครสั่งใครสอนแกห๊ะ ทำไมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ ยัยเด็กคนนี้นี้ ป้าจะตีให้หลังหักเลย” พิมพา หรือ ป้าพิมพ์ ดุหลานสาวทันที ที่พจีพัฒน์วางเธอลงจากหลั ง แล้วหยิกแขนของหลานสาวเข้าไปหนึ่งที