พ่ายรักยัยลูกเป็ดขี้เหร่ Novels & Stories

“ใครบอก... พายไม่ได้รักเขาสักหน่อย” “หึ ๆ ขี้โม้ จะทรมานกันไปถึงไหน พี่รู้ว่าคุณพฤกษ์ก็รักพายมากเช่นกัน ให้อภัยคุณพฤกษ์เถอะนะแล้วเริ่มต้นใหม่ ทำเพื่อลูกนะพาย” “พายไม่ได้รักเขาสักหน่อย”

คนตาหวานสบตาอดีตสามี พายุดุดันขึ้นเรื่อยๆ “พี่พายุขา” “เรียกพี่ทำไมฮึ” “พะ พายจะแตก” จังหวะสุดท้าย พายุกระหน่ำกระแทกสะโพกเข้าใส่ผู้หญิงที่เขารัก ผู้หญิงที่เขาอยากจะปรนเปรอ

พายุไม่ยอมแพ้เช่นกัน "กูจะด่า..มึงจะทำไม...ห๊ะ!!..." "...กูยอมเล่นเกมตามน้ำยัยปิ่นมุกทำลายผู้หญิงคนหนึ่ง แต่กูไม่โทษใครหรอก เพราะกูผิดเองทั้งที่รู้ว่าเขาไม่รักแต่ก็กลับไปทำตัวเลวๆ ใส่ แต่มึงไม่สิทธิ์มาทำแบบนี้กับลูกกู!!"

ชายหนุ่มพยักหน้าเบาๆ “นี่นาย เล่นพิเรนทร์อะไรอยู่ตัวนายมีแผลเป็นใหญ่ขนาดนี้ฉันยังพอรับได้ แต่นี่เป็นแผลเป็นที่เกิดจากเมียเก่าฉันรับไม่ได้จริงๆ ถ้าฉันจะเป็นเมียนายฉันต้องเป็นที่หนึ่งแต่เสียใจด้วยนะนายไม่ผ่านเป็นลูกเขยของเสี่ยบอม” ลูกสาวเสี่ยบอมหัวเสียอย่างมากพร้อมกับหยิบ กระเป๋าใบหรูเดินออกไป

ลลิตายิ้ม พูดไปด้วยขำไปด้วย “อยากเปลี่ยนใจอยู่นะคะ แต่หัวใจรักมันไม่รักดี งือ” คนหัวใจไม่รักดีแสร้งร้องไห้ แต่ไม่ได้ร้องจริง “แม่ว่าหนูโง่ไหมอะ ทำไมหนูรักแค่เขา หนูอยากรักคนอื่นมั่ง แต่ก็รักไม่ได้” คำถามของลูกทำคนเป็นแม่ผู้มีรักเดียวเช่นลูกสาวหัวเราะชอบใจ

ยัยผักเน่าเอ่ยเสียงเศร้า แล้วยังยืนน้ำตาคลอเบ้าด้วย ก็น่าสงสารอยู่นา แต่ว่าฉันไม่สงสารหรอก ยัยเด็กนี่ร้ายจะตายชัก “หมดธุระแล้วก็กลับไป” โอ้ ไร้เยื่อใยสิ้นดี นี่แหละดิน ดินที่ฉันเคยคลั่งรัก

มนิตายิ้มตอบกลับไป “คนสำคัญเหรอ หรือว่าเธอคือคนรักของลูกชายฉัน?” ปกรณ์มองหน้ามนิตาที่นั่งยิ้มที่มุมปาก พลันเห็นสายตาของเธอช่างแสนเศร้าเหมือนคนกำลังอมทุกข์ เด็กสาวคนนี้ช่างแปลกเสียจริงเขาไม่สามารถอ่านเธอออกได้เลยว่าเธอคิดจะทำอะไรกันแน่

คำว่า ลูก กระตุ้นต่อมน้ำตาให้ไหลบ่ารุนแรงกว่าเดิม พิยดาสะอื้นตัวโยน ขยุ้มคอเสื้อนอนเขาแน่นจนผ้ายับยู่ยี่ แนบใบหน้าไปกับแผ่นอกกว้างให้แนบชิดมากขึ้น ไม่ใช่แค่จะมาหลับนอนด้วยในบางคืน แล้วจากไป แต่ถึงขั้นจะลดสถานะตัวเองมาแต่งงานกับลูกคนรับใช้ ยกหล่อนขึ้นมาเทียบเคียง กันเลยเหรอ คำตอบจากเขาคือการพยักหน้า มือคู่นั้นประคองข้างแก้มนิ่มเชิดใบหน้าหล่อนขึ้นมาประสานสายตาสื่อสารถึง รัก จุดอ่อนของพิยดาคือคำว่าลูก

ร่างเล็กบอกออกไปตามตรง เพราะแรงกระแทกที่เขาโหมกระหน่ำเข้ามาทำเอาเธอหายใจแทบไม่ไหว " อดทนหน่อยนะ จากนี้จะไม่เจ็บแล้วแต่จะเสียวแทน " แยมโรลถึงกับตกใจในสิ่งที่เขาพูดเห็นหน้านิ่งๆแบบนี้ทำไมถึงได้ดิบเถื่อนได้ถึงขนาดนี้ แต่ก็อดแอบคิดไม่ได้ว่ารสรักที่เขาให้นั้น เธอเองก ็ชอบมันไม่ใช่น้อย หรือว่าแท้จริงแล้วเธอเองก็ชอบรสรักที่แสนดิบเถื่อนนี้เหมือนกันกับเขา น่าอายเสียจริง

โจวลี่หรูนั่งพิงต้นไม้มองสามีที่ค่อยๆ หลับไปบนตักของตน ไม่ใช่เพียงแม่ทัพผู้นี้ที่พ่ายรักแก่ตน นางเองก็พ่ายรักแก่โจวจื่อรั่วผู้ที่เคยเย็นชาแล้วถูกเขาชิงดวงใจไปทั้งดวงเช่นกัน ****จบบริบูรณ์****