มาเฟีย

- ผู้หญิงของฟีนิกซ์ - { ฟีนิกซ์ x โมเดล } ฟีนิกซ์ งอนบ่อย ๆ นะ เฮียชอบง้อ โมเดล เวลาเฮียดุมันน่ากลัวดี เดลชอบ>< "เฮียชอบเวลาหนูร้อง" "ทะ ทำไมเหรอคะ" "เพราะมันทำให้เฮียอย่างปลอบหนูแรง ๆ ยังไงล่ะ" "ป๊ายิกมีแปนเหย๋อก้ะ" "เยอร์ก็อยากมีแปน" คำหยาบ - เนื้อหารุนแรง - คลั่งรัก - พระเอกสายเปย์  เรื่องนี้ไม่มีการ 'นอกใจ' พระเอกคลั่งรัก นินายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจิตนาการของผู้แต่ง ไม่มีเจตนาพาดพิงถึงสถานที่หรือบุลคลที่ไม่เกี่ยวข้องแต่อย่างใด นิยายไม่ได้อิงจากความเป็นจริงทั้งหมด โปรดใช้วิจารณญานในการอ่าน  ไม่อนุญาตให้คัดลอดหรือดัดแปลงเนื้อหาทั้งสิ้น! หากพบเจอจะดำเนินคดีทางกฏหมายทันที Thanks for following me 🙏

ในขณะที่ตั้งท้องได้เก้าเดือน ฉันอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการอุ้มท้อง ร่างกายหนักอึ้งด้วยชีวิตน้อยๆ ที่พร้อมจะลืมตาดูโลกได้ทุกเมื่อ แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคน รองหัวหน้าตระกูล กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันในห้องพยาบาลใต้ดินที่เย็นชาและปลอดเชื้อ ก่อนจะฉีดยายับยั้งการคลอดเข้าสู่ร่างกายฉัน ในขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันทนมันอย่างเย็นชา เพราะแม่ม่ายของน้องชายเขา สการ์เล็ตต์ กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกันพอดี คำสาบานด้วยเลือดที่เขาเคยให้ไว้กับน้องชายผู้ล่วงลับ ระบุว่าบุตรชายคนแรกจะได้สืบทอดอาณาเขตฝั่งตะวันตกอันมหาศาลของตระกูล “มรดกนั้นต้องเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขาพูด “เมื่อเดมอนจากไป เธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและไร้ที่พึ่ง แต่เธอยังมีความรักของฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ ฉันแค่ต้องให้เธอคลอดอย่างปลอดภัยก่อน แล้วค่อยถึงตาเธอ” ฤทธิ์ยานั้นทรมานฉันไม่หยุด ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปโรงพยาบาล เขากระชากคอฉัน บังคับให้ฉันสบกับสายตาที่ด้านชาของเขา “เลิกแสดงได้แล้ว! ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่พยายามมาแย่งมรดกเท่านั้น” “เพื่อเอาชนะสการ์เล็ตต์ เธอพร้อมจะทำทุกอย่าง” ใบหน้าฉันซีดขาว ร่างกายสั่นเกร็ง ขณะที่ฉันฝืนพูดกระซิบอย่างสิ้นหวัง “ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันไม่สนมรดกอะไรทั้งนั้น ฉันแค่รักคุณ และอยากให้ลูกของเราเกิดมาอย่างปลอดภัย!” เขาหัวเราะออกมา “ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจจริง และถ้ามีความรักให้ฉันแม้เพียงนิด เธอก็คงไม่บังคับให้สการ์เล็ตต์เซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน เพื่อสละสิทธิ์มรดกของลูกเธอหรอก” “ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาหาเธอหลังเธอคลอด เธอก็อุ้มท้องลูกของฉันอยู่เหมือนกัน” เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดของสการ์เล็ตต์ตลอดทั้งคืน จนกระทั่งได้เห็นเด็กแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาถึงนึกถึงฉัน ในที่สุดเขาก็ส่งมือขวาของเขา มาร์โก มาปล่อยฉัน แต่เมื่อมาร์โกโทรมา เสียงของเขากลับสั่นเครือ “บอส... คุณผู้หญิงกับเด็ก... หายไปแล้วครับ” ในวินาทีนั้นเอง วีโต้ ฟัลโคน ก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

“จำใส่กะโหลกผุ ๆ ของเธอไว้นะกระต่าย...ฉันจะปล่อยเธอไปก็ต่อเมื่อฉันไม่ต้องการผู้หญิงอย่างเธอแล้วเท่านั้น”

เพราะเธอคือรักแรกพบสบตาของเขา และเขาก็คือผู้ชายสายฮาร์ดคอร์ของเธอ มาเฟียผู้ที่ไม่เคยอ่อนโยน กับนางแบบสาวสุดน่ารัก ที่ 'ริวอิจิ' ลักพาตัวของเธอมา 'ปลายฟ้า' มาอยู่กับเขา ที่บ้านของเขา โดยเขาจะยัดเยียดความเป็นสามีให้เธอ โดยที่เธอเองก็เข้าใจเขาผิด คิดว่าเขา คนนี้ มีแฟนอยู่แล้ว

ข้อตกลงระหว่างสองตระกูลบีบบังคับให้คู่หมั้นของฉัน มาร์โก คอร์วินี ต้องแต่งงานกับฉัน พ่อแม่ของฉันจากไปตั้งนานแล้ว ส่วนหัวใจของเขา…ไม่เคยมีที่ว่างให้ฉันเลย มันถูกครอบครองโดย อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริ ท้ายที่สุด มาร์โกกลืนกินอาณาจักรของครอบครัวฉันอย่างเงียบงัน และปล่อยให้ฉันร่วงหล่นท่ามกลางฝูงหมาป่าเพียงลำพัง เขาควงอิซาเบลลาไว้ข้างกาย ราวกับสมบัติล้ำค่าที่ช่วงชิงมาด้วยชัยชนะ ยี่สิบปีผ่านไป ฉันนอนอยู่บนเตียงแห่งวาระสุดท้าย ลูกชายของฉัน—เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา— คือคนที่ถือถ้วยยาพิษในมือ เขาบอกว่าฉันไร้ประโยชน์ บอกว่าพ่อของเขาต้องการอำนาจจากตระกูลฟัลโคเน่ แล้วความมืดก็กลืนกินทุกสิ่ง แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาแล้ว… กลับมายังวันที่ทำสัตย์สาบานด้วยเลือด ครั้งนี้ เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน ฉันจะไม่ลงชื่อตัวเองในพันธะนั้นอีก ฉันเซ็นชื่อของเธอแทน อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ ส่วนฉัน…ฉันนำมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ติดตัว แล้วหายไปจากชีวิตของเขาอย่างเงียบงัน ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่ยอมหลั่งเลือด เพื่อผู้ชายที่ไม่เคยเป็นของฉันอีกต่อไป.

ซายน์ หนุ่มวิศวะเลือดร้อน ชอบเน้นใช้ความรุนแรงจบปัญหา โหยหาการปะทะกระทั่งเซ็กส์ ปากจัดไม่เป็นรองใคร มารีน หญิงสาวเย่อยิ่งขี้วีนพร้อมเหวี่ยงตลอดเวลา มีนิสัยไม่ยอมคน เว้นเสีย...... ............................ "ถ้าเอากันอีกรอบ ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบอีกไหมล่ะ" "จะให้ฉันตราตรึงในรสชาติเซ็กส์ของนายใส่หัวสมองหรือไง" "เออดี...ฉันจะได้กระแทกให้แหกคาเตียงไปเลย" ................. "มันแค่พลาด นายจะให้เรื่องใหญ่ออกฉายโรงละครหรอ" "แต่เธอเป็นผู้หญิงนะเว้ย ปล่อยผ่านอย่างกับนางเอกโดนผัวหลอกฟัน แมร่งโครตตลกว่ะ" .............................

เธอช่วยชีวิตผู้ชายคนหนึ่งไว้ด้วยความบังเอิญ แต่ใครจะรู้ว่ามันคือการหาเหาใส่หัวดีดีนี่เอง ชีวิตที่แสนเรียบง่ายของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลและเขากักเก็บเธอไว้ใต้ร่างอย่างเป็นเจ้าของ//ถึงจะดูร้ายแต่ก็คลั่งรัก เมื่อมาเฟียผู้ที่แสนเย็นชาและไร้หัวใจต้องมาเจอกับสาวน้อยผู้ดื้อรั้นและไม่ยอมคน เรื่องราวมากมายเกิดขึ้นจนทำให้ทั้งสองคนได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน ความไกล้ชิดระหว่างชายหญิงมันก็เกินจะห้ามใจ แต่ท้ายที่สุดแล้วชีวิตที่แสนอันตรายของเขาก็ไม่อาจพาเธอไปเสี่ยงอันตรายด้วยกันได้อีก ช่องว่างของการใช้ชีวิตที่ต่างกันมันอาจทำให้คนสองคนไม่อาจอยู่ด้วยกันได้แม้จะรักกันมาก แต่เขาก็พยายามแล้วที่จะทำทุกทางเพื่ออยู่กับเธอหรือที่จริงแล้วเขาต้องยอมปล่อยเธอไปจริงๆ

พี่ชายของเธอฆ่าพ่อของเขา เขาจึงต้องจับตัวเธอมาเพื่อให้บอกที่อยู่ของพี่ชาย หญิงสาวโดนทำร้ายต่างๆนาๆทั้งร่างกายและจิตใจแต่สุดท้ายแล้วหัวใจของเธอกลับหลงรักคนเลือดเย็นอย่างเขาจนโงหัวไม่ขึ้น!

"จากนี้ไปเหมยคือผู้หญิงของกู..! ถ้ามึงไม่ฟังกูจะให้มึงไปเฝ้ายมบาลซะ...ลากตัวมันออกไปให้พ้นหน้ากู..!" กูยอมแล้ว อย่าทำอะไรกูเลย เสียงไอ้ธงโวยวายลั่น "ไม่เป็นไรแล้ว ผมมาช่วยคุณแล้ว" อาชาตอบด้วยน้ำเสีนงอ่อนโยน

"นะ ...นายครับ เธอเด็กมากเลยนะครับนาย เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยหรอกครับ" "หึ! มึงคิดว่ากูควรไว้ชีวิตเด็กนี่เหรอ" เขาปรายตามองร่างเล็กเล็กน้อยแล้วเสหน้ามองอย่างอื่น "เมตตาเธอสักนิดเถอะครับนาย" "ดูเหมือนมึงจะพูดเยอะเกินไปแล้วนะอำพล" "พ่อแม่เด็กก็ไม่อยู่แล้ว ญาติพี่น้องเธอก็ไม่มีแล้วครับนาย แค่นี้ก็ทุกข์ทรมานมากแล้ว ผมอยากให้นายเมตตาเธอสักนิด" อำพลเอ่บอย่างหนักใจ "กูต้องฟังคำพูดมึงเหรอ" "ธะ...เธอยังเด็กเธอไม่เกี่ยวกับเรื่องของผู้ใหญ่ ตอนนี้เธอสูญเสีย เธอไม่เหลือใครแล้ว" แม้จะเกรงกลัวผู้เป็นเจ้านาย แต่อำพลก็ไม่อาจเพิกเฉยปล่อยให้เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาเป็นอะไรไปต่อหน้าได้ "ถือว่าผมขอร้องเถอะครับนาย เธอไม่เหลือใครแล้วจริงๆ"