รวย

"พูดอะไร?" "คือ...หมายถึงถ้าพี่ไปมีอะไรกับคนอื่นน่านจะเลิกทำแบบนี้กับพี่ใช่ไหม" ความคิดของเธอๆ คิดว่าถ้าเธอไปมีอะไรกับผู้ชายคนอื่นแล้วน่านฟ้าคงเลิกทำแบบนี้กับเธอ "ว่าไงนะ!!" "คือ" "อยากมีผัวว่างั้น"

เพราะเธอคือตัวต้นเหตุที่ทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับคนรัก จึงถูกจองจำอยู่ในพันธนาการอันไร้ใจ ปราศจากเยื่อใยและความรัก “จะอะไรนักหนาเดือนฉาย หยาดเขาท้องอยู่นะอย่างี่เง่าหน่อยได้ไหม” “มันไม่ใช่แค่นั้นไงพี่เมฆ ไม่ใช่แค่นั้นเลย” “แล้วอะไรล่ะ เธอก็บอกมาสิ” มือหนาเอื้อมไปบีบท่อนแขนเล็ก พยายามเค้นหาคำตอบ “พี่เมฆไปหาพี่หยาดเถอะ ไม่ต้องสนใจฉายหรอก” “เธอพูดแบบนี้หมายความว่าไง จำที่ฉันพูดครั้งก่อนไม่ได้เหรอ ที่บอกให้รอไง” “แล้วพี่เมฆจะให้ฉายรอไปถึงเมื่อไร รอให้พี่กับคนรักของพี่ปรับความเข้าใจกันก่อนเหรอ หรือว่ารอให้พี่หยาดคลอดลูกก่อนล่ะ” “เธอเป็นอะไรเดือนฉาย ทำไมวันนี้ถึงพูดไม่รู้เรื่อง” “ฉายเป็นผู้หญิงหน้าโง่ไงคะ โง่ที่รักพี่เมฆ โง่ที่คิดว่าพี่เมฆจะเปิดใจรักฉาย ฉายมันก็แค่คนโง่คนหนึ่ง” เธอพูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว เดือนฉาย” ภูเมฆตะคอกใส่หน้าคนตัวเล็กดังลั่นพร้อมกับจับหัวไหล่มนทั้งสองข้าง “ฮือ ๆ ฉายทำอะไรไม่ถูกใจพี่เมฆสักอย่าง ฉายพยายามต่อไปไม่ไหวแล้ว”

เมื่อเธอตื่นมาอยู่ในร่าง ของภรรยานอกสายตา เช่นนั้นเธอจะทำให้ในสายตาของเขา มีเพียงเธอผู้เดียวเช่นกัน 'การยั่วในแบบของนาง มิใช่การเปลื้องอาภรณ์ ทว่ามันคือการยั่วโทสะ เพที่จะอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลานั่นเอง'

"นี่มันคืออะไร" "ก็...." "ถามก็ตอบดิ" "พี่ก็อ่านออกจะมาถามทิชาทำไม" เขามองกล่องในมือแล้วแกะดูข้างในซึ่งมันยังเหลือยาอีกหนึ่งเม็ดก่อนจะอ่านทุกตัวอักษรทุกตัวบนกล่อง "เธอยังไม่ได้กิน?? " "ก็กินแล้วแต่...กินไม่ครบคือทิชา......ลืม" "ลืม??? แม่ง เอ้ยยย กินตอนนี้จะทันไหมวะ" "พี่ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าเกิดทิชาท้องจริงๆทิชาจะไม่บอกใครว่าเป็นลูกพี่" "เชื่อเธอก็บ้าละ ขนาดเราไม่ได้เป็นอะไรกันเธอยังพยายามเสนอตัวยัดเยียดตัวเองมาให้ฉันแล้วนี่ตอนนี้เรามีอะไรกันแล้วเธอก็ยังไม่ยอมกินยา ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆฉันรู้ว่าเธอต้องให้ฉันรับผิดชอบแน่ๆ" "ถ้าพี่ไม่ต้องการลูกทิชาก็ไม่บังคับ ทิชาสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่เดือดร้อน" เธอพูดออกไปอย่างขมขึ่น เขาพูดแบบนี้เขาไม่อยากรับผิดชอบสินะ "ก็ดี ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน เพราะฉันไม่ต้องการมีภาระไม่ต้องการเอาชีวิตทั้งชีวิตของฉันมาผูกติดกับเธอ

เรื่องราวของ "เดรค" และ "ลันตา" ว่าที่คู่หมั้นที่เกิดเรื่องราวอันเจ็บปวดระหว่างทั้งคู่จนทำให้ห่างหันไป ก่อนที่จะโคจรกลับมาพบกันอีกครั้งเพื่อจบเรื่องราวทุกอย่าง มาลุ้นกันว่าเรื่องราวความรักครั้งนี้จะจบลงเช่นไร

จึก! “กรี๊ดดด!” ฉันดิ้นพล่านเมื่อมีนิ้วของใครสักคนพยายามจะยัดเข้ามาในรูสวาทของฉันอย่างแรง “แน่นฉิบ!” เสียงคุณเซนดังขึ้นฉันเลยเดาได้ไม่ยากว่าเจ้าของนิ้วนั้นคือใคร แต่เพียงไม่นานฉันก็รู้สึกได้ว่ากำลังจะมีนิ้วแกร่งเพิ่มเข้ามาอีก จึก! “ฮืออ” น้ำตาฉันไหลพรากรู้สึกอึดอัดแน่นตึงที่น้องน้อยเป็นอย่างมาก “เธอยังซิงอยู่จริงๆ ด้วย” คุณเซนจ้องมองดวงตาฉันราวกับว่ามันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ และเขาไปได้พูดแต่ยังพยายามกระดกนิ้วรัวๆภายในร่องฉันอีก “อื้อ พราวเจ็บ ปล่อย!” ฉันดีดดิ้นส่ายสะโพกหนีอีกครั้ง เมื่อรู้สึกได้ว่านิ้วนั้นกำลังจะเข้ามาได้อย่างสำเร็จ "เธอ อยากได้แบบไหน? ประตูหน้า ประตูหลัง หรือเข้าพร้อมกันได้เลย” ไบรอันต์เอ่ยถามแทรก "พะ..พราวไม่เลือก!" "ถ้าไม่เลือกงั้นก็นอนแหกขาออกกว้างๆ เพราะพวกฉันจะเอามันเข้าไปพร้อมกันทีเดียวเลย!" "กรี๊ด พราวไม่ยอมนะ!" ไบรอันต์ตามขึ้นมาประกบจากทางด้านหลังของพริบพราว มองก้นงอนงามลอยเด่นหราอย่างท้าทาย เขาแหกร่องก้นจนกว้างพลางใช้เจลหล่อลื่นยี่ห้อดีเทมันลงไปจนมันไหลเยิ้มลงไปตามร่องและแก่นกายใหญ่ของเซน

"มึงคิดว่ากูมีอะไรกับยัยนี่...มึงคิดได้ไงไอ้ต่อ" "ก็ใครจะไปรู้วะเห็นนั่งรถมาเรียนกับมึงทุกวัน นึกว่าเป็นเด็กมึง" "ยัยนี่เป็นแค่เด็กรับใช้" "เด็กรับใช้??? " "เออก็แค่เด็กที่ย่ากูรับมาเลี้ยงเพราะสงสาร แต่ไม่เจียมตัวอยากเรียนสูงๆย่ากูเลยสงสารส่งให้มาเรียนที่นี่" เขามองหน้าใบตองด้วยสายตาเกลียดชัง เขาทั้งเกลียดทั้งขยะแขยงที่ต้องนั่งรถมาเรียนกับยัยนี่ทุกวันแต่เขาทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นคำสั่งของย่า

ชนิษฐารักคณิศร แต่เขารักอีกคน อ้อมกอดเขามีให้เธอ แต่ในใจเขาคิดถึงใคร ทำดีสักเท่าไร สุดท้ายคณิสรมองชนิษฐาเป็นเพียงเครื่องมือผลิตลูก การแต่งงานอันหลอกลวงต้องจบลง ถึงเวลาแล้ว ที่เธอจะหย่า!

เมื่อผีสาวแสนสวยโผล่มาในถ้ำเสือ สุดท้ายก็ต้องตกเป็นเหยื่อ เพราะเสือจะขย้ำผี “ผีอะไร หลอกเก่งชะมัด หลอกให้รักแล้วก็จากไปเงียบๆ” *วันฮาโลวีนที่แสนเร่าร้อน ผีสาวสุดเซ็กซี่ที่เขาจับกระแทกทั้งคืน แท้จริงเธอคือน้องสาวของเพื่อนสนิท เขาจะทำอย่างไร ถึงจะได้ครอบครองผีสาวตนนั้น* พระเอก สรวิชญ์ (เสือ) อายุ 25 ปี นักศึกษาระดับปริญญาโท จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในลอนดอน ประเทศอังกฤษ นางเอก อัญรินทร์ (น้ำผึ้ง) อายุ 21 ปี นักศึกษาปี 3 คณะบริหารธุรกิจ จากมหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศไทย

"ไม่มีใครช่วยเธอฟรี ๆ หรอกนะ" "มาเป็นคู่นอนให้ฉันสามเดือนสิ" ข้อเสนอที่เธอจำเป็นต้องรับไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้