Novel & Cerita รักที่เจ็บปวด

ห้คนที่ผมรัก ตอนนี้พังทลายลงด้วยความเจ็บปวด ไม่ต้องมีให้แล้วใจ เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรมันก็ พัง เจ็บซ้ำ ๆ จนหัวใจของผมบอบช้ำไปทั้งดวง เหมือนกับใครเอามีดแหลมทิ่งแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าลงก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของผม มือที่จับราวบันไดสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ขอบตาร้อนผ่าวอย่าง ไม่อาจทานทน จนปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลออกมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ผมที่ไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นปาดเช็ดน้ำตาไม่ไหว ... ความเจ็บปวดมากมายทับถมผมจนแทบจมดิน

เจอประโยคนี้เข้าไป คนอยากรักแต่รักไม่ได้โคตรเจ็บปวดเลย "ค่ะ"

แยมถามฉันพลางทำหน้าไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมให้เธอทำแผลให้ "เพราะรักไม่ได้เจ็บตรงนั้นไงแยม รักไม่ได้เจ็บที่แผล รักไม่ได้รู้สึกเจ็บตรงที่เลือดมันไหลสักนิด แต่ที่ที่รักรู้สึกเจ็บมันคือตรงนี้ต่างหาก" ฉันพูดพลางใช้กำปั้นทุบไปที่หน้าอกด้านซ้ายแรง ๆ หลาย ๆ ทีพลางร้องไห้อ อกมาอย่างหนัก "รักเจ็บตรงนี้ เจ็บที่ใจ เจ็บเหมือนจะตายเลยอะแยม"

’ ‘โกยเงินมันมาให้มาก ๆ อย่าสนใจความรักเฮงซวย เชื่อฉันแล้วแกจะไม่เจ็บหนัก’ ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายคล้ายโดนน้ำกรดสาดใส่ ความเจ็บปวดจากเศษรักร้าวตีรวนกันข้างใน เธอแสบร้อนหมดทั้งใจลำคอตีบตันเปล่งเสียงร้องไห้ไม่ออกสักแอะ นัยน์ตาแดงก่ำมองตนเองในกระจก แววตาวูบไหวเพ่งพิศ เชื่องช้าเพื่อหาคำตอบ… ทำไมภควัตไม่เลือกเธอ

ความรัก ความคิดถึง ความอบอุ่น และความเจ็บปวดที่ผมเคยไม่เข้าใจมาตลอดหลายเดือน ผมเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนฟื้นขึ้นมาถึงร้องไห้ทั้งที่ไม่รู้ว่าร้องให้ใคร เข้าใจแล้วว่าทำไมเห็นดอกเดซี่ถึงเจ็บจนหายใจไม่ออก เข้าใจแล้วว่าทำไมในอกถึงมีช่องว่างที่ไม่มีอะไรเติมเต็มได้ เพรา ะผมลืมเธอ

แก้วรู้สึกหวีดหวิวไปกับเขาด้วยจนเธอสั่นระริก “อ๊ะ! อื้อ... จะ เจ็บจัง…อึก!” ดวงหน้าเรียวสวยส่ายสะบัดไปมาบนเตียงกว้าง เมื่อหมอกถอดถอนนิ้วของเขาออกไปอย่างกะทันหัน ก่อนจะค่อย ๆ สอดใส่แก่นกายใหญ่ ดุนดันเข้ามาในตัวเธอ ท่อนลำเอ็นใหญ่โตของเขาทำเธอเจ็บตึงจนเจ็บแสบ ร่องรักไปหมด มือเรียวยกขึ้นผลักดันที่หน้าท้องแกร่งตามสัญชาตญาณ เพื่อให้ร่างสูงขยับออกห่างจากตัวเธอ แต่แรงน้อยนิดของเธอมีหรือที่จะผลักคนร่างบึกบึนที่ออกกำลังกายเป็นประจำอย่างเขาออกไปได้

พี่ทัพปฏิเสธใช่ไหม ถามตนเองในใจ ความเจ็บปวดจากรักเป็นอย่างไรณชาได้รับรู้วินาทีนี้เอง มันเจ็บยิ่งกว่าหกล้มครั้งแรกอีก มันเหมือนมีเข็มแหลมทิ่มเข้ามาจี๊ดจนขึ้นสมองก่อนทุกอย่างจะว่างเปล่า หูอื้ออึงไม่ได้ยินแม้เสียงลมหายใจของตนเอง เหมือนคนที่ตายไปแล้ว.. “ไอ้ทัพมันแค่อายเ ฉยๆ ไม่เป็นไรนะ” เห็นน้องร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กมอต้นจะปักใจรักใครได้มากขนาดนี้

ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ที่สำคัญที่สุด เธอไม่อยากให้ใจตัวเองหวั่นไหว กับคนที่ไม่มีตัวตน ถ้าจะรักใครสักคน ก็ขอให้เขามีตัวตนบ้างเถอะ ให้เธอได้รักเขา และให้เขาได้รักเธอ ไม่ใช่ให้เธอรักอยู่ฝ่ายเดียว คิดถึงฝ่ายเดียว เพ้อฝันอยู่ฝ่ายเดียว

“นี่คุณรักฉันจริงเหรอ ถึงได้ทำทุกวิถีทางให้ฉันยอมแต่งงาน คุณรู้ไหมว่าฉันเคยเจ็บปวดแค่ไหน ที่ได้อยู่ใกล้คุณแต่ไม่เคยได้เฉียดใกล้หัวใจของคุณเลย” “ผมขอโทษ...ผมผิดเอง สวรรค์กำลังลงโทษผมอยู่ ตอนนี้ผมมีความรักให้คุณล้นใจแต่คุณกลับไม่เชื่อว่าผมมี มันทรมานนะ ทรมานขน าดนี้คุณทนมันได้ยังไง” วาคิมสารภาพ ปล่อยเกล็ดมุกออกจากอ้อมแขน หล่อนคงทรมานในวันที่รักเขาแต่เขาไม่เคยใส่ใจ “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ช่างมันเถอะ”

ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บขณะที่เรายังจูบกันอยู่ พี่คีย์หยุดการกระทำทุกอย่างเอาไว้แบบนั้น จนร่างกายฉันเริ่มรู้สึกดีขึ้น มันไม่เจ็บแต่แค่รู้สึกอึดอัดเพราะความคับแน่นตรงนั้น "หวานยังเจ็บอยู่มั้ย" พี่คีย์ถามฉันด้วยเสียงแผ่วเบา ฉันทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น "หวานไหวไหม" "ค ่ะไหว"