ราชวงศ์/ขุนนาง Novels & Stories

ต้าฉินปกครองแผ่นดินด้วยหลักแห่งความกตัญญู แต่ยังมีอีกวลีหนึ่งที่ว่าขุนนางย่อมมาก่อนบิดา ขุนนางก่อน บิดาภายหลัง หากเขายึดติดกับศักดิ์ศรีและถือว่าตัวเองเป็นญาติผู้ใหญ่ของราชวงศ์โดยแท้จริง คงไม่อาจมีชีวิตยืนยาวจนถึงทุกวันนี้

เพียงเท่านั้นความสงสัยที่ผ่านมาถึงฐานะของคนทั้งสามก็กระจ่างแจ้งแก่ทุกคน แม้ตระกูลฉินจะบอกว่าคนทั้งสามเป็นครอบครัวขุนนางจากเมืองอันหนิง ตระกูลเซี่ย พวกเขาก็ไม่ได้คิดอันใดมากว่าจะเป็นเซี่ยเดียวกับราชวงศ์แคว้นเซี่ย แต่ที่น่าแปลกใจคือรัศมีที่ออกมาจากคนทั้งสามต่างหาก ไม่เห มือนครอบครัวขุนนางธรรมดาเลยสักนิด ที่แท้ก็เป็นคนสำคัญของแคว้นกันเลยทีเดียว และสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกดีว่าที่ผ่านมาไม่ได้ทำอันใดผิดจนล่วงเกินสถานที่แห่งนี้ นั่นก็คือ….. คนตระกูลฉินรู้จักกับราชวงศ์!

หัวใจคนฟังกระตุกวูบ ร่างกายพลันแข็งทื่อ สมควรคู่ครองแก่เชื้อพระวงศ์? ราชวงศ์นี้มีองค์ชายที่ยังมิได้ออกเรือนเพียงไม่กี่พระองค์ และส่วนใหญ่ล้วนหมายปองบุตรหลานตระกูลขุนนางใหญ่โตที่มีอำนาจหนุนหลัง มิใช่ลูกขุนนางยากจนไร้ปากเสียงเช่นเขา เว้นเสียแต่ว่า... จะเป็นคนผู้นั้ น

การกระทำนี้อยู่ในสายตาของเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ เข้าใจดีถึงหน้าที่อันสำคัญของเชื้อพระวงศ์ ซึ่งไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เพื่อบ้านเมืองแล้ว พวกเขายังถือว่าดีกว่ามากในเรื่องนี้ เพราะอย่างน้อยหากชอบพอคุณหนูบ้านใด ก็สามารถส่งแม่สื่อเข้าไปทาบทามสู่ขอได้ เพียงแต่เชื้อพระวงศ์เมื่อถูกเลือ

“บรรพบุรุษของตระกูลมู่หรง ก็เหมือนกับบรรพบุรุษของหนานซานอ๋อง และรุ่ยอ๋อง ต่างก็เป็นขุนนางที่ติดตามปฐมจักรพรรดิในการร่วมสร้างแว่นแคว้น “แต่ก็มีส่วนที่แตกต่าง คนอื่นล้วนมีผลงานจากการรบ ส่วนตระกูลมู่หรงที่ทำการค้ากลับจัดหาทรัพย์สิน

เขาและเซียวเฉิงเริ่มต้นในในรัชสมัยจักรพรรดิ์เหวิน และพวกเขาเป็นขุนนางอาวุโสที่ผ่านทั้งสามราชวงศ์ ระหว่างขุนนางฝ่ายบู๊และขุนนางฝ่ายบุ๋นก็มีความรู้สึกที่แท้จริงต่อกัน เขานึกถึงสิ่งที่เสนาบดีเคยกล่าวไว้ หากไม่มีพวกของแม่ทัพและทหารที่รักษาชายแดนนั้น งั้นภาย ในประเทศคงไม่มีความเจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ มองจากภายนอก ดูเหมือนพวกเขาจะไม่มีมิตรภาพที่ลึกซึ้งอะไรกัน แม้กระทั่งไม่เคยเจอหน้ากันด้วยซ้ำ แต่พวกเขาต่างก็เคารพซึ่งกันและกัน

หลังจากองค์ชายห้าขึ้นครองราชย์ในชาติก่อน ตระกูลเว่ยก็ก้าวกระโดดขึ้นมาเป็นขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ชั้นสูงแห่งราชวงศ์อวิ๋น ต่อให้นางจะถูกกักขังอยู่ในเวลานั้น ข่าวนี้ก็ยังแว่วมาเข้าหูอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? จบสิ้นแล้วหรือ?

ราชวงศ์สือจ้าวเห็นขุนนางเป็นวัวเป็นม้ารับใช้ ยกยอฝ่ายพลเรือน กดหัวฝ่ายทหาร “ผู้น้อยเลื่อมใส” เผิงเสียนจือก้มหัวคำนับ เพราะสองมือกำบังเหียนบังคับม้า

ชนชั้นของต้าเย่: พวกอันธพาล ทาส สามัญชนทั่วไป แรงงานรับจ้าง เจ้าของที่ดิน คหบดีในชนบท ผู้มีอิทธิพล ตระกูลสูงศักดิ์ประจำเมือง ตระกูลขุนนาง พวกบุคคลสำคัญระดับสูง และเชื้อพระวงศ์! ราชวงศ์ใช้วัฒนธรรมในการควบคุมความเป็นไปของสังคม แต่ในความเป็นจริงนั้น ตระกูลขุนน างจึงมีอำนาจมากกว่าพวกชนชั้นสูง

เหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ ยังมีผู้ที่เพียงเพราะคนไม่ยอมขายภูเขาชาให้ ก็จัดการอีกฝ่ายจนบ้านแตกสาแหรกขาด เรื่องทำนองนี้ มียุคใดราชวงศ์ใดบ้างที่ไม่มี ขุนนางตระกูลผู้มีบรรดาศักดิ์ยอมเสี่ยงช่วยให้ฮ่องเต้ได้ขึ้นครองราชย์ ก็เพื่อสิ่งใดเล่า?