ราชันแห่งความตะกละหวนคืน Novels & Stories

หลี่โต๋วเปายังคงไม่ตอบ ชายหนุ่มทำเพียงหาวหวอดๆ อีกหนึ่งครั้ง แล้วจึงหลับตาลงอย่างผู้ชนะ หางของร่างแมวยังคงแกว่งอย่างเชื่องช้าเหมือนเข็มนาฬิกาที่ย้อนกลับ บางทีอาจหมายถึงการนับถอยหลังเพื่อนำไปสู่บางสิ่งที่ไม่มีใครรู้นอกจากผู้ที่เป็นเจ้าของความคิดอย่างอดีตจอมพลหลี่ เขา ได้แต่ทวนคำว่าอธิบายอยู่ภายในใจ เพราะจะให้อธิบายอะไร ในเมื่อนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะกลับมายังยุคโบราณแห่งนี้

ใบข้าวเรียกเงินพวกนั้นว่าเงินจากการหวย ถ้าไม่มีโชคเธอคงไม่มีวาสนาได้จับเงินหลักล้านภายในพริบตาแบบนั้นหรอก ตอนแรกตั้งใจว่าจะไม่ใช้มัน ตั้งใจว่าจะเอาไปคืนเจ้าของ แต่เธอไม่มีโอกาสได้คืนมันเลย ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสได้เจอ แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เข้าไปใกล้เลยต่างหาก ทุกอย ่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนก่อนที่เธอจะรู้สึกตัว ว่าตัวเองกับเขาย้อนกาลเวลากลับมายังอดีต

นภาลองใจเธออีกครั้ง “ขอบคุณสำหรับความหวังดีนะคะ แต่ฟ้ายังยืนยันคำเดิมว่าไม่รับค่ะ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้วฟ้าขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณไม่ต้องห่วงเรื่องที่เราคุยกันนะคะ ฟ้าเป็นคนรักษาคำพูดค่ะ”

พิศวาสหวนคืน วันนี้ลูกชายหลับเร็วกว่าทุกวัน อาจเพราะเหนื่อยจากการออกไปนอกบ้าน แถมกลับมาก็เล่นเตะบอลและว่ายน้ำอีก

หนานกงโจวยิ้มกว้าง ความหวังจะได้กลับบ้านของเขาเรืองรองขึ้นอีกครั้ง ******************

นึกถึงแววตาอ่อนโยนของรัชทายาทเมื่อช่วงกลางวันทำให้นางคิดย้อนไปถึงอดีตที่นางเคยหลงใหลสายตาคู่นี้มาแล้ว ทว่าต่อจากนั้นเล่า เมื่อเขาเผยธาตุแท้ออกมามันกลับตรงกันข้ามราวฟ้ากับเหว สิ่งที่ไม่เคยพบก็ได้พบ การกระทำต่ำทรามที่ไม่เคยแสดงออกเขากลับไม่ปิดบังมันอีกต่อไป ไป๋เยว่หลับตา

ดวงจิตของเจ้าขวัญฟ้าและหลวงพ่ออุดมกลับมาอยู่ที่ห้องเดิม หลวงพ่อท่องบทสวดมนต์พระปริตรธรรมชักนำดวงจิตอันแตกซ่านของเจ้าขวัญฟ้ากลับคืนเข้าร่างของเลอสรวง กระแสจิตของเจ้าขวัญสรวงร้องเรียก “เลอสรวง เลอสรวง เลอสรวง มาหาแม่เถิดนะลูก”

ยังจดจำนางได้อย่างดีนางไม่รอเขา เขาสัญญากับตัวเองว่าเมื่อสำเร็จเคล็ดวิชาจึงจะกลับไปรับนาง ไม่อาจหวนคืน รอยร้าวในใจไม่อาจแก้ไขหวนคืน “ฟูเหยี่ยนหยางหว่าน คารวะรองเจ้าสำนักกระบี่ฟ้า”ฉูฉางยิ้มกว้างเมื่อเห็นสายตาตกตะลึงของกงล้ง

“วันนี้ คือวันแรกที่จิ้งอ๋อง หวังจิ้งเหยียน เสด็จกลับจากศึกชายแดน” หัวใจนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตื่นเต้น แต่เป็นแรงแห่งการคำนวณชะตา

"ที่นี่ขาดเหลืออะไรไหมล่ะ" "ไม่ขาดเหลือหรอกครับ มะนาวดูแลผมดี" ราชันย์กลับมาได้เพียงไม่นานมะนาวก็กลับมาถึงห้องพัก "ตอนเที่ยงนายไปไหน ทำไมไม่เข้างาน"