ราชินีอมตะผู้ไร้เทียมทานแห่งวันสิ้นโลก Novels & Stories

เฉินเจียวเหมยยังคงเอ่ยคำอย่างเนิบนาบใจเย็น “เมื่อมันได้บินมันจึงได้รู้แล้วว่ามันต้องการที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งใด” จ้าวจิ่นหลงยังคงเงียบงัน เขาเข้าใจดีเมื่อนางเอ่ยถึงตรงนี้ สำหรับนางแล้ว นางมิใช่สตรีที่มีเพียงความสวยสดงดงาม ที่วันๆ เอาแต่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเพื่อรอคอยความโป รดปรานจากบุรุษผู้สูงศักดิ์

พระชายาหนิงฮวายื่นมือที่ไร้เรี่ยวแรงมาจับใบหน้าของฝ่าบาท "ข้ารักเจ้าเหลือเกินหนิงฮวา เจ้าอย่าจากข้าไปได้หรือไม่ " ฝ่าบาทพูดพร่ำอยู่เช่นนั้นแต่ทว่ากลับไม่มีเสียงตอบกลับจากพระชายาหนิงฮวาเลยแม้แต่น้อยมือของพระนางก็ร่วงโรยลงบนเตียงนอนอย่างช้าๆ ทำให้ฝ่าบาทได้รู้ว่าบัดนี้สตรีที่เ ขารักมากที่สุดได้จากเขาไปอีกโลกหนึ่งเสียแล้ว

ไอ้สารเลวไร้ยางอาย! กล้าบอกให้นางที่เป็นองค์หญิงแห่งเป่ยหวนระบำต่อหน้าสาธารณะเชียวรึ? “ไร้ยางอาย!”

สิ้นสุดคำตัดสินของพระราชินีเซเลน่า เหล่าขุนนางทุกคนที่ทุจริต คดโกง ต่างถูกจับกุมเพื่อนำตัวไปสู่ห้องขังตามพระกระแสรับสั่งของราชินีเซเลน่า “เจ้ามีชื่อว่าอะไรเหรอ? คุณนักเดินทาง…“ ราชินีหันหน้ามาถามฉัน แต่ท่าทางประหม่าของพระองค์ก็ไม่ได้หายไปไหน และสีพระพักตร์ของพระองค์ก็ค่อ ยๆเปลี่ยนสีไปเป็นสีชมพูอ่อนๆ หรืออาจจะกำลังเป็นไข้หรือเปล่านะ เพราะจากที่เห็นตั้งแต่แรกแล้ว พระวรกายของพระองค์ไม่ค่อยสู้ดีนัก “หม่อมฉัน… มีชื่อว่า ‘มะลิ’ เพคะ”

ไหนๆ เธอก็เสียไปแล้ว เธอก็ควรจะต้องเสียมันให้คุ้มค่า ​น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา เมื่อความกดดันถึงขีด เธอทอดอาลัยสงสารตัวเองที่ต้องมาตกชะตากรรมแบบนี้ แต่ภูพิงค์จะปล่อยมันให้เป็นแค่ไม่นาน เพราะเธอจะต้องสู้ถ้าเธอถอยก็คือเธอตาย และภูพิงค์ไม่อยากตายเธอมีเรื่องที่จะต้องไปชำ ระกับนางวรรณา เธอจะไม่ลำดับญาติกับคนชาติชั่วที่ทำลายชีวิตของเธออีก

ผืนพิภพไร้เมตตา ทว่าฟ้ากลับยื่นไมตรี ส่งซาลาเปาขาวนุ่มชวนร้อนรุ่มผู้นี้ สตรีซึ่งไม่มีดีอันใดให้รื่นรมย์

รับการรักษาจากเจ้าแห่งพิษและได้รับเมตตาจากสวรรค์ อดีตองค์หญิงจากแคว้นต้าซางที่ผู้คนไม่ค่อยได้พบเห็น เพราะต้องเก็บตัวจากอาการประชวรที่เป็นอยู่และเพื่อหลีกเลี่ยงผู้คนไม่ให้พานพบฝีผุพองที่เกิดขึ้นในช่วงฤดูร้อนจนไม่เคยมีผู้ใดพบเห็นใบหน้าที่ปราศจากตุ่มฝีเหล่านั้นเลยสั กครั้ง