วันสิ้นโลก の小説・ストーリー

คุณย่าเอ่ยอย่างไม่ทันจบประโยคดี หยาดน้ำใสไหลคลอหน่วยตาของหญิงชรา นัฐธวีร์และนรีกุลมองสบสายตากันอย่างรู้สึกสังหรณ์ในใจ “อัญมณี เขาเสียชีวิตแล้ว เมื่อเช้านี้” คุณย่าพูดเพียงเท่านั้นก็ปล่อยโฮออกมาทันที จนผู้เป็นสะใภ้ต้องเข้ามาปลอบประโลม

ตายแล้ว ‘ตายแล้ว’ แปลว่า ‘ไม่มีตัวตน’ หยาดน้ำเหมือนจะพวยพุ่งสู่ขอบตาจนอายร้อนผ่าวเริ่มเอ่อล้น และในจังหวะนั้น คนในฝั่งตรงกันข้ามก็มองมา เขาเห็นหล่อนแล้ว แต่เขากลับทำเหมือนไม่เห็น ไม่รู้จัก และไม่เคยมีความเกี่ยวพันกันเลย ม่านบุษยายิ้มขื่นที่สุดในชีวิต หันมาตอบคำถามเพื่อน ยิ้มๆ

We knew this has to end And we could only pretend Cause our love only leads to dead end เรารู้ว่าเรื่องนี้มันต้องจบลง และเราทำได้แต่แสร้งทำว่ามันยังดีอยู่ เพราะความรักของเรามันมุ่งสู่ทางตัน Let’ s just drive out of town Let’ s runaway Let’ s get high Forget the world Forget everything มาขับรถออกไปจากเมืองนี้กันเถอะ มาวิ่งหนีไปด้วยกัน มามีความสุขด้วยกัน ลืมโลกนี้ไป ลืมทุกๆ อย่าง ไปให้หมด

เสียงของไหหม่าดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงค่อนข้างลึกลับหลังจากขบขันที่ทำให้โม่ไห่ตงเสียอาการได้ ตำนานนอร์สกล่าวถึงวันสิ้นโลกที่เรียกว่า Ragnarok วันที่เหล่าทวยเทพต่อสู้กันจนล่มสลาย ดินแดนถูกเผาผลาญ ท้องฟ้าถล่มลงมา ท้ายที่สุดโลกเก่าพังพินาศ ก่อนจะเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน

ลู่อวี่จ้องฉัน มีน้ำตาไหลลงมาจากหางตาเขา “ขอโทษนะ” เมื่อพูดจบ เสียงสัญญาณจากเครื่องวัดชีพจรดังลากยาว ลู่อวี่หลับตาลงและจากโลกนี้ไปตลอดกาล

แต่ละวันที่ผ่านไปของเกื้อกูลมันจึงย่ำแย่และถดถอยลงมา ความเจ็บปวดของเขายาวนานเหมือนว่าจะไม่มีที่สิ้นสุดและมันก็ได้สิ้นสุดลงในคืนวันนี้. แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ของเกื้อกูลผู้ที่หมดศรัทธากับทุกอย่างลงไปแล้ว คือเด็กผู้หญิงที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้

สิ้นเสียง เขาก็ประคองเจียงหว่านซิงจากไปอย่างเร่งรีบ ในเสี้ยววินาทีสุดท้ายที่จากไป เจียงหว่านซิงก็หันกลับมาส่งสายตาท้าทายให้ฉัน

ถิงถิงรำพันในใจก่อนจะปิดเปลือกตาลงช้าๆ หยาดน้ำตาไหลรินรดชุดผ้าไหมสีแดง หูทั้งสองไม่รับรู้สิ่งใดอีก และแล้วลมหายใจเฮือกสุดท้ายก็มาเยือน ทุกสรรพสิ่งล้วนจมดิ่งในความเงียบงัน… ถิงถิง…ถิงถิง “ตื่นรึยังนะ” เสียงนี้ช่างคุ้นเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าข้าตายไปแล้วหรือ เช่นนั้นตอนนี้วิญ� �าณของข้าก็น่าจะอยู่ในปรโลกแล้วน่ะสิ เหตุใดเสียงของอาเจ็ดอาแปด[1]จึงได้หวานล้ำปานนี้เล่า

ยแต่ก็ไม่เคยถาม แต่ก็หวังว่าสักวันหนึ่งนางจะบอกเล่าเรื่องราวให้เขาฟังด้วยความเต็มใจ “ความจริงข้าไม่ใช่คนโลกนี้ โลกที่ข้าอยู่นั้นเต็มไปด้วยสิ่งเลวร้าย เพราะมนุษย์ที่คิดว่าตนเองจะสร้างสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งได้ สุดท้ายโลกก็ตกอยู่ความโกลาหล มนุษย์กลายเป็นซากศพ เดินได้กัดกินมนุษย์ที่ยังมีเลือดเนื้อ มันเรียกว่าวันสิ้นโลกวันจุดจบของมนุษย์ชาติ และเป็นโลกที่ใกล้จะล่มสลาย” ฟางเหนียงเอ่ยบอกเรื่องราวของตัวเองอย่างช้า ๆ หวังว่าคนตรงหน้าจะเข้าใจที่มา

คนนี้พูดแปลกจริง ๆ เขาจะตายก่อนฉันได้ยังไง “โรคหัวใจ อยู่ได้วันต่อวัน” น้ำเสียงของผู้ชายฟังดูเฉยเมย เหมือนคนที่ไม่กลัวตาย