วิศวะไร้ใจกับยัยเด็กเลี้ยง Novels & Stories

“แกหยุดเลยยัยโรส...แกมีเด็กวิศวะมาจีบแล้วไม่ใช่เหรอ?” “เด็กวิศวะ?...นี่แกมีเด็กวิศวะมาจีบตั้งแต่เมื่อไร?” อาริสถามขึ้น “นอกจากแกจะตกเครื่องร่อนแล้ว แกยังตกข่าวนี้ด้วยนะยะ ยัยอาริส”

ซ่งซูหลานยกกระดาษขึ้น แหงนหน้าเขม้นตาส่องภาพวาดอย่างเป็นประกาย พลางเอ่ยชื่นชมผลงานของตนไม่ขาดปาก ใช่แล้ว ในโลกอีกด้านนางก็คือหญิงสาวที่เรียนวิศวะเครื่องกลปีสาม ทว่าชอบทดลองศาสตร์ด้านเคมีร่วมด้วย ก่อนจิตวิญญาณหลุดลอยมาที่แห่งนี้ ดินประสิวที่นางคิดค้นเกิดร

ควันหลงก็เอ่ยบอกคนด้านข้างด้วยน้ำเสียหนักแน่น จ้องมองคนที่ชิงหลับไปก่อนด้วยความเอ็นดู - THE END - LOVE ENGINEER พ่ายรักรุ่นพี่วิศวะสุดโหด

‘พ่อของเด็กนี่มันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ แม้จะทำงานก็เถอะ แต่ความเอาใจใส่ลูกๆ ไม่มีบ้างเลยหรือไงกัน ให้ลูกนอนที่นอนมีผ้าเก่าๆ ปูแค่ผืนเดียว นางเหยาคนเดิมก็ช่างใจร้ายกับเด็กเหลือเกิน ทั้งที่ตัวเองถูกเลี้ยงด้วยความรักมาแท้ๆ ทำไมหล่อนถึงไม่มีจิตใจเผื่อแผ่ให้เด็กตัวเล็กๆ เสียบ้าง’ ซูเหยาสบถอยู่ในใจเมื่อเห็นสภาพห้องและเตียงของเด็กน้อย

วิศวะบอกพลางแอบนินทาน้องสาวด้วยความหมั่นไส้ เด็กผู้หญิงคนเดียวของบ้านที่ไม่ว่าจะไปไหนก็มักจะมีแต่คนเอ็นดูและตามใจอยู่ตลอด “อิจฉาน้องล่ะสิตัวแสบ” “ใครอิจฉาครับ ผมเป็นคนที่ถูกรักอยู่แล้วครับพี่” วิศวะบอกพลางยืดอกด้วยความมั่นใจจนวิกรส่ายหน้าแล้วไล่ให้น้องชายพาแม่ไปเดิน เล่นกับคนอื่นๆ

"กูอยากเป็นหัวหน้าวิศวกรว่ะ แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับมึงอยู่ดี" "เกี่ยวสิ ถ้ากูกับมะปรางได้แต่งงานกัน มึงไปเป็นหัวหน้าวิศวกรที่บริษัทพ่อกูได้เลย" "จริงจังสัด!!!" "เออ กูโคตรจะจริงจัง ตกลงมึงเอาไม่เอา"

“ทำไมต้องวิศวะล่ะ? เราไม่เอาด้วยหรอก พี่กราฟบอกว่าวิศวะผู้ชายเยอะ” เจ้าแก้มส่ายหน้าพรืดอย่างไม่ยอม เพราะก่อนหน้านี้พี่ชายของเธอได้ย้ำเตือนมาว่าไม่ให้ไปใกล้คณะวิศวะเด็ดขาด สองสาวได้ยินเช่นนั้นก็ทำหน้าปลงทันที

หญิงสาวก้าวออกจากลิฟต์แล้วสาวเท้าไปสแกนคีย์การ์ดห้อง โดยมีร่างสูงของหนุ่มวิศวะก้าวตามหลังมา เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องคอนโด ก่อนที่ร่างแกร่งจะเดินตามเข้าไป “กินข้าวด้วยกันสิเค้ก” พายพูดกับเค้กที่หิ้วถุงอาหารเข้ามาพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอ

วศินทำท่าคิด ไม่อยากแนะนำน้องในทางที่ผิด แต่ก่อนจะเสียขนาดนั้นเขาก็เตือนไปแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่ช่วยเด็กมันหาทางแก้ “โหดแค่ไหนก็ไม่เท่าแม่ผมหรอกพี่” “แม่มึงเขาไม่ฆ่ามึงหรอกมั้ง แต่ไอ้พวกนี้นี่มันเอาตายนะมึง”

"มาเรียนวิศวะกับลูกชายฉัน เธอต้องช่วยนายน์ทำงานทุกอย่าง และเรียนจบให้พร้อมกัน" "แต่หนูไม่ได้อยากเรียนวิศวะ" "คนอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรทั้งนั้น เธอก็ควรรู้นะ ว่าคนอย่างฉันไม่เลี้ยงใครไว้ฟรี ๆ ถ้าไม่ได้มีผลประโยชน์อะไร"