หนี้นี้ ขอจ่ายด้วยร่างกาย Nc 20+ Mga Nobela at Kwento

อุดมพูดเสียงดัง “ตอนมันมาเอา มันเอาทีเป็นหมื่น จะมาจ่ายคืนพันสองพันไม่ได้ กูไม่ใช่มูลนิธินะโว้ย กูต้องการเงินก้อนเท่านั้น” “ฉันไม่มีให้จริงๆ ได้โปรดสงสารฉันเถอะนะ ฉันยินดีใช้หนี้ให้ทั้งหมด แต่ขอผ่อนแค่นั้น”

“นั่นสิ อายุเท่านี้ต้องมีหนี้สินที่ใช้ทั้งชาติไม่รู้จะหมดรึเปล่า” “ทายาทคนใหม่ก็เหลือเกิน ไปเรียกเก็บเงินกับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่”

'เวลาปกติฉันไม่อยากมีปัญหากับใครเพราะเรื่องผู้ชาย แต่วันนี้ฉันไม่ปกติอยากมีเรื่องมาก สิ่งที่เงินซื้อได้ฉันกลับต้องแพ้อย่างนั้นเหรอ ' 'ไม่มีทาง...' "1200 ค่ะ" "นี่แก..." เคทไม่อยากยอมแพ้แต่เธอไม่สามารถจ่ายมากกว่านี้แล้ว...นี่เพียงแค่เธอประมูลเพิ่ม ต้องใช้หนี้บัตรเครดิตอีกตั้งหลายเดือนก ว่าจะหมด

เขากวาดสายตามองเพื่อนๆ ก่อนจะก้มลงมองยัยตัวแสบในอ้อมแขน "ส่วนเรื่องหนี้ ลี่ไม่ต้องห่วงนะ คินให้ลี่ผ่อนส่งด้วย 'ร่างกาย' และ 'หัวใจ' ไปตลอดชีวิตแทนแล้วกัน"

“พี่รวย” ธนินพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างภูมิใจ เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องถามเธอเลยสักนิด เขาซื้อให้เธอทั้งคอนโดยังได้ เพราะเงินเก็บของเขาคือเงินที่หามาทั้งชีวิต แถมธุรกิจของครอบครัวยังทำรายได้ปีละเกือบห้าพันล้านบาท ไม่รวมธุรกิจอย่างอื่นที่อยู่ต่างประเทศอีก

“ลีไม่ได้นั่งเก้าอี้หนังตัวเป็นแสนแล้วเซ็นเอกสารไม่กี่แผ่นก็ได้เงินมาเป็นล้าน ๆ มาใช้เหมือนใครบางคนนี่ ลีต้องทำงาน สภาพคนใช้แรงงานมันก็แบบนี้แหละ! ถามหน่อยว่าคุณทิวากรคนสูงส่งจะมาสนใจอะไรกับร่างกายของลีนักหนา!” “ก็เพราะมันไม่ใช่ของคุณแล้วไง! ลืมแล้วเหรอ…ถ้าไม่มีปัญ� �าหาเงินสองล้านมาให้ ร่างกายคุณต้องเป็นของผม! ช่วยรักษามันให้ดีหน่อยเถอะ ผมไม่ชอบนอนกับคนที่ทั้งตัวมีแต่แผลเต็มไปหมด!”

มินตวาดกลับคืนไปบ้าง ดูท่าทางเธอจะไม่กลัวภัยคุกคามทางวัยวุฒินี้เท่าไหร่ อายุไม่เกี่ยวใส่เดี่ยวได้หมด . "โอ๊ะโอ๋! มีบอดี้การ์ดประจำตัวซะด้วยสิ! พี่จะบอกอะไรให้นะยัยหนูทอมบอย ว่าพี่ก็ไม่ได้ถามน้องครับ! แล้วน้องยุ่งอะไรด้วย! เอาเป็นว่าไปทำตัวให้สวยกว่านี้ก่อนเหอะถึงต อนนั้นน้องก็จะเป็นคิวต่อไปเอง! ว่าป่ะพวกเรา!? ห่ะ! , ห่ะ! , ห่ะ! , ฮ่า! , ฮ่า! "

สายตาเจ้าเล่ห์ของลุงหรั่งจ้องมองสองเต้าอวบคัดแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง “ไม่ใช้เงิน… แล้วจะใช้หนี้ยังไงจ๊ะ… ” กันยาสงสัย “ใช้หนี้ด้วยร่างกายของหนู… ” ลุงหรั่งไม่อยากอ้อมค้อมอีกต่อไป “ห๊ะ… อะไรนะลุง… ”

จุกจัง โอเค ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีค่าขนาดนั้น เงินหมื่นมันเยอะมาก ๆ สำหรับฉัน แต่กว่าจะใช้หนี้ครบมันต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไร อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้อยากจะเอาร่างกายตัวเองเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ให้คนพวกนั้นด้วย “ฉันจ่ายให้แค่ครั้งละหมื่น จะเอาไม่เอา?”

เรื่องหนี้สินก้อนนี้ให้ มันก็ไม่ได้ต่างจากการย้ายเจ้าหนี้คนใหม่ หนูไม่ได้อยากใช้ร่างกายแลกเงิน หากแต่มันเป็นวิธีที่เจ้าของเงินอย่างเฮียภาคย์ต้องการ หรือแม้นหากว่า เฮียภาคย์ไม่ได้คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยตั้งแต่ทีแรก เจ้าหนี้คนเก่า ก็ต้องเอาร่างกายของหนูไปแลกเงินอยู่ดี กำลังกังวลว่าหนูจะ