หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู Novels & Stories

“ลิดาไม่หายไปไหนแน่ๆค่ะ หนี้ที่คุณพ่อของลิดาหยิบยืมมาจากคุณพ่อของพี่เขม ลิดาไม่เคยลืม แต่ไม่รู้ชาตินี้จะหาเงินจากไหนมาใช้ได้หมด” หญิงสาวเริ่มเข้าเรื่อง แต่ครั้งนี้ น้ำตาของเธอมันออกมาตามคำสั่งของหัวใจ มันถูกแสดง ว่าคือน้ำตาแห่งความเศร้า แต่ในความเป็นจริงมันคือน้ำ ตาของไฟแค้นต่างหาก

นี่มันรังแกกันชัด ๆ! อวี๋ซือหยวนเป็นโรคความจำเสื่อม ไม่ได้โง่! ลูกน้องคนหนึ่งถือเครื่องคิดเล็ก ทำการกดก๊อกแก๊ก ในดวงตาส่องแสงสว่างกะพริบติดต่อกัน จากนั้นเงยหน้าพูด "เงินสามแสนห้าหมื่นบาทยืมสามปี ดอกเบี้ยทั้งหมดสี่แสนหนึ่งหมื่นบาท ตกเดือนละหนึ่งหมื่นสี่พันบาท วันนี้ต้อ งคืนเงินก้อนแรก!"

หวนนึกถึงตอนที่ทั้งสองคนดื่มสุราภายใต้แสงจันทร์ แอบอิงคลอเคลียแนบชิด เลือดในอกก็พลันเดือดพล่าน เลือดหยดหนึ่งค่อยๆ ไหลออกมาจากมุมปาก กลิ่นคาวเลือดอบอวลในทันที เขาค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย แล้วยืนขึ้นจากพื้น ในอีกสิบวัน ทุกสิ่งทุกอย่างจะต้องมีการยุติ สิ่งที่เขาติดค้างเหมย ชิงเกอ เขาจะชดใช้เป็นร้อยเท่าพันเท่า หนี้แค้นของนาง เขาจะช่วยชำระสะสางด้วยมือของเขาเอง หนี้เลือดนี้สะสมมาหลายปีแล้ว และในที่สุดก็ถึงเวลาที่ต้องชำระสะสางแล้ว

นางเป็นคนมีความแค้นต้องชำระ ยิ่งกว่านั้นขี้งกและชอบคิดเล็กคิดน้อย คนร้ายทำลายรูปลักษณ์ของนาง ทำให้นางถูกรังแกสิบกว่าปี หนี้ก้อนนี้จะปล่อยผ่านได้อย่างง่ายดายหรือ? ไม่

“ทำไมคุณจะต้องทำแบบนี้ด้วย คุณโกรธแค้นอะไรมายด์หนักหนาคะ มายด์คิดว่าตัวเองเป็นอิสระจากคำว่าลูกหนี้แล้วแต่คุณก็ยังจะยัดเยียดคำนี้ให้มายด์อีก แล้วแบบนี้มายด์จะต้องเป็นลูกหน้าคุณไปตลอดเลยเหรอ” หญิงสาวทั้งโกรธโมโหและเสียใจที่เขาทำแบบนี้นี่เงินตั้งแปดล้านเธอจะไป หาที่ไหนมาใช้หนี้เขา ถ้าหากยังทำงานกับเขาอยู่ที่นี่ก็ไม่รู้ว่าอีกกี่ปีถึงจะใช้หนี้จำนวนนี้หมด

ดูคำพูดเมียเด็กของเขา เกิดมาอายุ41ย่าง42 เพิ่งจะหึงหนัก โมโหจนลมออกหูก็วันนี้แหละ “หนี้สินแล้วยังไง” ผู้ใหญ่สิงห์เหวี่ยงร่างดินแดนที่สะบักสะบอมลงไปกองกับพื้น แล้วดึงแขนบัวชมพูเข้าหาเขา “หนี้มันก็แค่จุดเริ่มต้น ตอนแรกก็แค่ลูกหนี้เจ้าหนี้ แต่ตอนนี้พี่คิดกับบัวมากกว่า ลูกหนี้ หนูบัวคือเมียพี่”

เด็กน้อยที่คิดแค่ว่าอยากจะโตเป็นสาวเร็วๆ จะได้รีบใช้หนี้เด็กขัดดอกให้ครบ 2 ปี เธอจะได้เป็นอิสระแบบคนอื่นๆเขาสักที แต่กลับกันในความคิดของบทร้าย เขาคิดที่จะให้เธอเป็นเด็กสาวที่ต้องนอนอยู่บนเตียงเพื่อใช้หนี้เด็กขัดดอกให้เขาอย่างสาสมกับหนี้ 2 ล้าน 2 ปี ที่เธอต้องชดใช ้มันให้กับเขา

อารัญแค่นยิ้มอย่างสะใจคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ภายใต้ดวงตาที่ทอดมองรัชนีกรด้วยความอ่อนโยน ภายใต้นิ้วมือที่เกลี่ยไล้บนซีกแก้ม ภายใต้การแสดงออกถึงความอาลัย ทว่าสิ่งที่คิดนั้นกลับไม่ใช่เลย. ‘สำหรับสิบห้าปีที่จากลา หนี้ที่ติดค้างกันเอาไว้ พรบุหลันจะเป็นคนชดใช้ ขอให้ไปถ� �งสุคตินะ หึ!’

หนี้สามพันหยวนของฉันต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะหมดกัน! ความคิดของเขาวกกลับไปที่คำขู่ของพี่เป้า... 'หนี้ของแกจะถูกทบด้วยนิ้วมือของแกทีละข้อ!' ความหวาดกลัวอันเย็นเยียบแล่นไปทั่วสันหลัง เขาไม่มีเวลามาทำงานรับจ้างรายวันเหมือนพวกมดปลวกในหมู่บ้าน!

เผาร้านโจ๊กและทำให้ลุงหม่าต้องตาย เขาก็จะเผาคืน คำว่าเพื่อนรักแตกหักกันตั้งแต่วันนี้เพราะที่ผ่านมาฟ่านหยวนไม่เคยจริงใจกับเขาเลย เขาจะไม่มีทางยอมให้ตนเองกลายเป็นเหยื่ออีกต่อไปแล้ว! ปัญหาหลายเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ฟ่านหยวนเก็บตัวเงียบ แม้แต่ฟ่านหลีก็ยังไม่กล้าก่อความวุ่ นวาย