หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู Novels & Stories

หลี่ฉงจื่อเมื่อรับรู้ความทรมานมาหนึ่งชาติ นางจึงเปลี่ยนจากดำเป็นขาว จากไร้เดียงสาสู่ความเลือดเย็น เพื่อรอเวลากลับไปแก้แค้น ยามนี้นางสิบหนาว อีกเพียงห้าปีเท่านั้น หนี้แค้นของนางย่อมต้องล้างด้วยเลือด “โบตั๋นรดน้ำหนเดียวไม่มีทางออกดอกได้ฉันใดคนก็เช่นกัน หมั่นขัดเกลา� �ึกปรือไปเรื่อย ๆ สักวันจะพัฒนาขึ้นฉันนั้น”

คำพูดนั้นทำให้ลีโอถึงกับหลุดขำออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหู "เงินเดือนงั้นเหรอ? พี่ชายเธอเป็นหนี้ฉัน 20 ล้านนะ เธออยู่ในฐานะลูกหนี้ที่ต้องชดใช้ ไม่ใช่ลูกจ้าง" "ใช่ค่ะ! ฉันจะขายตัวเองเพื่อใช้หนี้ 20 ล้านนั่นให้พี่ชาย แต่หลานสาวฉันต้องกินต้องใช้ แกต้องได้เรียนหนังสือ"

บเงินก้อนนี้พร้อมดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือนนะเพคะ กรุณาเซ็นประทับตราอนุมัติจ่ายเงินให้บริษัทของหม่อมฉันด้วยเถิด เพคะซีอีโอแห่งแคว้นต้าจง" ฉินจื่อเสวียนอ้าปากค้าง ขากรรไกรแทบจะร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นบันไดหินอ่อน เขามองดูบิลเรียกเก็บเงินที่ยาวจนแทบจะปูเป็นพรมแดงได้ด้วยดวงตา ที่เบิกกว้าง ความโรแมนติกและความซาบซึ้งใจถูกตรรกะหน้าหนาของภรรยาเตะกระเด็นปลิวหายไปในอากาศ บัดนี้เขาตระหนักได้อย่างถ่องแท้แล้วว่า ศัตรูที่แท้จริงไม่ใช่กองทัพกบฏ ทว่าคือหนี้สินมหาศาลที่สตรีตรงหน้ากำลังยื่นมาให้ต่างหาก

ทั้งน่าละอายและเปิดเปลือยทุกความรู้สึก “ชดใช้หนี้แค้นสองปีของฉันไง ปารมี...” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าครางกระหึ่มอยู่เหนือแผ่นหลังเนียน อัคคีกดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่ที่สั่นสะท้าน ขบเม้มจนเกิดรอยรักสีแดงช้ำเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างตะกละตะกลาม “สองปีที่ฉันต้องจมนรกอยู่ กับความแค้น... อย่าคิดว่าแค่รอบเดียวมันจะลบล้างความทรมานทั้งหมดได้ คืนนี้เธอต้องครางชื่อฉันจนกว่าจะขาดใจ”

(โอ๊ยยัยปริม ฉันนึกว่าแกถูกเจ้าหนี้จับโยนลงทะเลไปแล้วนะ ทำไมถึงหายไปแบบนี้ แกรู้ไหมว่าฉันเกือบจะไปที่บ้านของแกแล้ว เพราะติดต่อแกไม่ได้) ปลายสายพ่นคำพูดด้วยความห่วงใยเพื่อนรักมากมายจนตัวเองแทบลืมหายใจ พอพูดจบเธอรีบหายใจตักตวงเอาอากาศเข้าปอดเสียเฮือกใหญ่ “ขอ โทษนะเพลง พอดีฉันต้องทำงานใช้หนี้เขา คุณอชิระให้ฉันทำงานที่โรงแรมเพื่อใช้หนี้เขาเป็นเวลา 3 เดือนอะ” ปณิตาเลือกที่จะโกหกเพื่อนรักไป เพราะเธอเองก็รู้สึกละอายใจที่จะบอกเพื่อนว่าตัวเองเอาร่างกายไปแลกกับการใช้หนี้ (งานอะไรอะแก เขาไม่ได้ให้แกไปฆ่าใครใช่ไหม)

หลังจากได้ฟังในสิ่งที่พ่อให้สารภาพกับครอบครัวถึงต้นสายปลายเหตุของหนี้ที่มีจำนวนมากจนคิดว่าชาตินี้คงจะไม่มีปัญญาหามาชดใช้คืนเขาได้แน่ ชีวิตเธอก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือไปเลย หนี้ก้อนเล็กที่ค่อยๆ สะสมเรื่อยๆ จนตอนนี้แม้แลกด้วยชีวิตก็ไม่รู้เขาจะยอมหรือเปล่า.. "เฮ้อ..."

กริชชัยหยุดเดิน จ้องนัยน์ตาดุดัน “ มันแค่เริ่ม เท่านั้น คุณกอหญ้า มนัสสุกานต์ จำเอาไว้ว่า หนี้แค้นนี้ ฉันจะเอาคืนเธอให้สาสมกับ ความโดดเดี่ยวตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา “ „ นี่คุณกริชชัย จะเอายังไงกับฉัน “

"หนี้??? หนี้อะไรเหรอ" "นี่เธอจำไม่ได้จิงดิ" ฉันพยักหน้าเพราะจำไม่ได้ว่าฉันไปยืมเงินตอนไหน" "เมื่อสี่ปีก่อนที่ฉันให้เงินป้าเธอเธอบอกจะหามาคืนให้ไง"

เขาสอดมือที่ใหญ่และหยาบของเขาเข้าไปที่ผมยาวยุ่งเหยิงของซาบริน่าเท่านั้น จากนั้นเขาก็มองมาที่เธอด้วยสายตาที่เฉียบแหลมและเย็นชา และพูดขณะที่เขาออกเสียงแต่ละคำว่า “นี่คุณผู้หญิง! ตั้งใจฟังนะ ฉันได้โอนหนี้สินมูลค่าสิบล้านไปให้เพื่อนของฉันแล้ว จากนี้ไป ฉันได้กลายเป็นเ จ้าหนี้คนใหม่ของเธอไปแล้ว! เธอก็รู้ว่าฉันเป็นนักธุรกิจ เธอเคยเห็นมากับตาแล้วว่าฉันใจร้ายและโหดเหี้ยมแค่ไหน ฉันได้โอนหนี้มูลค่าสิบล้านไปใช้แทนเธอแล้ว ฉันจะคิดดอกเบี้ยกับเธอทุกวัน

“เจ้ายังไม่ตายก็ดีแล้ว ข้ายังคิดว่า เฮ้อ หลายปีมานี้สหายมากมายล้วนไม่อยู่แล้ว อ้อใช่แล้ว เจ้ายังติดหนี้ข้าหนึ่งแสนหนึ่งพันห้าร้อยยี่สิบตำลึงกับหกอีแปะนะ”