สนมตำหนักเย็น ข้ายินดีมอบบัลลังก์นี้แด่เจ้า Novels & Stories

“ฟางหนิง หากพวกเราทำสำเร็จ ตำแหน่งฮองเฮาข้าจะมอบให้เจ้าเพียงผู้เดียว” “ท่านอ๋องวางใจเถิดเพคะ ภารกิจในครั้งนี้จะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน บัลลังก์นี้จะเป็นของท่านในอีกไม่ช้า” “ฟางหนิง ข้ารักเจ้ายิ่งนัก”

ไป๋หลินเยว่เบิกตากว้างด้วยความมึนงง อยู่ๆ ก็พูดจาไม่ดีใส่ ไม่รู้ว่านางไปเหยียบเท้าเขาเข้าตอนไหน “ในเมื่อเจ้ามาถึงที่นี่แล้ว ข้าก็จะทำตามหน้าที่ ข้าจะมอบตำหนักหยกแห่งนี้ให้เจ้าครอบครอง เจ้าจะมีข้าทาสบริวาร มีลาภยศสรรเสริญ และความสะดวกสบายทุกประการตามฐานะพระสนมเอก แต ่อย่าได้หวังว่าข้าจะมอบความรักให้แก่เจ้า” เขาหันกลับมาจ้องหน้านางอีกครั้ง แววตาแข็งกร้าว

นางไม่ต้องการให้สกุลฟ่านถูกคนใส่ร้ายอีก ชาติก่อนนางโง่เขลา ชาตินี้จะไม่ยอม ให้ใครจูงจมูกอีก “เจ้ารู้” “ข้าก็คิดว่าท่านเดาออกเช่นกัน ไท่ซ่างหวงมอบบัลลังก์แต่ไม่ได้มอบตราพยัคฆ์ เท่ากับคนที่ฉวยโอกาสคิดว่าฮ่องเต้เป็นต้นไม้อ่อนโค่นง่าย”

“รู้แก่ใจตนเองมาตลอด ท่านได้รับโอกาสให้ได้สุขทั้งกายและใจอยู่นอกกำแพงสูงแล้วแท้ ๆ ไยไม่รักษาส่งนี้เอาไว้” “ข้าไม่ต้องการอิสระบ้าบอนี้สักนิด บัลลังก์นั่นเป็นของข้าแต่แรกแล้ว เป็นนางที่ปล้นมันไปให้กับเจ้าเด็กเบาปัญญานั่นต่างหาก”

“หากจะยอมให้คนอื่นนั่งบนตำแหน่งนั้น มิสู้ยกมันให้ข้าดีกว่า อย่างน้อยข้าก็จะดูแลท่านอย่างดี” จิ่งโม่เยี่ยแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าคิดว่าข้าต้องการให้คนอื่นมาดีด้วยอย่างนั้นหรือ?” “เจ้าอย่าลืมสิ บัลลังก์ของพ่อเจ้าแย่งชิงมาจากมือของใคร”

นางแสยะยิ้ม ก่อนจะปรายตามองไปยังฉู่จิ้งหนานอย่างเคียดแค้น “ในเมื่อฝ่าบาทดื้อรั้น จะมอบบัลลังก์ให้ลูกของนังแพศยาตระกูลเผยให้ได้... เช่นนั้นหม่อมฉันก็คงต้องขอทวงคืนตำแหน่งฮ่องเต้ให้องค์ชายรอง!” “พระองค์...ไม่สมควรเป็นฮ่องเต้ตั้งแต่แรก”

เขาจ้องตานางแน่วนิ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบ “ข้าขอมอบมันแก่เจ้า” หรูเยียนรู้สึกถึงความเย็นของหยกบนฝ่ามือ แต่ในใจของนางกลับร้อนเหมือนมีเปลวไฟวาบขึ้นมา

เมื่อได้ยินอย่างนั้นหยางซินอวี่ก็ทำหน้าประหลาดใจ “ใช่ ตำหนักนี้ข้ามอบให้เจ้าเพื่อเป็นของขวัญต้อนรับ ลงไปกันเถิด หากมีอะไรต้องปรับปรุงเปลี่ยนแปลงจะได้รีบบอก” “เพคะฝ่าบาท”

โยชน์เจ้ารู้ใช่หรือไม่...” อิ่นเกอเสียงเย็นเยียบ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าการที่อัครมหาเสนาบดีพบคลังอาวุธของข้า มันทำให้ข้ารู้สึกว่าข้ากำลังส่งมอบบัลลังก์ที่ควรเป็นของข้าให้น้องสาม หากต้องส่งมอบให้น้องสาม มิสู้ข้ายกบัลลังก์ให้เสด็จพี่รัชทายาทผู้อ่อนแอผู้นั้น! อิ่นเซ่อยังจัดการง่ายกว ่าอัครมหาเสนาบดีอีก!”

"ข้าไม่ถอย...เว้นเสียแต่เจ้าจะยอมเขียนราชโองการยกบัลลังก์ให้ข้า" "เจ้าฝันไปเถิด...อย่าหวังเลยว่าข้าจะยอมยกบัลลังก์ให้เจ้า" "เช่นนั้น...ก็อย่าโทษข้าอกตัญญู"