หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู Novels & Stories

น้ำเสียงนั้นลอดไรฟันและสั่นเล็กน้อยบอกความเจ็บแค้นเหมือนกองไฟสุมที่ดับลงได้ยาก “ก่อนหน้านี้ฉันทุ่มเทให้คลีฟทุกอย่าง และเขาก็ทำเหมือนสนอกสนใจฉัน เขาให้ความหวังฉัน ทำเหมือนฉันเป็นคนสำคัญสำหรับเขามาก ฉันคุยกับเขาเรื่องการแต่งงานเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะปฏิเสธ แต่พอเขาได้พ บเธอ...” ไดแอนดราจ้องนัยน์ตาของอีกฝ่ายที่ก็จ้องตอบเช่นเดียวกัน มันเหมือนเพลิงผลาญที่เผาไหม้อยู่ในละอองไอหิมะ

ลัคนัยเกลียดในความโง่ของน้องสาวและรำคาญที่ดูเหมือนเธอจะสะอึกกายให้ความช่วยเหลือ แต่เขาตีความเป็นเธอเหน็บแนมว่าร้ายเขาและต้องการส่งเขาไปตายด้วยน้ำมือจากเจ้าหนี้เจ้าชีวิตคนนั้น “แบบนี้มันทวงหนี้โหดชัดๆ” พี่ชายจอมเจ้าเล่ห์กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก จะว่าทวงหนี้โหดก็ไม ่ได้ถูกความไปเสียทีเดียว ในเมื่อมันมีเรื่องอื่นที่นอกเหนือไปจากหนี้สินที่เขาก่อร่วมสามสิบล้านจากการพนันบอลอยู่ แล้วทั้งประเด็นอื่น หรือเรื่องหนี้สินก็ล้วนมีร่วมกับเจ้าหนี้รายนี้ทั้งสิ้นอีกด้วย

เย่ซิวมองอีกฝ่าย “ใช่ นั่นเป็นหนี้ที่ค้างมาหลายปีแล้ว รวมดอกเบี้ยก็กลายเป็นสามสิบหกล้านเป็นปกติ” เย่ซิวพยักหน้า ก่อนจะเปิดทางให้พวกเขาเดินออกไป

“หนี้แค้นนี้สิบปีได้รับการชำระก็ยังไม่สาย ข้าว่าการต่อสู้เมื่อครู่อาจสร้างความสนใจแก่ผู้ที่อยู่โดยรอบ ด้วยฐานะของคุณหนูที่เป็นถึงบุตรสาวเพียงคนเดียวของเจ้าสำนักเทพมารทมิฬ หากพวกมันล่วงรู้ถึงตัวตนของท่านย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเรารีบไปจากที่นี่และดำเนินการตามคำสั่งสุดท้ายขอ

หากวันหนึ่งทางนั้นไม่พอใจข้า และหาเรื่องข้าขึ้นมา ข้าจะสู้กับพวกที่มีเงินหนาได้อย่างไร นี่อาจจะดูผิดศีลธรรมไปบ้าง แต่มันอาจทำให้เราตัดขาดกันได้แต่โดยดี ยิ่งคิดหรูซีก็ยิ่งทุกข์ใจ สามปี สามปีแล้วสินะ ที่ท่านกลายเป็นของคนอื่นไปแล้ว….

“ยัยผู้นี่มันเป็นหนี้ข้าแล้วมันคิดจะเล่นตุกติกไม่ใช้หนี้แถมยังทำร้ายตีหัวข้าก่อน!” “ไอ้หมูโสโครก! อย่ามาพูดปลด ! ข้าใช้หนี้ให้แกไม่รู้ไปเท่าไหร่แต่ดอกเบี้ยกลับเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ไม่จบไม่สิ้น ที่ข้าตีหัวเจ้าเพราะคำพูดที่ให้ข้าเป็นนางบำเรอเอาตัวใช้หนี้แทนไม่ใช่หรือไง โดนแ ค่ตีหัวแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ ไอ้สารเลว!”

แทนที่เซียงหรงจะเคลิบเคลิ้มไปกับคำพูดอวดอ้างและทรัพย์สมบัติเหล่านั้น นางกลับเบ้ปากใส่ ส่งสายตาเย้ยหยัน “ฮึ! ร่ำรวยปานนี้ แล้วเหตุใดถึงมาไล่ทวงหนี้ ไล่ขูดรีดเก็บดอกเบี้ยจากเงินแค่ห้าอีแปะอยู่อีก?” หลี่จือหลินหัวเราะร่า ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความขบขัน “เงินห้าอีแปะน ั่นสำคัญนะ มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความยุติธรรม เจ้าเป็นหนี้ข้าแล้วไม่ยอมคืน ข้าย่อมต้องทวง”

ที่ต้องแบกรับหนี้สินมากมายมหาศาล ด้วยความสามารถที่มีไม่นานศิลาก็สามารถทำให้พื้นมรดกรกร้างที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้กับมางอกเงย และมีมูลค่ามหาศาล ศิลาใช้เวลาสิบสองปีปลูกและพัฒนาสายพันธุ์กุหลาบเพื่อส่งออก ไม่นานเขาก็ใช้หนี้หมด และกลับมาเป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงอีกครั้ง ผ่าน มา 20 ปี แต่ศิลาไม่เคยลืมเรื่องนี้เลยสักครั้ง ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ภากรล้ม กระทั้งเอาชีวิตกันเขาก็ทำ ในเมื่อนรกไม่ต้องการคนเลวอย่างมัน เขาก็จะทำให้มันทรมานและตายทั้งเป็น!

เธอพูดอย่างนิ่งเฉียบ ทุกถ้อยคำราวกับตะปูที่ตอกลงกลางใจของคนตรงหน้า “พ่อของฉัน… ได้จ่ายหนี้แค้นให้คุณแล้ว ด้วยชีวิตของเขาเอง” “ส่วนฉัน…” เธอหลุบตา แล้วเงยหน้าขึ้นใหม่ด้วยแววตานิ่งราวกับภาพวาดที่ไร้วิญญาณ

ดวงตากลมโตวาวเป็นประกายขณะเงยหน้าขึ้นจ้องมองสินอย่างคาดหวัง “ในไร่องุ่นของเรายังมีที่ว่าง ผมคำนวณดูแล้วว่าระยะเวลายี่สิบเจ็ดปีก็น่าจะหักหนี้คืนได้ทั้งหมด” “ยี่สิบเจ็ดปี ! คุณล้อเล่นหรือเปล่า”