หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู 소설 & 이야기

ละอองทำหน้าครุ่นคิด เธอพยายามเค้นเอาความทรงจำของร่างเดิมออกมา ใช่แล้ว เมื่อหกปีก่อนเธอติดหนี้พนัน แต่ไม่มีเงินจ่ายเจ้าหนี้ขู่พ่อกับแม่ว่าจะฆ่าเธอถ้าไม่หาเงินมาจ่าย อำภาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหาเงินมาใช้หนี้ให้ลูกสาว เธอเอาโฉนดที่ดินพร้อมสิ่งปลูกสร้างแปลงนี้ไปจำนองกับ ธนาคารได้เงินมาหกหมื่น จากนั้นก็ใช้หนี้พนันให้ลูกสาวจนหมด ลูกสาวสัญญาว่าจะหาเงินมาใช้หนี้ทั้งเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยที่ธนาคารแจ้งไว้คือหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นบาท ระยะเวลาในการชำระหนี้คือหกปี แต่ละอองก็ไม่เคยจ่ายหนี้ให้ธนาคารเลย

"แต่ฉันไม่รับเป็นเงินผ่อน ฉันจะเอาครบทีเดียวสิบล้านบาท" "เงินตั้งสิบล้านบาท น้ำตาลไม่รู้จะไปหามาจากที่ไหนค่ะ" "ถ้าเธอไม่มีปัญญาหาเงินสิบล้านมาคืนให้ฉัน งั้นก็มาเป็นคู่นอนของฉันหนึ่งปี แล้วหนี้สิบล้านที่พ่อเธอค้างพ่อฉัน ฉันจะไม่เอาคืน"

เหลียงเถายังคงเสียดายดอกเบี้ยสามสิบอีแปะอยู่ เงินจำนวนนี้สามารถซื้อข้าวให้เขาได้ถึงสามจิน “เพ้ย! ถานจื่อมาใช้หนี้เจ้าแท้ ๆ นี่ก็ยังไม่ถึงกำหนดจ่ายดอกเบี้ย เจ้ายังจะกล้าคิดดอกเบี้ยก่อนกำหนดอีกหรือเฒ่าเหลียง นี่เจ้าเห็นข้าโง่นักหรือยังไง” ตงถิงเอ่ยขึ้นเสียงดังอย่างไม่พอ ใจ เขาสงสารบ้านถานมานานแล้วที่ต้องทนทำงานหาเงินมาคืนเหลียงเถาหลายสิบปีก็ใช้หนี้ไม่หมดสักที

2 หนี้ที่ต้องทวงคืน สายลมหนาวพัดผ่านแนวไผ่หลังอารามกวงอันก่อเกิดเสียงแผ่วเบา ปลายยอดไผ่เสียดสีกันราวเสียงสะอื้นของสตรีที่ถูกโลกทั้งใบทอดทิ้งไว้เบื้องหลัง...

"อีกนานไหมคะที่คุณจะปล่อยเฟิร์นไป" "เธออย่าลืมสิว่าเธอยังเป็นหนี้ฉันอยู่สามแสน ฉันเอาเธอแค่สามเดือนมันจะคุ้มกับเงินที่ฉันให้เธอยืมไปเหรอ" สามเดือนก่อน

นิ้วมือของฉันสั่น ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เพราะความโกรธ เขากล้าดียังไงถึงเปลี่ยนโทเคนแห่งคำสัญญาของเรา เพล้ง! จี้ออบซิเดียนแตกละเอียดเป็นผงในมือของฉัน

“แล้วมึงคิดว่าหนี้สิบล้าน จะต้องถูกกูใช้งานกี่ปี” “กูจะรู้เหรอ กูไม่ใช่เจ้าของเงินสักหน่อย” ตอบเสียงเบา “อีกอย่างกูจะโอนให้สามล้านมึงก็ไม่เอา แบบนี้หนี้กูก็เยอะน่ะสิ”

“หือ ว่าอย่างไรนะเป็นหนี้ข้าไม่ใช้สามเดือนไม่จ่าย ข้าทบต้นทบดอกสามเดือนคงพอที่จะให้เจ้าร่วมแท่นนอนเลยทีเดียวนี่ข้าแค่เก็บดอกก็เท่านั้นเงินต้นยังไม่ได้ขอคืน” “เงินแค่หนึ่งชั่ง จะทบดอกเพียงนี้เชียวหรือ” หลี่หลงเชียวอมยิ้มอันเล่อไม่ปฏิเสธหลงกลโต้เถียงเป็นการยอมรับหลายๆ ว่าติดหนี้ หนึ่งชั่ง

ตรีศูลไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย ไม่ว่าจะผ่านมาสิบปี ยี่สิบปีไอ้ความขยะแขยงนั่นมันก็ยังคงไม่หายไป เพียงแต่วันไหนที่น้ำเชี่ยวกรากตะกอนเหล่านั้นก็จะลอยขึ้นมาทำร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำเอาเขาเอียนอยากจะหายจากอาการนี้เจียนตาย "ตอนนี้ผมติดหนี้คุณหกครั้งแล้วนะครับ" ตรีศูลกล่าวติดเ สียงสะอื้น แต่กลับพยายามคลี่ยิ้มสวนทางกับแววตาที่ดูเศร้าหมองผิดตา

“ลิดาไม่หายไปไหนแน่ๆค่ะ หนี้ที่คุณพ่อของลิดาหยิบยืมมาจากคุณพ่อของพี่เขม ลิดาไม่เคยลืม แต่ไม่รู้ชาตินี้จะหาเงินจากไหนมาใช้ได้หมด” หญิงสาวเริ่มเข้าเรื่อง แต่ครั้งนี้ น้ำตาของเธอมันออกมาตามคำสั่งของหัวใจ มันถูกแสดง ว่าคือน้ำตาแห่งความเศร้า แต่ในความเป็นจริงมันคือน้ำ ตาของไฟแค้นต่างหาก