หนี้แค้นแปดปี เปลี่ยนเป็นเถ้าธุลีของศัตรู Novels & Stories

น้ำตาจากความอัดอั้นและเสียใจไหลอาบแก้มนวล เพื่อนสาวคนสนิทจึงดึงเธอเข้าไปกอดปลอบแน่นๆ เนิ่นนานก่อนที่สองสาวจะผละออกจากกันเมื่อเธอรู้สึกดีขึ้นมาแล้ว “เท่าไหร่ หนี้ก้อนนี้มันเท่าไหร่ ฉันจะเอาไปใช้คืนให้แกเอง แกจะได้เป็นอิสระ ไม่ต้องไปทนเป็นนางบำเรอให้ตาแก่ตัณห ากลับนั่น”

"อ้อ บิดาเจ้าติดหนี้ข้ามาร่วมปีแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่ตั๋วเงินนะ ยังมีทองคำอีกหนึ่งหีบที่เขายืมมาหมุนใช้จ่าย คราแรกข้าก็ไม่อยากจะให้ แต่เพราะเห็นว่าเขาเป็นถึงเจ้าของสำนักร้อยบุปผาที่เลื่องชื่อ มีลูกค้าไม่ขาด จึงคิดว่าเขาจะมีปัญญาจ่ายคืนตรงตามกำหนดเวลา แต่เขากลับไม่ยอมจ่าย จนหนี้และดอกเบี้ยมันเพิ่มมากขึ้น อ้อ ๆ รวม ๆ ดอกเบี้ยก็น่าจะร่วมสี่แสนตำลึงเห็นจะได้" เซียวเหมยลี่กัดฟันกรอด อยากจะวิ่งไปก่นด่าบิดาของตนเองที่โง่เง่าให้รู้แล้วรู้รอด!!!

ถ้าเธอชิ่งหนีเธอเอาเงิน 1,400,000 มาคืนพวกฉันด้วย! นอกจากมีข้อความยังมีรูปของฉันแปะอยู่เต็มไปหมดนี่ฉันไปเป็นหนี้ไอ้แฝดนรกตั้งแต่เมื่อไหร่ไอ้พวกเปรตไอ้พวกชั่วทำไมทำกับฉันแบบนี้ "กรี๊ดดด!! ไอ้พวกบ้าฉันไปเป็นหนี้แกตั้งแต่เมื่อไหร่!"

คุณนวลแขใช้เงื่อนไขเรื่องหนี้สินมาบีบปิ่นปัทมาอีกครั้ง และครั้งนี้ดูจะหนักหนากว่าครั้งก่อน เพราะเจ้าหนี้รายใหม่ โหดร้ายกว่าคุณนวลแขหลายเท่านัก ปิ่นปัทมานอนลืมตาโพรงในความมืด ในที่สุดเธอก็หนีไปไหนไม่พ้น

"ฮืออออ... ไอ้บ้าคีธ! ทำไมมึงดีกับกูขนาดนี้... ฮึก... มึงหลอกกูมาตั้ง 3 ปี... กูตามหาเจ้าของทุนแทบตาย นึกว่าเป็นผู้ใหญ่ที่ไหน..." "โอ๋ๆ... ไม่ร้องดิเตี้ย เดี๋ยวไม่สวยนะเว้ย เฮียจ้องอยู่นะนั่น" คีธกอดตอบ ลูบหัวเพื่อนเบาๆ เหมือนที่เคยทำมาตลอด "ก็บอกแล้วไงว่ากูเป็นหนี้ชีว ิตมึง... แค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า เพื่อนกันเขาไม่ทิ้งกันหรอก"

“เธอนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นเป็นเด็กๆ เลยนะ อดีตมันผ่านมาตั้ง24ปีแล้ว เธอก็ยังจำฝังใจไม่เลิก” “เธอไปเสวยสุขกับเอกนรินทร์สองคน คงทำให้ฉันมีความสุขหรอกมั้ง...แล้วตอนนี้...เธอทำไมถึงได้กล้าเสนอหน้า มาขอยืมเงินฉันได้ล่ะ” “ฉันหมดหนทางแล้วจริงๆ เหลือเธอคนเดียว ที่จะช่วยฉันได้”

“ไม่เป็นไรเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้ว ไงก็ถือว่าหายกันกับเมื่อคืนนะ” แหม..ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้วมึงก็ยังเจ้าคิดเจ้าแค้นมันอยู่เลยไม่ใช่รึไง ไอ้คุณหนูทิว! “อืม..ตอนแรกก็โกรธอยู่นะ แต่ตอนนี้ก็ไม่ล่ะ”

แม้ตอนที่ลิเดียค่อย ๆ แทรกตัวเข้ามาระหว่างฉันกับจูเลียน ฉันก็ยังเลือกอดทนอย่างไม่ลืมหูลืมตา เฝ้ารอให้เขาชดใช้หนี้บุญคุณที่มีต่อพ่อของเธอจนหมด แต่หนี้บุญคุณก้อนนั้นใช้เวลาถึงสามทศวรรษกว่าจะชดใช้หมด และท้ายที่สุด มันก็ทำให้ฉันตายด้วยความโกรธแค้น

หนี้เก่ายังไม่เคลียร์เขายังจะมาโยนภาระหนี้ใหม่มาให้กับฉันอีก ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำอย่างไรดีกับเธอคนนี้แล้วจริงๆ "หึ พี่โดนหลอกแล้วล่ะ เพื่อนผมมันก็โดนแล้วอีกอย่างนะมันอยู่กับคุณครามมันมีความสุขขึ้นตั้งเยอะ กลับเหอะผัวแกมารอนู้นแล้ว"พอกายพูดฉันก็ก้มมองมือถือที่พี่สงคร ามทั้งส่งและไลน์มาหาเป็นหลายสิบสายและหลายข้อความ

อึ่ก~ อึ่ก~ อึ่ก~ เวลหลับตาปี๋อยู่นานเลยค่ะ ปล่อยให้คุณเขาซอยสะโพกเข้ามา อยากจะแรงแค่ไหนก็ตามแต่ใจเขาเลย เวลห้ามเขาไม่ได้ ยิ่งเรื่องคิดหนีนี่ตัดออกไปได้เลย เพราะอะไรนะเหรอ… พวกเจ้าหนี้นะ รู้แม้ประวัติและความเป็นอยู่ของชีวิตลูกหนี้เสมอ ยิ่งเป็นลูกหนี้แบบ ฉัน.. หนี้ที่ต้องใช้ความสวาทชดเชยกัน