Novel & Cerita หมอผู้มีพรสวรรค์

ตนเอง สืบต่อประกายไฟที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้กลายเป็นเพลิงที่เผาผลาญสวรรค์และปฐพีในวันข้างหน้า เส้นทางของนางอาจก้าวไกลกว่าหมอเทวดาจนไม่อาจเทียบเคียงได้ เพราะพรสวรรค์ของนางหาใช่หยุดอยู่เพียงศาสตร์แห่งโอสถและการรักษา หากแต่ยังรวมไปถึง พรสวรรค์ทางปราณ ที่ซ่อนเร้นอยู่ ภายในโลหิตและวิญญาณ

ผู้ชายคนนี้นอกจากหน้าตาดูดีและสูงหน่อย ยังมีข้อดีอะไรอีก เงิน นางมีมากจนสามารถทุบคนตาย ความสามารถ วิชาแพทย์ของนางเลิศล้ำ สามารถรักษาคนตาย ทำให้กระดูกงอกใหม่

“ฉันเองก็ไม่รู้หรอกแต่ฉันแค่รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ผีอย่างแน่นอน” ปุณภัทรบอกออกมาเมื่อแบงค์และไบเบิ้ลได้ยินที่ปุณภัทรบอกแบบนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่สงสัยก่อนจะหันไปมองเพื่อนของพวกเขาส่วนปุณภัทรเองก็กำลังครุ่นคิดเพราะว่าถ้าหากผู้ชาย� �บราณคนนั้นเป็นผีก็คงจะเป็นผีที่หล่อและดูดีที่สุดกว่าผีที่เขาเคยเห็นในหนังอย่างแน่นอน

ลักษณะของผู้มีพรสวรรค์ ในตำรากล่าวไว้อย่างนั้น ตำราเขียนว่า เขาเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน สามารถเรียนรู้สรรพวิทยาทุกแขนงได้อย่างรวดเร็ว เป็นผู้ที่ชอบทดลองสิ่งแปลกใหม่ มีความคิดสร้างสรรค์เกิดขึ้นในหัวไม่รู้จบสิ้น แต่เป็นประเภทชอบหวั่นไหว ไม่ลงมือทำเอง เรียนอย่างหน ึ่งแต่กลับไปทำอีกอย่างหนึ่ง เป็นผู้มีลางสังหรณ์และเหมาะเป็นผู้ทำนาย งาน มักทำงานสองสิ่งในเวลาเดียวกัน และสามารถทำได้ทั้งที่ไม่เคยเรียนรู้มาก่อน เงิน มีใช้ไม่ขาดมือ ความรัก ชอบช่วงชิง แอบรักแอบชอบ ฟลุ๊ค ๆ

ั้นเป็นสมุนไพรที่มีอายุมากกว่า 500 ปี คุณสมบัติของมันนั้นจะต้องดีมากอย่างแน่นอน และตอนนี้ยังได้หม้อหลอมยาวิเศษมาอีก การหลอมยาครั้งนี้สำเร็จอย่างแน่นอน เม็ดยานี้ข้าเรียกมันว่า 'เม็ดยาหยกสวรรค์' ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษในการเพิ่มความจำและเสริมพลังปราณให้แก่ผู้ที่กินมัน คุ ณชายน้อยจะมีความจำแบบไม่ลืมและจดจำได้อย่างรวดเร็วไหนจะเพิ่มพลังปราณพลังกายอีก"

“มีอยู่เพียงแต่เขารักษาท่านอ๋องห้าไม่ได้” เซี่ยซือซือ “ข้ายังยืนยันคำเดิมนะเจ้าคะว่าข้าไม่ใช่หมอ ส่วนใหญ่ที่รักษาหาย เป็นเพราะน้ำพุวิเศษจากนักพรตเร้นกาย”

ร่างของชายชราผู้หนึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หวายที่สานอย่างลวกๆ เขาคือหมอเทวดาจาง แพทย์ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือที่สุดในสามภพ ผู้ซึ่งสามารถยื้อชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ด้วยเข็มเงินเพียงเล่มเดียว ทว่าภาพลักษณ์ของเขาช่างห่างไกลจากคำว่าเทวดาลิบลับ ผมเผ้าสีขาวโพลนย ุ่งเหยิงรุงรังเหมือนรังนกกระจิบ หนวดเครายาวเฟื้อยเปรอะเปื้อนคราบน้ำแกง จมูกแดงก่ำและบวมเป่งบ่งบอกถึงพิษสุราเรื้อรัง ในอ้อมกอดของเขาไม่ได้มีคัมภีร์แพทย์ล้ำค่า แต่กลับมีไหเหล้านารีแดงขนาดใหญ่ที่ถูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงราวกับสมบัติล้ำค่า

หมอเทวดาอะไรกัน มันก็แค่โม้ออกมาเท่านั้น นางยังเด็กมาก เกือบจะเหมือนกับตน จะมีความสามารถอะไร? แต่ตอนนี้ซุนชิงไต้สามารถรักษาโรคมาลาเรียได้จริงๆ ใช้ทักษะการแพทย์ชั้นสูงของตัวเอง ทำให้พวกนางประทับใจมาก

มู่หว่านหรงยิ้มเย็นยะเยือก “โรคประหลาดของผู้สำเร็จราชการแทนไม่มีใครสามารถรักษาได้ มีหมอดาษดื่นตั้งเท่าใดกันที่ไม่สามารถรักษาได้ จากนั้นก็ถูกฮ่องเต้ตัดศีรษะ?” “หากยังไม่สามารถหาหมอหลวงที่เหมาะสมได้ ชื่อเสียงในทักษะแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของเสิ่นหรูโจวแพร่สะพัดอีกครั้ง เ จ้าว่าจะเป็นอย่างไร”

รณ์ขึ้น และความรู้สึกในวินาทีสุดท้ายนั้นยังคงแจ่มชัด ตอนที่ชายคนนั้นดึงขวัญข้าวเข้าไปครอบครองและประกาศกร้าวว่าเป็น 'ผู้หญิงของผม' มันคือความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ไม่ใช่เพราะความหึงหวง แต่เพราะความตระหนักรู้ถึงความ 'ไร้พลัง' อย่างสมบูรณ์แบบ สองมือที่เคยช่วยชีวิ ตคนมานับไม่ถ้วนกลับทำอะไรไม่ได้เลย สถานะ 'หมอธรรมดาๆ คนหนึ่ง' จะเอาอะไรไปสู้กับพญามังกรที่มีอำนาจล้นฟ้าเช่นนั้นได้