หมอผู้มีพรสวรรค์ Novels & Stories

“ฉันเองก็ไม่รู้หรอกแต่ฉันแค่รู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ใช่ผีอย่างแน่นอน” ปุณภัทรบอกออกมาเมื่อแบงค์และไบเบิ้ลได้ยินที่ปุณภัทรบอกแบบนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็หันมามองหน้ากันด้วยสีหน้าที่สงสัยก่อนจะหันไปมองเพื่อนของพวกเขาส่วนปุณภัทรเองก็กำลังครุ่นคิดเพราะว่าถ้าหากผู้ชาย� �บราณคนนั้นเป็นผีก็คงจะเป็นผีที่หล่อและดูดีที่สุดกว่าผีที่เขาเคยเห็นในหนังอย่างแน่นอน

หมอผีกู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ‘เขาผ่านโลกมามาก แต่เพิ่งเคยพบถิงถิงเป็นคนแรกที่เป็นเพศเมียพลังวิญญาณระดับหนึ่งแล้วมีมิติพิเศษ ทั้งยังมีความสามารถในการเยียวยารักษาและน้ำพุวิเศษด้วย’

ั้นเป็นสมุนไพรที่มีอายุมากกว่า 500 ปี คุณสมบัติของมันนั้นจะต้องดีมากอย่างแน่นอน และตอนนี้ยังได้หม้อหลอมยาวิเศษมาอีก การหลอมยาครั้งนี้สำเร็จอย่างแน่นอน เม็ดยานี้ข้าเรียกมันว่า 'เม็ดยาหยกสวรรค์' ซึ่งมีคุณสมบัติพิเศษในการเพิ่มความจำและเสริมพลังปราณให้แก่ผู้ที่กินมัน คุ ณชายน้อยจะมีความจำแบบไม่ลืมและจดจำได้อย่างรวดเร็วไหนจะเพิ่มพลังปราณพลังกายอีก"

ร่างของชายชราผู้หนึ่งกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้หวายที่สานอย่างลวกๆ เขาคือหมอเทวดาจาง แพทย์ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือที่สุดในสามภพ ผู้ซึ่งสามารถยื้อชีวิตคนตายให้ฟื้นคืนได้ด้วยเข็มเงินเพียงเล่มเดียว ทว่าภาพลักษณ์ของเขาช่างห่างไกลจากคำว่าเทวดาลิบลับ ผมเผ้าสีขาวโพลนย ุ่งเหยิงรุงรังเหมือนรังนกกระจิบ หนวดเครายาวเฟื้อยเปรอะเปื้อนคราบน้ำแกง จมูกแดงก่ำและบวมเป่งบ่งบอกถึงพิษสุราเรื้อรัง ในอ้อมกอดของเขาไม่ได้มีคัมภีร์แพทย์ล้ำค่า แต่กลับมีไหเหล้านารีแดงขนาดใหญ่ที่ถูกกอดรัดฟัดเหวี่ยงราวกับสมบัติล้ำค่า

หมอเทวดาอะไรกัน มันก็แค่โม้ออกมาเท่านั้น นางยังเด็กมาก เกือบจะเหมือนกับตน จะมีความสามารถอะไร? แต่ตอนนี้ซุนชิงไต้สามารถรักษาโรคมาลาเรียได้จริงๆ ใช้ทักษะการแพทย์ชั้นสูงของตัวเอง ทำให้พวกนางประทับใจมาก

มู่หว่านหรงยิ้มเย็นยะเยือก “โรคประหลาดของผู้สำเร็จราชการแทนไม่มีใครสามารถรักษาได้ มีหมอดาษดื่นตั้งเท่าใดกันที่ไม่สามารถรักษาได้ จากนั้นก็ถูกฮ่องเต้ตัดศีรษะ?” “หากยังไม่สามารถหาหมอหลวงที่เหมาะสมได้ ชื่อเสียงในทักษะแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของเสิ่นหรูโจวแพร่สะพัดอีกครั้ง เ จ้าว่าจะเป็นอย่างไร”

รณ์ขึ้น และความรู้สึกในวินาทีสุดท้ายนั้นยังคงแจ่มชัด ตอนที่ชายคนนั้นดึงขวัญข้าวเข้าไปครอบครองและประกาศกร้าวว่าเป็น 'ผู้หญิงของผม' มันคือความรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ไม่ใช่เพราะความหึงหวง แต่เพราะความตระหนักรู้ถึงความ 'ไร้พลัง' อย่างสมบูรณ์แบบ สองมือที่เคยช่วยชีวิ ตคนมานับไม่ถ้วนกลับทำอะไรไม่ได้เลย สถานะ 'หมอธรรมดาๆ คนหนึ่ง' จะเอาอะไรไปสู้กับพญามารที่มีอำนาจล้นฟ้าเช่นนั้นได้

ชายหนุ่มถอนใบหน้าออก เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างไม่ได้ต่อต้าน เขาขยับลุกขึ้นถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองออก จนเห็นรอยสักภาษาอังกฤษที่อยู่ตรงสีข้างที่ปรางค์วลัยไม่เคยสังเกตุปรากฎต่อสายตา “นายสักด้วยเหรอ” “ใช่” “สวยดี ฉันชอบ” “มันเป็นชื่อเธอ” “หืม.....อ๊ะ.....เจ็บ!!!” หญิงสาวร้องวี ้ด ร่างกายบิดเร่าเมื่ออยู่ๆมือหนาของหมอหนุ่มก็คว้าหมับเข้าที่เต้าอวบของเธอแล้วบีบเต็มแรง

องครักษ์หนุ่มขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อย เมื่อเขาหรี่ตาขึ้นมอง เห็นคนที่มิได้เคร่งตำรา กำลังทำหน้าหงิกงอ ช่างขัดกับใบหน้างดงามราวอิสตรีนี้ยิ่งนัก แต่ถ้านับเรื่องการเป็นหมอ เขาต้องยอมรับในเรื่องนี้ ว่าคนที่อยู่ร่วมกันในตอนนี้ มีฝีมือนับว่าสูงส่งไม่น้อย ทั้งเรื่องการต่อสู้ หรือการรักษาค นเจ็บ ตัวเขานั้นขาข้างหนึ่ง ก้าวเข้าไปในยมโลกแล้วแท้ ๆ แต่คนผู้นี้ กลับกระชากวิญญาณเขากลับมาได้ นับว่าหาได้ยากยิ่งกับฝีมือทางการแพทย์ เขาไม่แปลกใจเลยทำไมพระชายา ที่มีโรคประจำตัวมาตั้งแต่เยาว์วัย จึงหายเป็นปกติได้ เพราะมีหมอฝีมือดีอยู่ข้างกายเช่นนี้อย่างไรเล่า

เส้าต้าไห่พูดอย่างรู้สึกประหม่า: “ท่านทั้งคนพูดเกินไปแล้ว จริงๆแล้วหมอเทวดาหลิงมีความสามารถมาก เพียงแต่เขามีความเป็นตัวเองสูง! เขารักษาโรคร้ายที่ผมเคยป่วยได้อย่างหายขาด”