หย่าร้าง

เรื่องของเรา...จะเอายังไง โดย แสงเทียน >>> ผมไม่สนว่าคุณจะเป็น หรือ ไม่เป็นอะไรกับมัน! แต่ ได้ ผม แล้ว ก็รับผิดชอบกันด้วย!! โปรยปก "คุณอย่ากระแทกแรง ฉันเจ็บ...." "คุณแค่อึดอัด...ไม่ได้เจ็บ" "มะ ไม่...ฉันเจ็บ คุณ..." "เรียกชื่อผมสิ...นนท์ คุณนนท์ เรียกสิมิน" "คุณนนท์ มินเจ็บ อึกกก!!"

งานหลักของเขาคือการตามเฝ้าเมีย งานรองคือนั่งแท่นผู้บริหาร เจอกันครั้งแรกเธอปฏิเสธเขา ครั้งที่สองเธอหาว่าเขาเป็นผู้พิการทางสายตา และครั้งที่สามคือวันแต่งงานของเขากับเธอ แต่ทั้งหมดคือแผนร้ายของเขา

ทศวรรษและสืบสานคบหาดูใจกันมา 7 ปี แต่งงานจดทะเบียนสมรสใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน 3 ปี แต่วันครบรอบแต่งงานในปีที่ 3 แทนที่ทั้งสองจะใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุขกลับเกิดเหตุการณ์พลิกผัน สืบสานคนที่รักทศวรรษสุดหัวใจกลับลืมเหตุการณ์ระหว่างพวกเขาไปจนสิ้นเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น อีกทั้งครอบครัวของสืบสานเองก็เกลียดลูกสะใภ้ไร้ศักดินาคนนี้เข้าไส้ เพราะหาว่าทศวรรษแพร่คำสาป “เกย์” ใส่ลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัว ความรักครั้งนี้ของทั้งสองจะลงเอยเช่นไร หรือว่ารักแท้…จะแพ้แม่ไม่ปลื้ม มาติดตามไปด้วยกันค่ะ

คำโปรย เรื่องราวอันน่าเหลือเชื่อของ 'ซุนเจิง' และ 'เหอลี่อิง' คู่สามีภรรยาที่ย่างก้าวเข้าสู่วัยชราโดยสมบูรณ์แบบนั้น เกิดขึ้นในคืนคืนหนึ่ง คืนที่ทั้งเมืองมีแต่ความชุลมุน เสียงเอ็ดตะโรของผู้คนที่กำลังหนีตาย เขาเห็นเพียงภาพอันเลือนรางของภรรยาที่ถูกอุ้มฝ่ากลุ่มควันมากมายออกไป และหลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลง... เสียที่ไหนเล่า! ซุนเจิงไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือสิ่งใดกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเขาอยู่ในชุดสีแดงสด สิ่งรอบกายดูผิดแปลกจนผิดหูผิดตา และที่ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้งได้อย่างไร! ในเมื่อความจริงเขาอายุเจ็ดสิบเข้าไปแล้ว! นี่มันอะไร... นี่มันอะไรกัน! แต่นั้นยังไม่น่าตกใจเท่า เขาต้องตกกระไดพลอยโจนแต่งงานทั้งๆ ที่ยังตั้งสติอะไรไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสวรรค์เล่นตลกอะไรเข้า แต่หากคิดว่าเรื่องทั้งหมดบ้าบอแล้ว ก็ยังไม่บ้าบอเท่าเข้าหอและเปิดผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวด้วยซ้ำไป! "ยายแก่ลี่อิง!! " "ตาเฒ่าซุนเจิง!!! " "ตายจนมาเกิดใหม่ เธอยังตามมาหลอกมาหลอนฉันอีกเหรอ!!

"ฉันยอมเลิกกับคุณง่ายๆ เพราะคุณบอกว่าไม่มีความสุขที่อยู่ด้วยกัน" ณรัฐนิ่งไปทันที "หนิง... ผมรู้ว่าผมเคยพูดคำนั้นจริงๆ แต่ช่วยฟังผมอธิบายได้ไหมว่าทำไม" "ตอนนั้นเราต่างก็ไม่ฟังกัน และผมไม่มีเวลาเหลือมาก รวมถึงผมไม่อยากเห็นแก่ตัวขอให้คุณรอในช่วงสองปีที่ผมไม่อยู่ ผมเลยพูดคำนั้นออกไป" "ผมอยากบอกว่าผมไม่เคยไม่มีความสุขที่เราอยู่ด้วยกัน และผมก็ไม่เคยไม่รักคุณ" นีนนารากระพริบตาถี่ๆ "เรื่องความรู้สึกมันก็เรื่องนึงค่ะ แต่ประเด็นคือคุณรู้ว่าถ้าพูดคำนั้นฉันจะต้องเสียใจ แต่คุณก็ยังเลือกจะพูดมันออกมา" ณรัฐรับฟังคำพูดนั้นอย่างโต้แย้งไม่ได้ และเขาในวันนั้นก็ยังเลือกจะทำ ไม่เคยมองว่าเห็นแก่ตัวเขาแค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เขาต้องพูดออกไป และเธอต้องฟังและทำตามโดยปัดความรู้สึกผิดทิ้งไป แต่เมื่อวันนี้ถูกชี้ให้มองจุดนั้นอีกครั้งเขาจึงเห็นความจริงที่แม้แต่ตัวเองก็แทบจะรับไม่ได้ "หนิง" เขาพูดเสียงพร่า "ได้โปรดเถอะ... เราลืมมันไปได้ไหม" ถ้าเธออยากให้เขารู้สึกผิดถึงที่สุด เธอก็ทำสำเร็จแล้ว

ผ่านมาเกือบสี่ปี แทบไม่มีวันไหนเลยที่เราไม่คิดถึงเขา... กระบอกตาร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงวันที่อ่านข้อความจากเขา มันเป็นข้อความสุดท้ายที่เขาตอบกลับมาหลังจากที่หล่อนทักไปหาเพื่อจะบอกเรื่องสำคัญ ไปรยาจดจำได้ทุกจังหวะความคิดและความรู้สึกในเวลานั้น หล่อนไม่เคยลืมมันได้เลย... พลันเสียงเจื้อยแจ้วที่แสนคุ้นเคยก็ดึงหญิงสาวให้ออกจากความหม่นหมอง 'แม่กุ๊บกิ๊บคร้าบ แม่กุ๊บกิ๊บอยู่หนาย คุณตาพาอชิไปซื้อขนมมาเยอะแยะเลยคร้าบ' สำหรับไปรยา ไม่ใช่เวลาหรอกที่ช่วยเยียวยารักษาแผลในใจ แต่เป็นเด็กชายอชิระผู้เป็นแก้วตาดวงใจของหล่อนต่างหาก --------------- “หนูอยู่บ้านนี้ใช่ไหม” “ใช่ครับ นี่บ้านของอชิ” “แล้วพ่อเราไปไหน” “อชิไม่รู้ครับ แต่อชิมีคุณตาตัวใหญ่ๆ ใหญ่กว่าคุณลุงด้วย อชิไม่กลัวคุณลุงหรอก” “พ่อเราหนีไป ไม่อยู่เลี้ยงเราใช่ไหม” เพิ่งรู้ตัวว่าตนใจร้ายเกินไปก็ตอนที่เห็นดวงหน้าเล็กนั้นเบ้ ทำท่าจะร้องไห้ แต่น้ำตาก็ไม่ได้ไหลออกมา เพราะเจ้าตัวฮึบไว้ได้ทัน “อชิโป้งคุณลุง ไม่ให้คุณลุงมาบ้านอชิ”

แฟนเก่าที่เลิกกันไปหลายปี กลับมาอีกทีพร้อมความวุ่นวาย ทุกเรื่องราวระหว่างเขาและเธอ... ผ่านมาแค่ให้จำ แต่ทำให้ไม่ลืม 5 ปีผ่านไป หวนคืนมา พร้อมแก้ไขx แก้แค้นเอาคืน/(พอได้หนุบหนึบหัวใจ ไม่ดราม่ามากค่ะ)

คุณพ่อขา... หนูอยากได้พี่สาวคนสวยมาเป็นแม่ คำขอของบุตรสาวตัวน้อยทำเอาหัวใจของผู้เป็นบิดาสั่นคลอน กวินภพคุณพ่อลูกติดผู้สุขุมและร้อนแรง ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความสดใสของเธอ

เขาทำให้เธอท้อง แล้วทิ้งไป พอวันหนึ่งกลับมาจะมาทวงหาความเป็นพ่อ ทั้งที่วันนั้น เขาบอกว่า “ไปเอาออกเสีย” ถ้าเป็นคุณจะยอมไหม?

เสียงตีดังเพียะ ดังออกมานอกห้อง คนข้างนอกต่างสงสารคนในห้องจับใจนัก ทำไมนะทำไม น้องครีมต้องทนถึงเพียงนี้ คนข้างนอกห้องต่างภาวนาให้พายุอารมณ์ของคนในห้อง สงบลงโดยไว ภาวนาให้ทุกอย่างจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนที่ถูกกระทำ จะบอบช้ำไปมากกว่านี้