Novelas y relatos de หลังขอหย่า สามีเย็นชากลับทำลายข้อห้าม

หลังจากที่ฉันแยกทางกับพ่อของเขา เธอก็ไม่ได้ห้ามใครไม่ให้มาเยี่ยมหยางหยาง “ตอนนี้ทุกอย่างมันก็โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ?” หลังจากการหย่าร้าง ไห่หลิงต้องการตัดความสัมพันธ์กับอดีตพ่อแม่สามีของเธอ

ฉันช่วยได้เท่านี้แหละ และหลังจากนี้จะไม่ไปหาผู้ชายคนนั้นอีก เส้นทางของฉันหลังจากนี้มีเพียงแค่ทวงคืนทุกสิ่งของสามีกลับมาเพียงเท่านั้น "ไปนอนกันเถอะหยก" "ตะ แต่" "ถือว่าฉันได้ทำเต็มที่แล้ว หลังจากนี้ก็สุดแท้แล้วแต่เวรแต่กรรมละนะ" "ค่ะ" - - - - -

ข้าขอคืนคำพูดทั้งหมด ในเมื่อการมีสามีมันยากนักก็เลิกมันไปเสีย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว หลี่มู่กวาหน้าตาเหลอหลาเลิกทำตัวยุ่มย่ามทันที รีบพาคนที่เอาแต่ร้องไห้พร้อมขู่จะเลิกไปชำระกาย เลิกเร้าหรือจะทำต่อ และยังคอยบริการพาเข้านอนโดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องเอ่ยปากร้องขอ

“อย่านึกว่าข้าโง่ เจ้าจงใจทำลายวันเข้าหอของข้า” “สามี หากท่านจะเข้าหอก็เข้าไป ข้าหาได้ใส่ใจ ส่วนที่ข้าจะหย่าขาดจากท่าน นี่ก็คือเรื่องของข้า แน่นอนว่าถ้าเกิดการขัดขวางขึ้น ผลที่ตามมามันจะ...หือ!”

“ฟู่ซือเหยียน เรากำลังฟ้องหย่ากันอยู่ แล้วคุณก็เซ็นชื่อในหนังสือข้อตกลงหย่าแล้วด้วย!” เสิ่นชิงซูหายใจเข้าลึก ๆ พยายามทำให้ตัวเองสงบ “พวกเราไม่มีเยื่อใยความเป็นสามีภรรยากันแล้ว การกระทำของคุณแบบนี้มันผิดกฎหมาย!” “ผมรู้ว่าคุณอยากหย่า”

หากเซ่าเยว่เป็นคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างแรงกล้า เธอคงจะโวยวายใหญ่โตไปแล้ว แต่ชีวิตสมรสครั้งนี้ทำให้เธอเหนื่อยล้าทั้งกายใจ สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงแค่การได้ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุขหลังจากหย่าร้างไปแล้ว เพราะเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดถือเป็นอดีตสำหรับเธอไปแล้ว แต ่เรื่องราวมันกลับไม่เป็นไปตามที่หวัง แม้จะหย่ากันแล้ว เจียงเฉินหานก็ยังวางอำนาจใส่หน้าเธอ และยังเอาเรื่องของเซ่าสวินมาขู่ให้เธอเชื่อฟังอีก ตอนที่เธอเรียกใช้นายแบบชาย เขาก็ยังคอยห้ามไม่ให้ทำอย่างนั้นอย่างนี้

"ตอนนี้เธอกับฉันเราเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ฉันขอสั่งห้ามว่าต่อไปนี้เธอห้ามเหลียวแลผู้ชายคนอื่นคนใดนอกจากฉันผู้เป็นสามีโดยเด็ดขาด ห้ามพาตัวเองเข้าไปชิดใกล้ ห้ามมองใคร ห้ามนอกใจฉัน" "ถ้าคิดจะห้ามขนาดนี้ก็เก็บซันเอาไว้ที่บ้านเลยสิคะ อย่าปล่อยให้ซันไ ด้เจอใคร" "ไม่ต้องท้าหรอก ฉันทำแน่"

"น้องชายบอกว่าห้ามทำอะไรภรรยากับลูกของมันเด็ดขาด แล้วอีกไม่กี่วันมันจะกลับมาเยี่ยมบ้าน" "อาเหว่ยได้บอกไหมว่าจะกลับมาหย่ากับมัน" ถึงจะฟังแล้วไม่ชอบใจแต่ผู้เป็นแม่ก็ยังคงถามต่อไป "ไม่ได้บอกอะไรครับ"

เมื่อลองคิดทบทวนถึงความเป็นจริง ดลพีจึงยอมเซ็นต์แบ่งทรัพย์สินกับมีนาคนล่ะครึ่งและเซ็นต์ใบหย่าให้มีนาโดยไม่มีข้อแม้อะไร ตอนนี้ทั้งดลพีและมีนาทั้งสองคนไม่ได้มีข้อผูกมัดอะไรกันแล้ว ทั้งคู่ต่างก็เป็นอดีตสามีภรรยากันอย่างเต็มตัว

ถึงจะรู้ว่าผิดที่คิดไม่ซื่อ กับสตรีที่พึ่งหย่าร้างกับสามีเก่าเพียงแค่วันเดียว แต่คนที่ตรงใจต่อให้ห้ามใจอย่างไรก็ไม่เป็นผล ยิ่งห้ามเขายิ่งอยากเข้าใกล้ “ไม่แล้วเจ้าค่ะ สมน้ำหน้าในใจก็สะใจดี ข้าขี้เกียจพุดคุยกับอดีตสามี ยิ่งคุยด้วยเขายิ่งคิดว่าข้ามีใจ” “อืม ตามใจเจ้า”