หลังขอหย่า สามีเย็นชากลับทำลายข้อห้าม Novels & Stories

ดวงตากลมโตเบิกกว้างและกะพริบปริบๆ ข้อเสนอของเขามันโอเคมาก ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยอมให้เธอเก็บลูกเอาไว้ เรื่องง่ายๆแค่นี้ เธอทำได้อยู่แล้ว “แต่การอยู่ด้วยกันของเราต้องอยู่ภายใต้ข้อตกลงของผมทุกอย่าง คือ ห้ามรัก ห้ามหึงหวง ห้ามแสดงตัว ห้ามให้คนอื่นรู้เรื่องของเรา ทุกอย่างจะ เป็นความลับ ผมจะมีใครเป็นเรื่องของผม จะมีข่าวกับผู้หญิงคนไหนคุณก็ห้ามวุ่นวาย ห้ามถาม ส่วนคุณจะมีใครได้ก็ต่อเมื่อคลอดลูกของผมออกมาแล้วเท่านั้น และเมื่อคุณนอนกับคนอื่นก่อนเวลาสองปี เราจะหย่ากันทันที แต่เรื่องลูกจะยังเหมือนเดิม ตกลงไหม”

เหตุที่เซียวหนิงชิงยกเรื่องการหย่าร้างมากล่าวอ้าง เป็นเพราะในฮวาล่า เรื่องสามีภรรยาหย่าร้างกันไม่ถือว่าผิด อยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุขก็หย่ากันเสีย เพียงแต่ต้องยินยอมพร้อมใจ ยินดีหย่าขาดกันจากกันทั้งสองฝ่าย ห้ามให้มีการบีบบังคับ เพียงแค่คิดว่าต่อไปจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มหรือได้ยินเสียงของนาง กระ ทั่งนึกภาพนางหัวเราะอย่างมีความสุขให้กับบุรุษที่ไม่ใช่เขา ราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงในอกของเฉินชิงเหอ

ยามที่ชุ่ยเหมยนำข้อความของเฉินมามาให้โม่ชิงเยว่อ่านโม่ชิงเยว่ถึงกับหัวเราะออกมาในทันที “ในที่สุดก็ได้เวลาที่ข้ากับแม่สามีจะต้องแตกหักกันแล้วสินะ ดีเหมือนกันข้าจะได้ใช้ข้ออ้างนี้เอ่ยถึงเรื่องการหย่าร้างกับท่านโหวได้ในยามที่เขากลับมา” คำพูดของโม่ชิงเยว่ทำให้ชุ่ยเหมยพยักหน ้าอย่างเห็นด้วย

ก่อนที่จะแต่งงานกับสามีคนที่เพิ่งเลิกรากันไป กว่าเธอจะสลัดเขาออกไปจากชีวิตได้ก็ทั้งเหนื่อยและลำบากไม่น้อย “แล้วอุ๋ยมีลูกไหม ?” พอเพื่อนเริ่มแสดงอาการอึดอัดให้เห็น ภพภัคก็ชิงเปลี่ยนเรื่องคุยและสิ่งที่ถามก็ทำเอาแม่หม้ายที่เพิ่งหย่ากับผัวแก่มาหมาด ๆดูจะไม่ชอบใจนัก

นางเกสรผู้เป็นแม่ของหญิงสาว รีบห้ามปรามสามี ก่อนที่จะได้ทะเลาะกันบานปลาย “ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว หึ่ย!” เฮียฮั่วไม่ฟังที่ภรรยาบอก ทั้งยังสะบัดแขนออกห่างจากการกอบกุมของภรรยา

พอมาชาตินี้ฉันเป็นฝ่ายขอไปเอง พวกเขากลับพากันมาขัดขวางทีละคนสองคน “คุณเป็นน้องสามี ไม่ใช่สามีฉัน ฉันอยากจะไปไหนก็ได้ คุณมีสิทธิ์อะไรมาห้าม!” เขาขมวดคิ้ว แล้วพูดเหมือนจะเป็นฝ่ายยอมถอยให้

"ฮือๆๆ เจ้าห้ามตายนะ หากเจ้าไม่กลับมาข้าจะมีสามีใหม่ ข้าจะเผาใบหย่าทิ้ง ฮือๆๆ" จางอวี้ซินร่ำไห้ออกมาก่อนจะมีมือมาแตะที่บ่านางเอ่ยข้างหูน้ำเสียงคุ้นเคย "หลานรักเขาเหตุใดไม่กล่าวออกไปรอจนอีกฝ่ายไม่ได้ยินค่อยพูด"

มีเสียงหัวเราะดังขึ้นแผ่วเบา “กฎหมายข้อหนึ่งของต้าเหยากล่าวว่า...สตรีที่ถูกหย่าจากสามี หนึ่งคือไม่อาจแยกบ้านออกไปอยู่เอง สองคือต้องกลับบ้านเดิมเท่านั้น สามคือไม่อาจนำสินเดิมติดตัวไป สี่คือหากไม่มีบุตรก็ไม่อาจกลับบ้านเดิม ไม่อาจแยกบ้าน ไม่อาจอยู่เพื่อตัวเอง”

ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นแค่นเสียงหัวเราะหยัน “สตรีที่หย่าขาดจากบ้านสามี สตรีพรรค์นี้ ข้าไม่มีวันชื่นชมเด็ดขาด” เสิ่นซื่อใช้มือยันที่วางแขนหยัดกายลุกขึ้น พลางจัดแจงอาภรณ์ให้เข้าที่ สุ้มเสียงยังคงเยือกเย็น “สิ่งที่สกุลเซี่ยกระทำ ต่อให้นางไม่เป็นฝ่ายขอหย่าขาด ลูกก็จะต้องหาทางทำให้ นางหลุดพ้นจากสกุลเซี่ยให้ได้ขอรับ”

"ใช่ กลับมาคืนดีกันไม่ได้" ถ้าหย่าแล้ว ก็ห้ามกลับมาแต่งงานใหม่กันอีกตลอดไป เฉินเส่า: "ตอนนี้คุณชายรองเหยียนก็ปักใจเชื่อแล้วว่าคุณหนูโหลวเป็นคนเอาเด็กไป ถือว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่แล้วค่ะ"