อย่ามารักก็แล้วกัน Novels & Stories

จัสซีเนียว่าขึ้นไม่จริงจัง "แสบนักนะ ขอโทษครับก็ไม่อยากให้น้องจากไปนี่นาคนมันรักไปแล้ว ยอกย้อนเก่งเหลือเกินนะ...แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะพี่รักของพี่ไปแล้ว แค่ไม่อยากหนีจากพี่ไปก็พอ ต่อให้พี่ไม่ได้รับความรักจากน้องก็ไม่เป็นไร พี่ขอได้รักฝ่ายเดียวก็ได้ แค่อยากหนีแค่นี้ก็เพียงพ อแล้ว"

"แล้วฉันควรทำยังไง?" "ถ้ารัก...ก็ไม่ต้องทำอะไรซับซ้อน...แค่กลับไป...ทำให้ดีที่สุด...ถ้าไม่ใช่ก็แค่ออกมา...ฉันยังอยู่ตรงนี้"

ซิ่วอิง เป็นคนยุคปัจจุบันด่านางเอกในนิยายจีนโบราณที่รักเขาข้างเดียว ถูกหลอก จับตัวไป พระเอกไม่ไปช่วย ในใจของนางเอกก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยนแปลง ท้ายที่สุดนางตัดสินใจ ปลิดชีวิตตัวเอง ซิ่วอิงขว้างนิยายเล่มนั้นทิ้งโยนลงถังขยะ ไม่รู้ว่าเวรกรรมใดอายุยี่สิบห้าทำให้ซิ่วอิงอายุสั้นประสบอุบัติเหตุ ทำให้จิตย้อนเข้าไปสิงร่างของนางเอกนิยายที่เธอด่าว่าโง่

"อาจิ่น นายเกลียดฉันไหม?" ผมส่ายหัวไปมาตามสัญชาตญาณ "ไม่เกลียดแล้วล่ะ แต่ก็ไม่ได้รักแล้วเหมือนกัน"

เขาตอบสั้นๆ “แล้วคุณทำไมถึงไม่ให้อภัยพิมพ์ล่ะ” “ผมทั้งเกลียดทั้งรังเกียจ” เขาพูดสั้นๆ ได้ใจความ แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นทันที ผู้หญิงที่ไม่รู้จักพออย่างพิมารินไม่คู่ควรกับความรักของเขา

มะลิพยายามอธิบาย “เกลียดก็ช่างมัน มีเฮียรักเราคนเดียวก็พอแล้ว ไม่อนุญาตให้คนอื่นมารักมาชอบ” “โอเคๆ งั้นต่อไปให้หนูแกล้งเป็นใบ้เลยดีมะ?”

ทั้งสองสบตากัน ก่อนจะพร้อมใจกันถอนหายใจอีกครา “ไปเถอะ” หวังต้ากล่าว “อยู่ฟังต่อไป ข้ากลัวจะเลี่ยนเสียก่อน” อาเหมยพยักหน้ารับทันที “จริงนัก ความรักของคนคู่นี้ ไม่เหมาะกับคนมีครอบครัวธรรมดาอย่างเราเลย”

ชีวินพูดจบคิ้วสวยขมวดเข้าหากันนิด อะไรคือรักมาทั้งชีวิต แต่เธอควรเชื่อเขาเหรอ “วาห์บอกแล้วไงคะว่าพี่วินไม่ต้องมารักวาห์ อย่ามารักวาห์...” “คำก็อย่ามารัก 2 คำก็ไม่ต้องมารัก ก็คนมันรักไปแล้วให้ทำยังไง พี่พึ่งบอกไปว่าพี่รักวาห์ รักมาก รักคนเดียว รักมาตั้งแต่เธอเกิดจนถึงตอนนี ้”

รักแพร โอ๊ย...ไม่นะ มันเป็นไปไม่ได้ ฉันรักเขาไม่ได้ หรือฉันจะรักเขาเข้าแล้วจริงๆ ไม่นะ มันผิด เขาอาจจะแค่อารมณ์พาไปก็ได้ อาบน้ำเถอะ เขากำลังรอเธออยู่ อย่าให้เขาคอย

กรกันตะเบ็งเสียงใส่ “ไม่รักก็คือไม่รัก ต้องหาเหตุผลทำไม ก็คนมันไม่รัก มันไม่มีเหตุผลหรอก” เธอย้ำอีกครั้ง