Romans & histoires หวนคืนก่อนวิวาห์ ข้าไม่ขอเป็นภรรยาท่านอีก

เธอไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายแทรกซ้อนขึ้นมาก่อนการหย่าร้างจริง ๆ

“ไม่มีขอรับ ข้าขอตัวกลับก่อน เมียข้ารอกินข้าว” “ไปเถอะ ๆ เจ้าได้เมียดีนะข้ายินดีกับเจ้าด้วยที่สามารถแต่งเมียที่ดีขนาดนั้นเข้าบ้านได้”

คืนก่อนวันแต่งงาน อยู่ดีๆ คู่หมั้นของฉันก็เอ่ยปากขอให้ฉันยกพิธีแต่งงานครั้งนี้ให้กับโซเฟีย รักแรกของเขา ชาติที่แล้วฉันปฏิเสธเสียงแข็งแบบไม่ต้องคิด แต่สุดท้ายกลับกลายมาเป็นเจ้าแม่มาเฟียแห่งชิคาโกในงานแต่งงานสุดหรูหรา พอโซเฟียได้ยินข่าว เธอก็ใจแตกสลายจนกระโดดลงทะเลเพื่อจบชีวิตตัวเอง วินเซนต์โทษว่าฉันเป็นต้นเหตุการตายของโซเฟียมาตลอด ตลอดสามสิบปีหลังจากนั้น คำพูดที่ออกจากปากเขาบ่อยที่สุดคือ "เอเลน่า... ถ้าวันนั้นฉันแต่งงานกับโซเฟีย เธอก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้" แม้กระทั่งลมหายใจสุดท้ายก่อนเขาตาย เขาถึงขั้นบอกกับลูกๆ ของเราว่า "ไม่ต้องฝังศพพ่อไว้ข้างๆ เอเลน่านะ" หนึ่งปีหลังจากเขาตาย ฉันก็ล้มป่วยหนักและจากโลกนี้ไปเหมือนกัน ทว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับย้อนเวลากลับมาในคืนก่อนวันแต่งงาน เ

“หนึ่งคือข้ากับท่านอ๋องต่างแคว้น มิได้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน” “งั้นหรือ! เช่นนี้ก็ดียิ่งนัก ข้า… ดีใจมาก” “แต่อีกอย่างหนึ่งที่ท่านควรจะรู้ไว้ ข้ามิได้คิดอะไรกับท่าน อีกอย่างตอนนี้ ข้าก็ไม่คิดที่จะแต่งงานออกเรือน ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ หากท่านคิดที่จะทำสิ่งใด โปรดหยุดเอาไว้แต่เ พียงเท่านี้เถิด”

มู่หรงเซียวทอดสายตามองหวังเฟิ่งอย่างเจ้าเล่ห์ "ชาติก่อนท่านมิได้ขอข้าแต่งงานเช่นนี้ แต่ให้อดีตฮ่องเต้โยนโองการมาที่จวนของข้า" "เพราะชาติก่อนข้าโง่เขลา ไม่กล้าเอ่ยคำว่ารักกับสหาย"

เว่ยจวินอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "นางไม่ใช่ภรรยาของท่าน นางหย่ากับท่านแล้ว ซ้ำก่อนหน้าท่านแทบไม่ชายตามองนางด้วยซ้ำ หากข้าไม่เห็นแก่ความตั้งใจจริงของนาง ข้าไม่มีทางปล่อยนางให้กลับไปอยู่ข้างกายท่านเป็นแน่"

ระหว่างที่อยู่ต่างประเทศนี้ เราก็ใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนแบบสามีภรรยา ผมขอแค่ห้าวัน หากภายในห้าวันนี้คุณยังไม่ใจอ่อน ไม่อยากกลับมาหาผม ไม่มีใจให้ผม ไม่อยากคืนดีกัน ผมจะไม่ตามตอแยคุณอีก แต่หลังจากนั้นหากคุณคิดได้อยากจะกลับมาเป็นภรรยาผมเมื่อไหร่

“แม่ว่าเราคุยเรื่องนี้กันถ้วนถี่แล้วแกยังต้องการอะไรอีก” “ผม ยังไม่อยากจะแต่งตอนนี้ขอเลื่อนการแต่งงานออกไปก่อนได้ไหมและไม่ต้องถามเหตุผล” คุณเสวียเตอ ยิ้มแล้วถอนหายใจยาว

เซียวเย่หลันยิ้มเยาะ เซี่ยเชียนฮวันหันหน้าหนีจากเขา “มันไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน” “อย่าลืมว่าเจ้ายังเป็นภรรยาของข้า ก่อนที่ข้าจะหย่ากับเจ้า หากเจ้ากล้าหาชายชู้อีกคน ข้าจะฆ่าเขาอย่างแน่นอน ศพของมันจะถูกข้าแยกออกเป็นชิ้นๆ”

“ท่านเอาภรรยาคนนั้นไปไว้ที่ใด” “ข้าจะเลิกกับนาง นางไม่มีลูกให้ข้า ข้าอยากมีลูก” “มันสายไปแล้วล่ะ ท่านกลับไปเสียเถอะ อย่าตามรังควานข้ากับลูกอีกเลย”