เกิดใหม่ Novels & Stories

ในวันที่สามีของข้าพลีชีพในสนามรบ จ้าวถางที่เป็นญาติผู้น้องก็ร่ำไห้ฟูมฟายจะขอตายตกตามเขาไป ทว่ากลับไม่มีใครถามความเห็นของข้าเลยสักคำ กว่าข้าจะเร่งรุดไปถึง พวกเขาก็ตัดสินใจกันเรียบร้อยแล้ว… ในอีกเจ็ดวันข้างหน้า จะให้จ้าวถางเข้าพิธีฝังร่วมหลุมกับเซี่ยชิงเยี่ยนสามีของข้า ณ สุสานบรรพชนตระกูลเซี่ยในฐานะภรรยาเอก เมื่อเดินเข้าไปในโถงตั้งศพ ข้าก็เห็นจ้าวถางเอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม บนหน้าผากพันผ้าแพรสีขาวไว้ทุกข์ไว้รอบหนึ่ง แม่สามีกำลังป้อนน้ำแกงโสมให้นางด้วยตนเอง ส่วนบุตรชายของข้ากลับต้องคุกเข่าอยู่หน้าโลงศพมานานถึงสามชั่วยาม จนขาทั้งสองข้างบวมเป่งและสั่นเทาไม่หยุด ไม่มีใครบอกให้เขาลุกขึ้น และไม่มีใครหาเบาะนุ่มมาให้เขารองเข่าเลยสักคน แม่สามีเหลือบตาขึ้นมองข้าแวบหนึ่ง “กลับมาแล้วหรือ? อีกเจ็ดวันถางถางจะเข้าสุสานบรรพชนในฐานะภรรยาเอก เจ้าไปจัดการเตรียมงานเสีย” ชาติที่แล้ว ข้ามิกล้าขัดคำสั่งแม้เพียงครึ่งคำ นั่นก็เพราะคนทั่วเมืองหลวงต่างพากันยกย่องว่าจ้าวถางเป็นผู้รักลึกซึ้งมั่นคง เพราะแม่สามีบอกว่านางคือหญิงใจเด็ดเดี่ยว และเพียงเพราะข้าขมวดคิ้วนิดเดียว ก็จะมีปากนับไม่ถ้วนรอรุมประณามว่าข้านั้นใจคอคับแคบ ไร้เมตตาต่อผู้อื่น ทว่าในอีกเจ็ดวันให้หลัง เซี่ยชิงเยี่ยนกลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเสียดื้อๆ ข้าถึงเพิ่งได้รู้ในตอนนั้นเองว่า เขากินยาแกล้งตายเข้าไป ทั้งหมดก็เพื่อจะได้แต่งจ้าวถางเข้าเรือนมาเป็นภรรยาอย่างมีเกียรติและผ่าเผย ส่วนตัวข้าจากภรรยาเอกกลับถูกลดขั้นเป็นเพียงภรรยารอง และโดนจ้าวถางโขกสับไปชั่วชีวิต ส่วนบุตรชายของข้า ก็พลอยถูกลดสถานะจากบุตรภรรยาเอกกลายเป็นบุตรอนุ หมดสิ้นวาสนาที่จะได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ ทำได้เพียงใช้ชีวิตจมปลักปะปนอยู่กับสามัญชนตามร้านตลาดไปชั่วชีวิต เมื่อได้กลับมามีชีวิตใหม่อีกครา ข้าย่อตัวลง ประคองบุตรชายให้ลุกขึ้นจากพื้นศิลาเขียว ก่อนจะหันไปจับจ้องแม่สามี “ในเมื่อรักลึกซึ้งมั่นคงถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ลงโลงตายตามกันไปเสียวันนี้เลยเถิด!”

เมื่อผู้พันสาวตื่นมาในร่างของคุณหนูใบ้ เธอต้องต่อสู้เพื่อความอยู่รอด และการแต่งงานทำให้เธอกลายเป็นคลื่นใต้น้ำที่คอยหนุนนำสามี จะรักหรือไม่หาได้สำคัญเท่าการปกป้องโอกาสครั้งที่สองของลมหายใจ

เยว่จื่อรุ่ย (岳梓睿) ทุ่มเททั้งชีวิตนางกลับได้รับการทรยศเป็นการตอบแทน... หวนคืนกลับมาครั้งนี้ #สตรีเช่นข้าจะไม่เป็นหมากของผู้ใด เพราะบิดาไม่รัก จึงส่งนางแต่งเข้าจวนอ๋องไร้ความสามารถ เพราะพี่ชายไม่ปกป้อง จึงส่งนางเป็นตัวแทนรับคมดาบ เพราะสามีไม่เห็นค่า จึงส่งนางเป็นบรรณาการแลกอำนาจ ชาติก่อนนางเป็นเพียงหมากของผู้อื่น ชาตินี้หวนคืนกลับหมากบนกระดานนางจะเป็นคนคุมเอง

"ท่านลุง ปล่อยท่านแม่ของข้าเดี๋ยวนี้นะ" เสียงเล็กที่ดังขึ้นนั้น เอ่ยอย่างเอาเรื่อง "....." มีลูกแล้วหรือนี่ องค์​ชายสามมู่เหยียนหรง ผู้​ครองตำแหน่ง​แม่ทัพใหญ่​แห่ง​แคว้น​เหลียว​ คิดอย่างแสนเสียดายนัก "บิดาของเจ้าเล่าเด็กน้อย" "ข้าไม่มีบิดา" มุมปากของบุรุษหล่อเหลาพลันยกขึ้นอย่างชั่วร้ายนัก "ถ้าอย่างนั้น​ ข้านี่แหละ จะเป็นบิดาให้เจ้าเอง" !!!!

เขาชังน้ำหน้านางหนักหนากระทั่งนางใกล้ตายยังไร้การเหลียวแล บุรุษเช่นเขาน่ะหรือที่นางยอมถวายหัวใจมอบให้ได้แม้แต่ชีวิตตัวเอง แต่ก่อนคอยไล่ตามร้องขอความรักจากเขา ต่อแต่นี้มีเพียงความเฉยชามอบกลับคืน

ถูกบิดาจับสมรสเพื่อเกื้อหนุนวงศ์สกุล ถูกสามีหลอกใช้เพื่อการแก้แค้น วาระสุดท้ายของข้าก็คือการจบชีวิตอย่างเดียวดาย เมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้งสิ่งแรกที่ข้าทำก็คือจะไม่ยอมเป็นหมากของผู้ใดอีก จะขอเป็นปลาเค็มตากแห้ง ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย กิน นอน ไม่แข่งขัน ไม่แย่งชิง ไม่ทำให้ตนเองต้องเหน็ดเหนื่อยเพื่อผู้อื่นอีก น่าเสียดายที่ตลอดเส้นทางการพยายามเป็นปลาเค็มของข้า มักจะถูกขัดขวางจากคนที่ใช้ข้ออ้างว่าหวังดีต่อข้ามาสร้างเรื่องยุ่งยากให้ข้าอยู่ร่ำไป ยังมีคนในชาติก่อนที่แม้ว่าข้าจะปล่อยวางความแค้นไปแล้ว แต่พวกเขากลับไม่คิดจะปล่อยข้าไป ได้! เช่นนั้นข้าก็จะกำจัดพวกมันทิ้งให้หมดทั้งคนที่คอยขัดขวางเส้นทางเป็นปลาเค็มของข้าและคนที่เคยทำร้ายข้าในชาติที่แล้ว ในเมื่อข้ามีความสุขไม่ได้พวกมันก็อย่าหวังเลยว่าจะได้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข

เมื่อตระกูลจางมีชื่อเสียงและฐานะไม่ธรรมดาตัวข้าเติบโตถึงวัยที่แสดงความรู้สึกได้แต่บุรุษที่อยู่ในใจก็มีสตรีหมายตา ความสามารถจึงหยุดอยู่ที่เดิมไม่ได้ 'ข้าต้องทำให้ตัวเองคู่ควรกับพี่จื้ออวี่ให้ได้'

เมื่อเกิดใหม่ครานี้วิเวียนกลับต้องติดอยู่ในร่าง 'เซเรน่า' นางร้ายที่มีจุดจบอันน่าสมเพชในตอนจบ ซํ้าร้ายสามีแสนเย็นชายังเป็นพระเอกของเรื่อง ทว่าเธอจะไม่ยอมเป็นนางร้ายแสนโง่งมอีกต่อไป

หญิงสาวต้องมาสิ้นใจตายพร้อมกับลูกในท้อง ก่อนจะทะลุมิติมาอยู่ในยุค 80 เธอดันมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ใคร ๆ ต่างก็เกลียดชัง โชคยังดีที่มีสมุดวิเศษติดตัวมาด้วย เธอจะใช้สมุดวิเศษเล่มนี้พลิกชะตาชีวิตให้ได้

เมื่อรวมรวมทุกอย่างเรียบร้อยก็ถึงเวลาสำรวจตัวเอง เธอตื่นขึ้นมาในร่างที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ร่างกายอ้วนฉุ ผิวพรรณหยาบกร้าน และใบหน้าที่เต็มไปด้วยจุดด่างดำ นี่คือร่างของ ซูเว่ยหราน สตรีอัปลักษณ์และร้ายกาจแห่งหมู่บ้านชาวประมงในยุคจีนโบราณ! "นี่ไอ้คนแซ่หลี่ ข้าอยากตกลงกับเจ้าหน่อย บ้านเจ้ามีผู้ใหญ่มากมายแต่กลับให้ลูกข้าอายุแค่สีขวบไปรับจ้างหาเลี้ยง ข้าว่าเราหย่ากันเถอะ ลูกข้าจะเอาไปด้วย" "เจ้าไม่มีญาติที่ไหน เอาลุกไปลำบากกับเจ้าหรือ" "ถ้ามีญาติประสาแดกและเห็นแก่ตัวแบบบ้านหลี่เจ้า ข้ายอมโดดเดี่ยวดีกว่า" ซูเว่ยหรานเดินลงเขาไม่สนใจเขาอีก หลี่จื่อหานยืนงง เป็นนางที่วางยาเขาเพื่อได้แต่งงาน อยู่ๆบอกจะหย่าก็หย่าและยังจะเอาลูกไปเลี้ยงเอง นี่ท่านย่าทุบนางจนสติผิดเพี้ยนไปแล้วหรือ