Novelas y relatos de เขยลับชุดดำ

“นิดไม่อยากใส่สีขาวค่ะคุณแม่ นิดอยากใส่สีนี้มากกว่า” “แต่ชุดดำมันไม่เหมาะกับงานมงคลนะลูก คนไทยเขาถือ” “แต่นิดไม่ถือค่ะ เพราะนิดชินกับธรรมเนียมฝรั่งมากกว่า”

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “สิ่งที่นำเสนอวันนี้” เธอเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยเสน่หาตรึงใจ เธอยืนขึ้นถอดสูทสีดำออกวางไว้บนโซฟา และรูดซิปเดรสเกาะอกสีดำจากด้านหน้าออก สิ่งที่เขาได้เห็นนั้นคือ ชุดบราเซียสีดำลักษณะเป็นผ้าซีทรูมีอักษรเขียนว่า FUCK ME สีแดง และจีสตริงตัวจิ๋วสีดำเห็นไปถึงความเป็นหญิงที่ซ้อนไม่มิด เธอเผยรอยยิ้มเล็กน้อย หมุนตัวให้ดู ด้านหลังเป็นเชือกกระตุกนิดเดียวก็หลุดแล้ว แถมใส่สั้นสูงสีดำห้านิ้ว ทำให้อารมณ์ของเขารู้สึกพลุ่งพลาดอย่างยิ่ง

กงขายาวสีดำ รูปลักษณ์ของมันไม่ต่างจากชุดพนักงานบริษัทที่ไม่มีสูทตัวนอก เอลิสออกมาจากห้องแต่งตัว ชุดทหารสีดำพอดีตัวรับกับท่อนขาและเอวเพรียวบาง สีดำสนิทของมันยังช่วยขับเน้นให้ใบหน้าขาวจัดงดงามลอยเด่นออกมา เอสเปอร์ทั้งสามที่มองมาถึงกับต้องมนต์สะกดไปพักหนึ่ง พันเอกที่อ ยู่กับไกด์ตัวน้อยมานานย่อมมีความต้านทานภาพลักษณ์ที่ดึงดูดของเอลิสมากกว่าจึงได้สติก่อน

นางหมุนตัวยื่นสิ่งของล้ำค่าเหล่านั้นส่งให้แก่ชายชุดดำลึกลับที่กบดานรออยู่ในเงามืด ก่อนจะกำชับเสียงเฉียบขาด “ส่งให้ถึงมือ... ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาด” ชายชุดดำผู้นั้นพยักหน้ารับคำ จากนั้นถอยร่นออกไปด้านหลังกระโดดเพียงครั้งเดียวก็ออกนอกเรือนของหอเก็บสมบัติของจวนตระกูลจวง ไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวเขาก็กระชากชุดพรางตัวสีดำออก เผยให้เห็นชุดผ้าไหมสีแดงมงคลที่สวมทับอยู่ด้านใน ก่อนจะแฝงตัวอย่างแนบเนียนเป็นแขกเหรื่อเดินปะปนในงานออกไปทางหน้าประตูใหญ่จวนตระกูลจวงอย่างไร้ร่องรอย

“ในเมื่อพระชายาของข้าอยากเป็นโจรเด็ดบัว... มีหรือที่รุ่ยอ๋องผู้นี้จะไม่ยอมเป็นผู้ร่วมอุดมการณ์ คืนนี้เตรียมชุดพรางตัวสีดำไว้เถอะ เซี่ยวซิน... ข้าจะพาเจ้าไปถล่มคลังยาของฮองเฮาเอง!” ยามวิกาลอันมืดมิด... ร่างในชุดดำสองร่างพุ่งทะยานผ่านยอดหลังคาวังหลวงอย่างพริ้วไหวราวกับนกเ งียบ หรงเยี่ยนโอบเอวบางของเซี่ยวซินไว้พลางพานางร่อนลงบนระเบียงหลังของคลังโอสถหลวงอย่างแม่นยำ

หยางเฟิ่งเจี๋ยทำเพียงแค่ส่ายหน้าไปมา ดวงตาคมเข้มหรี่ลงด้วยประกายแน่วแน่ “ไม่รอแล้ว เราเชื่อว่าคนชุดดำกลุ่มนั้นน่าจะกำลังดักซุ่มรอลอบโจมตีใครบางคนอยู่ และคนผู้นั้นอาจจะมีความสำคัญยิ่งกว่าการเดินทางกลับของกองทัพตระกูลเมิ่งก็ได้ ดังนั้นพวกเจ้าจงเดินตามเรามาให้เร็วมา กที่สุด” เมื่อกล่าวจบ หยางเฟิ่งเจี๋ยก็ออกเดินนำกลุ่มคนชุดดำลงจากเนินเขา ตรงไปยังจุดที่คนของเขาอยู่เฝ้าม้าเร็วจำนวนมากที่ผูกเอาไว้รออยู่นานแล้ว และรีบออกคำสั่งให้คนเหล่านั้นจัดเตรียมม้าเพื่อรีบเร่งออกเดินทางมุ่งหน้ากลับไปยังเมืองหลวงโดยเร็วมากที่สุด…

เจินเจินน้อยกำลังถูกรุมเล่นงานจากกลุ่มชุดดำถึงสามคน เนื้อตัวของนางมีเพียงผ้าเนื้อบางห่อหุ้มจนร่างระหงเกือบเปลือยและมีคราบเลือดเปรอะเปื้อนเต็มไปหมด โทสะของหยางเหอจินพลันพวยพุ่ง เขาทะยานกายด้วยความเร็วเข้าจับกระชากกลุ่มชุดดำทั้งสามมาขยี้จนตายอนาถในฝ่ามือเดียว

ซุนลี่เอ่ยเรียกเยี่ยหลินด้วยรอยยิ้ม “เพคะ” เยี่ยหลินเอ่ยบอกและมองหน้าซุนลี่ที่ยิ้มให้นาง “พวกเจ้าว่าชุดของข้าเป็นเช่นไร” ซุนลี่เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทอดสายตามองไปยังชุดหงส์สีดำสนิท มีสีแดงและสีทองแซมให้ดูโดดเด่น โดยเฉพาะรายหงส์ที่อยู่ชายกระโปรงของชุด เจา จวินและเยี่ยหลินจึงมองตาม

คบเพลิงนับร้อยดวงสว่างวาบขึ้นพร้อมกันรอบทิศทาง เผยให้เห็นกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรชุดดำทะมึนที่ดักซุ่มล้อมกรอบพื้นที่เอาไว้ทุกตารางนิ้ว ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้มดสักตัวเล็ดลอดออกไปได้! ร่างสูงใหญ่กระโดดลงมาจากหลังคาด้วยท่วงท่าสง่างามไร้สุ้มเสียง ลู่หวูเหยียนในชุดเครื่อ งแบบรัดกุมสีดำขลิบทอง ค่อยๆ ชักดาบซิ่วชุนออกจากฝัก ประกายโลหะสีเงินสะท้อนแสงจันทร์วาววับ ชวนให้ผู้ที่มองเห็นรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

‘คุณดำกลับมาแล้ว’ ปานจันทร์รีบลุกขึ้นมาส่องกระจก สำรวจตัวเองจนมั่นใจว่าสวยพร้อม หล่อนรีบเปลี่ยนเสื้อผ้ามาอยู่ในชุดนอนสีแดงเพลิงซึ่งป้าดวงบอกว่าเคยเป็นของเริงรตีผู้เป็นมารดา ป้าดวงยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้าบางส่วนของเริงรตีออกไปจากห้อง เพราะรู้สึกเสียดายเสื้อผ้าสวยๆ จ� �งแขวนทิ้งเอาไว้ในตู้เสื้อผ้า ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะมีคนหยิบขึ้นมาสวมใส่อีกครั้ง