เจ้าเสน่ห์ Novels & Stories

“นายยคิดว่าชีวิตนาย รักเธอคนนั้นได้แค่คนเดียวหรือไง“ “ถ้าใช่แล้วมันจะทำไม” “นายแม่ง โครตกระจอก!”

ทันทีที่ฝ่ามือสัมผัสกัน พราวระวีก็สะดุ้งสุดตัว ตากลมโตมองหน้าคนรัก สะบัดมือออก แต่ถูกมือหยาบกร้านยึดเอาไว้ แล้วบีบลงบนมือเธออย่างแรง "ปล่อยนะ คุณกล้า" พูดพร้อมกับบิดมือออก สัมผัสแค่ปลายนิ้วก็ทำให้พราวระวีรู้ว่า คนที่อยู่ตรงหน้าคือกล้าตะวัน มือหนากระชากหญิงสาวมาชิดอกแกร่ง ใช้แขนอีกข้างกอดเอวเธอไว้ แล้วกระซิบลงที่ใบหูบอบบาง "นั่งนิ่งๆแค่ 5 นาที" "ไม่ ปล่อยฉันนะ" "อยากอายคนก็เชิญ" พูดจบก็ปล่อยแขนออกจากเอวบาง ตากลมโตมองไปยังแขกเหรื่อในงาน เข้าใจแล้วว่ากล้าตะวันหมายถึงอะไร "กันต์อยู่ไหน" เค้นเสียงรอดไรฟัน ยอมให้เขาจูงเข้ามานั่งข้างหน้าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย "คำถามนี้ผมต้องถามคุณมากกว่า" "หมายความว่าไงคะ" "ไปทำท่าไหนล่ะ เจ้าบ่าวถึงได้หนีหัวซุกหัวซุน" "คุณกล้า!" "นั่งเฉยๆ สวมแหวนเสร็จก็ทางใครทางมัน" กล้าตะวันบอกกับหญิงสาว เขาก็เบื่อเต็มทน ทำให้มันจบๆไปจะได้แยกย้าย หวังว่าคนของเขาจะหาตัวกัณภัทรเจอก่อนงานเลี้ยงคืนนี้นะ เพราะเขาไม่อยากแสดงละครอีกแล้ว ยิ่งเห็นเธอทำท่าทางรังเกียจจนออกนอกหน้า

คนที่ไม่เชื่อในความรักอย่างจันทร์เจ้าต้องอยู่ชิดใกล้กับผู้ชายที่หล่อกวนใจจนน่าหยิก ความรู้สึกแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นยากจะห้ามไหว แต่นาย ‘ชลธี’ กลับทำให้ทุกอย่างดูง่าย เปลี่ยนหัวใจตายด้านให้กลับมาเต้นแรง…

เหตุเกิดจากความเมาทำให้เธอที่เป็นแค่พนักงานเผลอมีอะไรกับประธานหนุ่ม แค่คืนวันไนท์สแตนด์แต่กลับผูกมัดเธอไปตลอดชีวิต "คุณรู้ไหมว่าการปีนขึ้นเตียง และกล้าโกหกคนอย่างผมมีราคาที่ต้องจ่ายสูงมาก" นางเอกให้ลุ้นว่าเป็นใคร... "ไม่รู้ค่ะ..ดิฉันเพิ่งรู้ก็ตอนที่ท่านประธานบอกนี่แหละค่ะ"

จู่ๆ ก็มีแม่สาวน้อยฝีปากกล้า ตกตุ๊บ! ลงมาในอ้อมแขนโดยไม่ทันตั้งตัว ผู้ชายที่หัวใจถูกปิดตายมาเนิ่นนานอย่าง ‘ฟินิกซ์ อีเมอร์สัน’ จึงจำต้องอ้าแขนรับแม่นกน้อยเอาไว้ในกรงทอง ด้วยตำแหน่ง ‘เมียขัดดอก’ จดหมายของคุณย่าผู้ล่วงลับ นำพาให้ ‘มิริน’ ต้องเดินทางข้ามขุนเขามาเพื่อพบกับเขา ฟินิกซ์ อีเมอร์สัน พ่อเทพบุตรนกไฟ ผู้ชายเย่อหยิ่ง เขาขโมยหัวใจสาวไปตั้งแต่แรกสบตา และยิ่งได้รู้ว่าเขาคือผู้ชายที่กำลังจะได้ครอบครองพรหมจารีที่แสนหวงแหนของตัวเอง หญิงสาวก็ยิ่งเต็มไปด้วยความพรั่นพรึงที่แสนวาบหวาม

" อย่ามายุ่งกับคนของกู " " เธอคิดว่าฉันยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเธอ ? " " นั้นซิ ฉันคงสำคัญตัวเองผิดไป "

“อืม เหมือนเธอจะลืมฉันไปแล้ว” ไลก้าย่อบกายลงอีกนิด จนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขากระทบใบหน้าของเธอ “แต่ก็ไม่แปลก เพราะสมองเธอคงกระทบกระเทือนรุนแรงไม่น้อย” ปลายจมูกโด่งแตะลงบนสันจมูกเรียวเล็กแผ่วเบา ราวกับจะย้ำว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ เมื่อเห็นซันเดย์ดูเหมือนจะยังไม่กลับมามีสติ เธอคงไม่คิดว่าคนที่เคยช่วยเธอจะเป็นคนเดียวกับคนที่ท้าแข่งในสนามเดียวกัน เขาไม่พูดอะไร แต่กลับค่อย ๆ ลากปลายจมูกไล้ผ่านแก้มเนียนนุ่ม ลมหายใจอุ่นรินรดผิวผะแผ่ว ก่อนที่จะเคลื่อนเลยไปแตะยังใบหูเล็กที่เริ่มแดงจัดขึ้นทุกขณะ ซันเดย์ยังคงไม่ตอบสนองใด ๆ ไม่ได้ผลักไสหรือแม้แต่ขยับตัว และเพราะความเงียบงันนั้นเอง เขาจึง... “อ๊ะ!” เธอร้องออกมา เมื่อถูกดึงกลับมาจากห้วงความทรงจำที่เพิ่งเปิด ฟันแหลมคมขบเข้าที่ติ่งหู จนทำให้ขนลุกซู่ไปทั่วทั้งตัว “เป็น... นายจริง ๆ เหรอ?”

เขาชอบจูบ เธอชอบกัด ชอบหาเรื่องให้เขาปลุกปล้ำ "คืนนี้ผมยัดเยียดสถานะผัวให้คุณเอง"

“เส้นทางหัวใจ…ระหว่างรักและอำนาจ” เมื่อโชคชะตานำพาให้หญิงสาวกำพร้าผู้มั่งคั่ง ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของครอบครัวหุ้นส่วนพ่อ เธอเติบโตขึ้นพร้อมกับสายตาของชายหนุ่มผู้หลงรักเธอมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่ความรักนั้นกลับถูกเก็บซ่อนไว้เพราะเขามีพันธะใจอยู่แล้ว จนเมื่อกาลเวลาผ่านไป เธอได้พบกับพ่อม่ายลูกครึ่งผู้เปี่ยมเสน่ห์และความจริงใจ ความรักครั้งใหม่ผลิบานขึ้น ทว่าความรักเก่าที่ไม่สมหวังกลับย้อนคืนมา พร้อมแรงปรารถนาที่กลายเป็นการคุกคามและอำนาจที่อาจทำลายทุกสิ่ง เมื่อหัวใจถูกทดสอบด้วยรักแท้และอดีตอันเจ็บปวด เธอจะเลือกเดินบนเส้นทางใด…ระหว่างรักมั่นคงกับพ่อม่ายหนุ่ม หรือโอกาสครั้งสุดท้ายจากชายผู้เคยเฝ้ามองเธอมาแสนนาน

‘โห… นี่มันแขนเด็กชัดๆ… ’ ตุลย์ถึงกับอุทานในใจกับสิ่งที่เห็น เพียงแค่มองก็เกิดความรู้สึกร้อนผ่าวเสียววาบเข้ามาที่ง่ามตูด ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ ด้วยกลัวว่าเสียงอุทานจะหลุดออกมาให้คนที่โดนแอบมองรู้ตัว ท่านอนของลุงนวย ทำเอาตุลย์ใจเต้นระทึก ถึงขั้นนอนไม่หลับ พลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาจนงุ่นง่าน เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่ๆ… ตุลย์เริ่มง่วง ทว่าขณะกำลังเคลิ้มอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น จู่ๆ ก็รู้สึกว่าบางอย่างหนักอึ้งก่ายเกยมาทับที่สะโพก พอเอามือจับ… จึงรู้ว่าเป็นท่อนขาของลุงนวยตะแคงมาก่าย “โอ้ว… อุ๊ย… ” ตุลย์สะดุ้ง… ท่อนขาไม่เพียงแค่ก่าย แต่ลุงนวยยังกอด