Novel & Cerita เพื่อน

ชายหนุ่มให้คำตอบเพื่อนกลับไปเพียงคำสั้น ทว่าได้ใจความเป็นอย่างดีโดยเฉพาะกับเพื่อนที่สนิทกันมากอย่างที่ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันและกันดี เพียงพูดคำสั้นออกมาไม่ต้องยืดยาวก็เข้าใจอย่างท่องแท้ว่าเพื่อนต้องการอะไร “คิดจะทำอะไร” “ล่อเหยื่อ”

Chapter 4 “พี่ปั้นสิบให้กูดูแลมึง กูไปไม่ได้หรอกถ้ากูไปแล้วใครจะดูแลมึงล่ะ” “ไม่ต้องมาดูแลกู!” ปั้นจั่นผลักบ่าฉันแรง ๆ เจ็บวะ! เจ็บเชี่ย ๆ ที่เห็นคนที่รักทำแบบนี้ “ปั้นจั่น” “คำว่าเพื่อนมันจบลง ตั้งแต่มึงบอกว่ารักกูแล้วแหละ”

“มีสิ” “ไม่ใช่ค่ะ หมายถึงเพื่อนผู้หญิง” “เพื่อนผู้หญิงเคยมี ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว” ถ้าพูดถึงเพื่อนผู้หญิงก็คงเป็นมีนาที่ฉันยกให้เป็นที่หนึ่ง

เสือที่ชอบเคี้ยวเหยื่อเนื้อหวานอย่างฉลามไม่ควรพลาดถ้าหากร้านเหล้าที่เพื่อนสาวไปเมื่อคืนมันดีเหมือนในรูปที่เธอโพสต์ลง! "เปล่า ไปกับเพื่อนของเพื่อนอีกที" "นี่สรุปมีเพื่อนกี่คน พักนี้อ้างเพื่อนตลอด" "เถอะน่า เพื่อนแหละแกไม่รู้จักหรอก" "แล้วมึงนี่คือเป็นเหี้ยไร ทำหน้าหงุดหงิดได้แม่งทุ กเวลา"

“อ๋อ ปกป้องมันดีนักนะ เป็นแฟนมันเหรอ” “เปล่า! เป็นเพื่อน” “อ๋อ เธอชอบมัน” “ปะ..เปล่า เพื่อนกันจะชอบกันได้ยังไง”

"อืม.... คณะเดียวกัน สาขาเดียวกัน ปีเดียวกันอีกด้วย สงสัยวันนี้เราจะมีโชคชะตาเดียวกัน แถมยังนั่งรถมีคันเดียวกัน ยินดีที่ได้รู้จักนะเราชื่อองุ่น" "เราชื่อกันยา ยินดีที่ได้รู้จักสรุปนับจากวินาทีนี้เราเป็นเพื่อนกัน เธอโอเคหรือเปล่า ตกลงจะเป็นเพื่อนกับเราไหม" "โอเคยัย แบงก์พัน"

ข้าวปุ้นพูดขึ้น "เตงอะหิวบ่อยเผื่อลืม.. "มนต์ค่ะนี้เพื่อนนะคะ" "ก็เพื่อนไงคะถึงได้แซวหยุดกินบ้างก็ได้ไหนบอกว่าจะ if ไงเรายังไม่เห็นข้าวหยุดกินเลย"

ไพเรนทร์เกาหลังคออย่างประหม่า จู่ ๆ จะให้พูดถึงความสัมพันธ์กับคนที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ชวนให้รู้สึกประหม่าชอบกล “เพื่อน…” ซอมบี้ไทเรสกลับไม่เห็นด้วยมากนัก แต่เคนยูฟังที่เขาพูดไม่ออก “อะไรกันล่ะนั่น เรียกว่าเพื่อนยังแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ”

ชานนเอ่ย "มึงเป็นเพื่อนรักกู มึงทำแบบนี้ มึงคงไม่เห็นกูเป็นเพื่อนแล้วซินะ!!" เบย์เอ่ย

“งั้นระหว่างที่พี่เคลียร์ตัวเอง หนูก็อย่าไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่นก็แล้วกัน” “หนูไม่เคยไปยุ่งกับผู้ชายค่ะ แล้วก็ไม่มีผู้ชายที่ไหนมายุ่งกับหนูด้วย” “ทำไมจะไม่มีล่ะ เพื่อนหนูที่ชื่อสกายไง” “ก็สกายเป็นเพื่อนสนิทหนู เรารู้จักกันมาเกือบสิบปีแล้วนะคะ”